بحث:صدقه در معارف و سیره نبوی
صدقه و بخشش
پیامبر اسلام به سخاوت و بخشش در راه خدا بسیار اهمیت میداد و با تعبیرهای گوناگون، پیروان خود را به آراستگی به این ویژگی ارزشمند دعوت میکرد. ایشان میفرمود: «السَّخِيُّ قَرِيبٌ مِنَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ النَّاسِ قَرِيبٌ مِنَ الْجَنَّةِ»؛ «انسان سخاوتمند، به خدا، مردم و بهشت، نزدیک است»[۱]. آن حضرت به عدی، پسر حاتم طایی فرمود: «دُفِعَ عَنْ أَبِيكَ الْعَذَابُ الشَّدِيدُ لِسَخَاءِ نَفْسِهِ»؛ «از پدرت (حاتم) به دلیل سخاوتمند بودنش، عذاب سخت، دفع و برطرف شد»[۲]. علی(ع) درباره سیره پیامبر خدا میفرماید: هرگاه پیامبر میخواست غذا بخورد، به من میفرمود: در را باز بگذار تا هرکس میخواهد، بیاید و غذا بخورد[۳].
همچنین رسول خدا(ص) به علی(ع) میفرمود: «تا میتوانی صدقه بده تا حدی که بگویند اسراف کردی، در حالی که این اسراف نیست»[۴]. پیامبر اکرم(ص) خطاب به کسانی که روح سخاوت ندارند، میفرماید: «هر که مال خود را به اختیار از نیکان دریغ کند، خداوند، مالش را به اجبار، نصیب بدان گرداند».[۵].
در سیره عملی حضرت محمد(ص) آمده است که روزی به طواف کعبه مشغول بود. مردی را دید که پرده کعبه را گرفته است و میگوید: خدایا! به حرمت این خانه، مرا بیامرز. حضرت پرسید: گناهت چیست؟ او گفت: من مردی ثروتمند هستم. هر وقت فقیری به سوی من میآید و چیزی از من میخواهد، گویا شعله آتشی به من روی میآورد. پیامبر به او فرمود: «از من دور شو و مرا به آتش خود مسوزان». سپس فرمود: «اگر تو بین رکن و مقام (کنار کعبه) دو هزار رکعت نماز بگزاری و آن قدر گریه کنی که از اشکهایت، نهرها جاری گردد، ولی با خصلت بخل بمیری، اهل دوزخ خواهی بود»[۶].
رسول الله(ص) در سخنی زیبا میفرماید: «مَا نَقَصَ مَالٌ مِنْ صَدَقَةٍ قَطُّ فَأَعْطُوا وَ لَا تَجْبُنُوا»؛ «هیچ مالی هرگز به جهت صدقه دادن کم نشد. پس عطا کنید و نترسید»[۷]. پیامبر، یکی از راههای درمان بیماران را صدقه دادن دانسته است و میفرماید: «صدقه بدهید و بیماران خود را با صدقه درمان کنید؛ زیرا صدقه از پیشآمدهای ناگوار و بیماریها جلوگیری میکند و بر عمر و حسنات شما میافزاید».[۸].
از سوی دیگر، پیامبر رحمت، صدقه را سایه سار مؤمن در روز قیامت میشمارد و میفرماید: «أَرْضُ الْقِيَامَةِ نَارٌ مَا خَلَا ظِلَّ الْمُؤْمِنِ فَإِنَّ صَدَقَتَهُ تُظِلُّهُ»؛ «زمین قیامت یکپارچه آتش است به جز سایه مؤمن؛ زیرا صدقهاش بر او سایه میافکند»[۹]. رسول خدا(ص) درباره صدقه دادن نیز فرموده است: «تَصَدَّقُوا مِنْ غَيْرِ مَخِيلَةٍ فَإِنَّ الْمَخِيلَةَ تُبْطِلُ الْأَجْرَ»؛ «بیچشم داشت، صدقه بدهید؛ زیرا چشمداشت، پاداش را از بین میبرد»[۱۰].
نکته آخر اینکه رسول رحمت و مهربانی، صدقه دادن را عامل فرو نشاندن خشم پروردگار دانسته و فرموده است: «إِنَّ الصَّدَقَةَ تُطْفِئُ غَضَبَ الرَّبِّ»؛ «صدقه، خشم پروردگار را فرو مینشاند»[۱۱].[۱۲]
پانویس
- ↑ بحارالانوار، ج۷۳، ص۳۰۸.
- ↑ بحارالانوار، ج۷۱، ص۳۵۴.
- ↑ بحارالانوار، ج۱۶، ص۷۹.
- ↑ فروع کافی، ج۴، ص۳.
- ↑ «مَنْ مَنَعَ مَالَهُ مِنَ الْأَخْيَارِ اخْتِيَاراً صَرَفَ اللَّهُ مَالَهُ إِلَى الْأَشْرَارِ اضْطِرَاراً»؛ میزان الحکمه، ج۱۳، ص۶۴۵۰.
- ↑ علامه نراقی، جامع السادات، ج۲، ص۱۵۴.
- ↑ بحارالانوار، ج۱۳، ص۶۴.
- ↑ «تَصَدَّقُوا وَ داوُوا مَرْضَاكُمْ بِالصَّدَقَةِ؛ فَإِنَّ الصَّدَقَةَ تَدْفَعُ عَنِ الْأَعْرَاضِ وَ الْأَمْرَاضِ، وَ هِيَ زِيَادَةٌ فِي أَعْمَارِكُمْ وَ حَسَنَاتِكُمْ»؛ بحارالانوار، ج۷، ص۳۰۳۸.
- ↑ بحارالانوار، ج۷، ص۳۰۳۴.
- ↑ بحارالانوار، ج۷، ص۳۰۵۶.
- ↑ بحارالانوار، ج۷، ص۳۰۳۴.
- ↑ اسحاقی، سید حسین، رسول مهربانی، ص۱۱۸.