اثبات امامت

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط فرقانی (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۶ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

امامت به معنای ریاست عمومی بر دین و دنیای مردم توسط شخصی پس از پیامبر اکرم(ص) است که خلیفه و جانشین آن حضرت بوده و توسط خدای متعال و با نص الهی برای این جایگاه خطیر انتخاب و تعیین و به وسیله رسول خدا(ص) به مردم معرفی شده است. بر این اساس امام از منظر متکلمان بزرگ شیعه بیشترین قرابت و اشتراک را در اوصاف، شئون و کمالات به رسول خدا(ص) داشته و واجد صفات ویژه عصمت، علم غیب و افضلیت خواهد بود. از این رو لازم است با استناد به ادله‌ای محکم وجوب وجود او پس از پیامبر اکرم(ص) را به عنوان رهبری الهی در کنار قرآن کریم جهت ادامه دادن وظایفپیامبر اکرم(ص)،ثابت نمود.

بر این اساس مراد ما از "اثبات امامت" در اینجا دو چیز است

  1. اثبات ضرورت امامت یا وجوب وجود امام پس از پیامبر اکرم(ص)
  2. اثبات مصادیق امام یا به عبارت دیگر اثبات امامت امیرالمؤمنین(ع) و سایر امامان معصوم(ع)

در این مدخل به صورت موجز به شرح و توضیح هر دو بخش پرداخته و با استناد به براهین عقلی و ادله نقلی اعم از قرآنی و روایی هم ضرورت وجود امام را به اثبات می‌رسانیم و هم امامت امیرالمؤمنین(ع) را به عنوان خلیفه بلافصل و نخستین امام امت پس از رسول خدا(ص) ثابت می‌نماییم.

روشن است که برخی ادله ما به ویژه براهین عقلی، در هر دو بخش قابل استناد هستند.

1- ضرورت امامت

معناشناسی

اثبات ضرورت امامت

براهین عقلی

ادله نقلی

ادله قرآنی
ادله روایی

2- اثبات امامت امیرالمؤمنین

ادله نقلی

ادله قرآنی

آیه مباهله
آیه ولایت
آیات غدیر

آیه تبلیغ آیه اکمال آیه سأل سائل آیه علم الکتاب

ادله روایی

حدیث یوم الدار
حدیث منزلت
حدیث غدیر
حدیث طیر مشوی
احادیث معیت

حدیث علی مع القرآن حدیث مع الحق

دلیل عقل

افضلیت

3- اثبات امامت سایر امامان(ع)

دلیل عام

ادله نقلی

ادله قرآنی

آیه اطاعت
آیه تطهیر
آیه صادقین
آیه ابتلا

ادله روایی

حدیث ثقلین
حدیث سفینه
حدیث خلفائی اثنی عشر
حدیث امان
حدیث لوح جابر

دلیل خاص نص امام قبل بر امام بعد معجزه

دلیل عقل

افضلیت

منابع

پانویس