مقام امانت الهی به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{پرسش غیرنهایی}} {{جعبه اطلاعات پرسش | موضوع اصلی = مقام معصوم (پرسش)|بانک...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
::::::حفظ حضرات ائمه {{عم}} در این زمان به این است که: | ::::::حفظ حضرات ائمه {{عم}} در این زمان به این است که: | ||
::::# ولایت محافظت بشود، ولایت ائمه {{عم}} نزد ما امانت و گرانمایهترین ودیعه است، که گذشتگان برای حفظش از جان و مال گذشتند تا محفوظ ماند و در اختیار ما قرار گرفت. | |||
::::# محافظت بر شئونات ائمه و شخصیّت آن حضرات، در افعال، اقوال، صفات و مبانی اعتقادی به گونهای باشد که موجب خدشه بر آنان نشود. از این رو در روایتی [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: {{عربی|اندازه=155%|"کونوا لنا زیناً و لا تکونوا علینا شیناً"}}<ref>الأمالی، شیخ صدوق: ۴۸۴، حدیث ۶۵۷، بحار الأنوار: ۶۵ / ۱۵۱، حدیث ۶.</ref> برای ما زینت و مایۀ افتخار ما باشید، نه این که باعث سرافکندگی ما نزد دشمنان ما باشید. و در روایت دیگری زید شحّام گوید: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: ای زید! با مردم (اهل سنت) با آداب آنان معاشرت کنید، در مساجد آنان نماز بخوانید، از بیمارانشان عیادت کنید، بر جنازههایشان حاضر شوید. اگر توانستید که پیش نماز آنان باشید و اذان گوی ایشان شوید، پس این کار را انجام دهید؛ زیرا وقتی شما چنین رفتار کنید آنان میگویند: اینان شیعیان جعفری مذهباند، رحمت خداوند بر جعفر بن محمّد باد که چه نیکو اصحاب خود را تربیت میکند و چون این رفتارهای شایسته را ترک گویید با خود میگویند: اینان شیعیان جعفریاند، خداوند او را جزا دهد که اصحاب خود را چه بد پرورش داده است.<ref>{{عربی|اندازه=155%|یا زید! خالقوا الناس بأخلاقهم، صلّوا فی مساجدهم، و عودوا مرضاهم، و اشهدوا جنائزهم، و إن استطعتم أن تکونوا الأئمّة و المؤذنین فافعلوا، فإنّکم إذا فعلتم ذلک قالوا: هؤلاء الجعفریة، رحم الله جعفراً، ما کان أحسن ما یؤدّب أصحابه، و إذا ترکتم ذلک قالوا: هؤلاء الجعفریة، فعل الله بجعفر، ما کان أسوأ ما یؤدّب أصحابه}}؛ من لا یحضره الفقیه: ۱ / ۳۸۳، حدیث ۱۱۲۸، وسائل الشیعه: ۸ / ۴۳۰، حدیث ۱.</ref> | |||
::::::آری خداوند متعال تضمین کرده که [[ائمه]] {{عم}} را از نظر شخصیت حفظ کند؛ همچنانی که قرآن محفوظ است و هیچ کسی نتوانسته نسبت به قرآن مجید ایراد منطقی قابل بحث بگیرد. نخستین کسی که در تاریخ اسلام شخصیت [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} را قبل از ائمه {{عم}} هدف قرار دد و خواست شخصیت آن بزرگواران را از بین ببرد، معاویه بود. او دستور داد [[امام علی|امیرالمؤمنین]] {{ع}} را لعن کنند و نسبتهای دروغ به [[ائمه]] {{عم}} در زمان امویان توسط معاویه باب شد. امّا بزرگان امویان تصریح کردهاند که هر چه ما به اینان بد گفتیم اینها بیشتر عزیز و بزرگ شدند. از این رو معاویه تصمیم گرفت آن بزرگواران را به شهادت برساند، و این بود که حضرت امیر {{ع}} را با همکاری خوارج به شهادت رساندند. همین طور برای به شهادت رساندن [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} هر کدام جداگانه طرحی ریخت و هر دو فرقۀ خوارج و امویان با هم همکاری کردند. خلاصه، خداوند متعال شخصیت [[ائمه]] اطهار {{عم}} را چنان حفظ کرده که احدی نمیتواند تا روز قیامت کمترین خدشهای وارد کند. البتّه حضرت امیر، [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} امویان را مفتضح و رسوا کردند که عمل هر سه بزرگوار مکمّل هم دیگر بود و نه تنها در کیان بنی امیه؛ بلکه در کیان قبل از بنی امیه که آنان را سرکار آورده بودند، تزلزل شد. از این رو دشمنان [[اهل بیت]] {{عم}} هم اکنون نیز با عزاداری سیّد الشهداء مبارزه میکنند و میگویند: اقامۀ عزا بر سیّد الشهداء {{ع}} موجب لعن بنی امیه و معاویه میگردد و اگر باب لعن معاویه باز شد، لعن، به ما فوق وی نیز سرایت میکند. پس حفظ عزاداری [[امام حسین]] {{ع}} جزء وظایف ماست. | ::::::آری خداوند متعال تضمین کرده که [[ائمه]] {{عم}} را از نظر شخصیت حفظ کند؛ همچنانی که قرآن محفوظ است و هیچ کسی نتوانسته نسبت به قرآن مجید ایراد منطقی قابل بحث بگیرد. نخستین کسی که در تاریخ اسلام شخصیت [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} را قبل از ائمه {{عم}} هدف قرار دد و خواست شخصیت آن بزرگواران را از بین ببرد، معاویه بود. او دستور داد [[امام علی|امیرالمؤمنین]] {{ع}} را لعن کنند و نسبتهای دروغ به [[ائمه]] {{عم}} در زمان امویان توسط معاویه باب شد. امّا بزرگان امویان تصریح کردهاند که هر چه ما به اینان بد گفتیم اینها بیشتر عزیز و بزرگ شدند. از این رو معاویه تصمیم گرفت آن بزرگواران را به شهادت برساند، و این بود که حضرت امیر {{ع}} را با همکاری خوارج به شهادت رساندند. همین طور برای به شهادت رساندن [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} هر کدام جداگانه طرحی ریخت و هر دو فرقۀ خوارج و امویان با هم همکاری کردند. خلاصه، خداوند متعال شخصیت [[ائمه]] اطهار {{عم}} را چنان حفظ کرده که احدی نمیتواند تا روز قیامت کمترین خدشهای وارد کند. البتّه حضرت امیر، [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} امویان را مفتضح و رسوا کردند که عمل هر سه بزرگوار مکمّل هم دیگر بود و نه تنها در کیان بنی امیه؛ بلکه در کیان قبل از بنی امیه که آنان را سرکار آورده بودند، تزلزل شد. از این رو دشمنان [[اهل بیت]] {{عم}} هم اکنون نیز با عزاداری سیّد الشهداء مبارزه میکنند و میگویند: اقامۀ عزا بر سیّد الشهداء {{ع}} موجب لعن بنی امیه و معاویه میگردد و اگر باب لعن معاویه باز شد، لعن، به ما فوق وی نیز سرایت میکند. پس حفظ عزاداری [[امام حسین]] {{ع}} جزء وظایف ماست. | ||
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
::::::آیت الله '''[[سید احمد خاتمی|سید احمد خاتمی]]''' در کتاب ''«[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]»'' در اینباره گفته است: | ::::::آیت الله '''[[سید احمد خاتمی|سید احمد خاتمی]]''' در کتاب ''«[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]»'' در اینباره گفته است: | ||
::::::«واژه "امانت" و واژه "محفوظ" کلماتی روشن و بینیاز از تفسیراند. آنچه باید مورد بحث قرار گیرد، معنای ترکیبی آن است؛ یعنی باید دید مراد از "امانت محفوظه" چیست؟ شارحان [[زیارت جامعه کبیره]] چند معنا برای این جمله ذکر کردهاند: | ::::::«واژه "امانت" و واژه "محفوظ" کلماتی روشن و بینیاز از تفسیراند. آنچه باید مورد بحث قرار گیرد، معنای ترکیبی آن است؛ یعنی باید دید مراد از "امانت محفوظه" چیست؟ شارحان [[زیارت جامعه کبیره]] چند معنا برای این جمله ذکر کردهاند: | ||
::::#. [[امامان معصوم]]{{عم}} امانتهای الهی در دست مردم هستند. آنان {{عربی|اندازه=150%|" وَدِيعَةُ اللَّهِ وَ وَدِيعَةُ رَسُولِهِ "}} هستند. بر مردم است که امانتدار شایستهای باشند و وظیفه خود را در قبال آنان انجام دهند. | |||
::::##مودّت آنان، هم در قلب باشد و هم در بیرون ابراز شود. | |||
::::##به سیره قولی و فعلی آنان تمسّک شود. | |||
::::##ولایت آنان در عمل پذیرفته شود. | |||
::::##آنان الگوی عملی انسان در زندگی باشند. | |||
::::## بر آنان صلوات فرستاده شود. | |||
::::##به یاد آنان باشند. | |||
::::##در شادی آنان شاد و در اندوه آنان اندوهگین باشند. اینها بخشی از وظایفی است که ما در پیشگاه [[اهل بیت ]]{{عم}} داریم<ref>اهل البیت فی الکتاب والسنّه، ص:۳۸۱ - ۳۵۱.</ref>. | |||
::::#. شما همان امانتی هستید که بر آسمانها و زمین عرضه شد، آنان از پذیرش آن امانت سرباز زدند و انسان آن را پذیرفت<ref>سوره احزاب، آیه:۷۲.</ref>. مرحوم [[علامه مجلسی]] بعید نمیداند که در نسخه اصل {{عربی|اندازه=150%|" الْأَمَانَةِ الْمَعْرُوضَةِ "}} باشد. روایات فراوانی از [[اهل بیت]]{{عم}} گویای آن است که مقصود از این امانت، ولایت معصومین{{عم}} است<ref>بحارالأنوار، ج۱۰۲، ص:۱۴۱.</ref>. | |||
::::#. مراد این است که: شما [[امامان معصوم]]{{عم}} امانتی هستید که در کنار کتاب خدا حفظ شدهاند و تا دامنه قیامت در کنار قرآن خواهید بود. | |||
::::#. آنکه [[اهل بیت]]{{عم}} امانتداران شایسته امانت امامتاند که آن را در هر شرایطی حفظ کردند و از آسیب، در امان نگهداشتند؛ هر امامی با تمام توان خویش کیان [[امامت]] را حفظ کرده آن را به [[امام]] بعدی خود سپرده است. در روایتی که در ذیل آیه ۵۸ از سوره نساء از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} رسیده حضرت فرمود:"خداوند، [[امام]] را امر کرده که آنچه را نزد اوست، به امام بعد از خودش داده و به [[ائمه]]{{عم}} امر کرده که به عدالت حکم کنند و به مردم امر کرده تا از آنان اطاعت کنند"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" أَمَرَ اللَّهُ الْإِمَامَ أَنْ يَدْفَعَ مَا عِنْدَهُ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أَمَرَ الْأَئِمَّةَ أَنْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يُطِيعُوهُم "}}؛ بحارالأنوار، ج۲۳، ص:۲۷۸.</ref>. آنان در سختترین شرایط با مایه گذاشتن از جان و تمامی سرمایههای در اختیار خود، به پاسداری از "[[ولایت]]" (که روح و جان اسلام است) پرداختهاند. سلام بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که امانت "[[امامت]] و [[ولایت]] را پاسداری و حفظ کردند»<ref>[[سید احمد خاتمی|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۴۳تا ۵۴۵.</ref>. | |||
{{پایان جمع شدن}} | {{پایان جمع شدن}} | ||
نسخهٔ ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۵:۵۱
| مقام امانت الهی به چه معناست؟ | |
|---|---|
 | |
| موضوع اصلی | بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم |
| مدخل اصلی | مقام معصوم |
مقام امین الله به چه معناست؟ یکی از پرسشهای مرتبط با بحثهای مقام معصوم، امانت الهی و مقام امانت الهی است که میتوان با عبارتهای متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤالهای مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی مقام معصوم مراجعه شود.
عبارتهای دیگری از این پرسش
پاسخ نخست
- آیتالله سید علی حسینی میلانی در کتاب «با پیشوایان هدایتگر» در اینباره گفته است:
- «وَ الأَمَانَةُ المَحفُوظَةُ خداوند متعال، ائمه (ع) را به صورت امانت در اختیار ما قرار داده است، امّا امانتی بسیار سنگین که فرمود: ﴿﴿إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ﴾﴾[۱]. در روایتی در ذیل این آیه حضرت فرمودند: منظور از امانت، ولایت امیر مؤمنان علی (ع) است. خداوند متعال خود آن را حفظ کرده است. مگر قرآن کریم در میان این امّت امانت نیست؟ خداوند متعال در آیه دیگری میفرماید: ﴿﴿وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ﴾﴾[۲]. خداوند متعال، ائمه (ع) را در بین مردم قرار داد، آنان با مردم نشست و برخاست داشتند. مردم به راحتی میتوانستند به خدمت آن بزرگواران برسند. در اثر کوتاهی مردم بود که امام کاظم (ع) سالها در زندان به سر بردند، مقصّر مردم بودند. اگر حضرت ولی عصر (ع) در دسترس مردم نیستند (تا به خدمتشان برسند؛ همچنانی که اصحاب ائمه در زمانشان خدمت آن بزرگواران میرسیدند) مردم مقصّر هستند. امام (ع) در بین مردم است؛ ولی خداوند متعال، ائمه (ع) را حفظ کرده است. حفظ ائمه فقط به سالم بودن جانشان نیست؛ بلکه حفظ آنان به حفظ شخصیت آن بزرگواران است. شخصیت هر کسی به مبانی اعتقادی، اعمال و اخلاق اوست و انسان در این سه بُعد نشان داده شده و شناخته میشود. اگر این سه بُعد در کسی جمع شد آن جا کمال شخصیّت اوست. مرتبه بالای این ابعاد در ائمه اطهار (ع) وجود دارد. آیا تاکنون کسی توانسته به شخصیت ائمۀ ما خدشهای وارد کند؛ چه در مبانی اعتقادیشان، چه در افعال و تروکشان و چه در صفات و ملکاتشان؟ دشمنان اهل بیت نیز به این جهات در ائمه (ع) اقرار میکنند و کسانی که پیرو اهل بیت نیستند نسبت به آنان خضوع مینمایند. پس شخصیّت ائمه (ع) محفوظ است، گرچه شخصشان محفوظ نبوده و به شهادت رسیدهاند. بنابراین، آن بزرگواران در اختیار ما هستند، اما خداوند متعال حافظ آنهاست. البته پیروان پیامبر اکرم (ص) و ائمه (ع) موظّف هستند که در حفظ آن بزرگان کوشا باشند، خداوند متعال میفرماید: ﴿﴿إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها﴾﴾[۳].
- حفظ حضرات ائمه (ع) در این زمان به این است که:
- ولایت محافظت بشود، ولایت ائمه (ع) نزد ما امانت و گرانمایهترین ودیعه است، که گذشتگان برای حفظش از جان و مال گذشتند تا محفوظ ماند و در اختیار ما قرار گرفت.
- محافظت بر شئونات ائمه و شخصیّت آن حضرات، در افعال، اقوال، صفات و مبانی اعتقادی به گونهای باشد که موجب خدشه بر آنان نشود. از این رو در روایتی امام صادق (ع) فرمودند: "کونوا لنا زیناً و لا تکونوا علینا شیناً"[۴] برای ما زینت و مایۀ افتخار ما باشید، نه این که باعث سرافکندگی ما نزد دشمنان ما باشید. و در روایت دیگری زید شحّام گوید: امام صادق (ع) فرمود: ای زید! با مردم (اهل سنت) با آداب آنان معاشرت کنید، در مساجد آنان نماز بخوانید، از بیمارانشان عیادت کنید، بر جنازههایشان حاضر شوید. اگر توانستید که پیش نماز آنان باشید و اذان گوی ایشان شوید، پس این کار را انجام دهید؛ زیرا وقتی شما چنین رفتار کنید آنان میگویند: اینان شیعیان جعفری مذهباند، رحمت خداوند بر جعفر بن محمّد باد که چه نیکو اصحاب خود را تربیت میکند و چون این رفتارهای شایسته را ترک گویید با خود میگویند: اینان شیعیان جعفریاند، خداوند او را جزا دهد که اصحاب خود را چه بد پرورش داده است.[۵]
- آری خداوند متعال تضمین کرده که ائمه (ع) را از نظر شخصیت حفظ کند؛ همچنانی که قرآن محفوظ است و هیچ کسی نتوانسته نسبت به قرآن مجید ایراد منطقی قابل بحث بگیرد. نخستین کسی که در تاریخ اسلام شخصیت پیامبر اکرم (ص) را قبل از ائمه (ع) هدف قرار دد و خواست شخصیت آن بزرگواران را از بین ببرد، معاویه بود. او دستور داد امیرالمؤمنین (ع) را لعن کنند و نسبتهای دروغ به ائمه (ع) در زمان امویان توسط معاویه باب شد. امّا بزرگان امویان تصریح کردهاند که هر چه ما به اینان بد گفتیم اینها بیشتر عزیز و بزرگ شدند. از این رو معاویه تصمیم گرفت آن بزرگواران را به شهادت برساند، و این بود که حضرت امیر (ع) را با همکاری خوارج به شهادت رساندند. همین طور برای به شهادت رساندن امام حسن مجتبی و سیّد الشهداء (ع) هر کدام جداگانه طرحی ریخت و هر دو فرقۀ خوارج و امویان با هم همکاری کردند. خلاصه، خداوند متعال شخصیت ائمه اطهار (ع) را چنان حفظ کرده که احدی نمیتواند تا روز قیامت کمترین خدشهای وارد کند. البتّه حضرت امیر، امام حسن مجتبی و سیّد الشهداء (ع) امویان را مفتضح و رسوا کردند که عمل هر سه بزرگوار مکمّل هم دیگر بود و نه تنها در کیان بنی امیه؛ بلکه در کیان قبل از بنی امیه که آنان را سرکار آورده بودند، تزلزل شد. از این رو دشمنان اهل بیت (ع) هم اکنون نیز با عزاداری سیّد الشهداء مبارزه میکنند و میگویند: اقامۀ عزا بر سیّد الشهداء (ع) موجب لعن بنی امیه و معاویه میگردد و اگر باب لعن معاویه باز شد، لعن، به ما فوق وی نیز سرایت میکند. پس حفظ عزاداری امام حسین (ع) جزء وظایف ماست.
- باب آزمایش: وَ البَابُ المُبتَلَی بِهِ النَّاسُ مَن أتَاکُم نَجا وَ مَن لَم یَاتِکُم هَلَکَ[۶]. ابتلا یعنی امتحان. راغب اصفهانی میگوید: بلوته: أختبرته. سپس میگوید: إذا قیل: ابتلی فلان کذا و أبلاه، فذلک یتضمّن أمرین: أحدهما: تعرّف حاله و الوقوف علی ما یجهل من أمره. و الثانی: ظهور جودته ورَداءته. و ربما قصد به الأمران و ربما یقصد به أحدهما. فإذا قیل فی الله تعالی بلا کذا، أو أبلاه، فلیس المراد إلّا ظهور جودته ورداءته دون التعرف لحاله.... إذا کان الله علّام الغیوب، و علی هذا قوله عزّوجل: ﴿﴿وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ﴾﴾[۷].[۸] و معنای باب معروف است که به محلّ دخول به مکانی مثل خانه، و به چیزی که وسیلۀ رسیدن به علم است نیز باب میگویند» [۹].
پاسخهای دیگر
با کلیک بر «ادامه مطلب» پاسخ باز و با کلیک بر «نهفتن» بسته میشود:
| ۱. آیت الله خاتمی؛ |
|---|
|
| ۲. حجت الاسلام و المسلمین بحرینی؛ |
|---|
|
| ۳. آقای حسینی؛ |
|---|
|
پرسشهای وابسته
- مقام نور الهی به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام واسطه فیض الهی به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام باب الله به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام عین الله به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام وعد الله به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام سبیل الله به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام صاحب الزمان به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام میثاق الله به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام اجتباء به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام اختیار به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام اصطفاء به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام شهادت به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام تأیید الهی به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام ارتضاء به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام طهارت به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام ولی نعمت به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام خلافت الهی به چه معناست؟ (پرسش):
- مقام انسان کامل به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام حجت الهی به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام اعراف به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام میزان به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام صراط الهی به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام قسمت کننده بهشت و جهنم به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام شفاعت به چه معناست؟ (پرسش)
- مقام تزویج کننده بهشتیان به چه معناست؟ (پرسش)
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ ما امانت را بر آسمانها، زمین و کوهها عرضه داشتیم، آنها از حمل آن سر برتافتند، و از آن هراسیدند؛ اما انسان آن را بر دوش کشید. سوره احزاب آیه ۷۲
- ↑ و همانا ما آن (قرآن را) صیانت و محافظت میکنیم. سوره حجر آیه ۹
- ↑ به راستی خدا به شما فرمان میدهد که امانتها را به صاحبانش بدهید! سوره نساء آیه ۵۸
- ↑ الأمالی، شیخ صدوق: ۴۸۴، حدیث ۶۵۷، بحار الأنوار: ۶۵ / ۱۵۱، حدیث ۶.
- ↑ یا زید! خالقوا الناس بأخلاقهم، صلّوا فی مساجدهم، و عودوا مرضاهم، و اشهدوا جنائزهم، و إن استطعتم أن تکونوا الأئمّة و المؤذنین فافعلوا، فإنّکم إذا فعلتم ذلک قالوا: هؤلاء الجعفریة، رحم الله جعفراً، ما کان أحسن ما یؤدّب أصحابه، و إذا ترکتم ذلک قالوا: هؤلاء الجعفریة، فعل الله بجعفر، ما کان أسوأ ما یؤدّب أصحابه؛ من لا یحضره الفقیه: ۱ / ۳۸۳، حدیث ۱۱۲۸، وسائل الشیعه: ۸ / ۴۳۰، حدیث ۱.
- ↑ و شما دروازه آزمایش مردم هستید، کسی که به سوی شما آمد نجات یافت و آن که نیامد نابود شد.
- ↑ سوره بقره آیه۱۲۴.
- ↑ مفردات غریب القرآن: ۶۱.
- ↑ ر. ک. حسینی میلانی، سید علی، با پیشوایان هدایتگر؛ ج۳، ص:۷۰ تا ۷۵.
- ↑ اهل البیت فی الکتاب والسنّه، ص:۳۸۱ - ۳۵۱.
- ↑ سوره احزاب، آیه:۷۲.
- ↑ بحارالأنوار، ج۱۰۲، ص:۱۴۱.
- ↑ " أَمَرَ اللَّهُ الْإِمَامَ أَنْ يَدْفَعَ مَا عِنْدَهُ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أَمَرَ الْأَئِمَّةَ أَنْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يُطِيعُوهُم "؛ بحارالأنوار، ج۲۳، ص:۲۷۸.
- ↑ خاتمی، سید احمد، در آستان امامان معصوم؛ ج۲، ص:۵۴۳تا ۵۴۵.
- ↑ «ما امانت الهى و بار تكليف را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود»؛ سوره احزاب، آیه ۷۲.
- ↑ ر. ک. بحرینی، سید مجتبی، جامعه در حرم؛ ص:۴۶۴.
- ↑ «ما امانت الهى و بار تكليف را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود»؛ سوره احزاب، آیه ۷۲.
- ↑ عيون اخبار الرضا، ج ۱، ص ۳۰۶
- ↑ سوره قمر، آیه ۵۰
- ↑ حسینی، سید مجتبی، مقامات اولیاء؛ ج۲ ص: ۲۷۴.