ضرورت نبوت: تفاوت میان نسخهها
جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
'''ضرورت [[نبوت]]''' به معنای ضروری بودنِ وجودِ [[پیامبر]] از طرف [[خدا]] برای تعالیم همۀ [[شؤون]] [[حیات]] [[بشر]] اعم از [[زندگی دنیوی]] و [[اخروی]] است و این [[ضرورت]] با دلایل عقلی مانند [[برهان لطف]] و [[هدایت]] و [[دلایل نقلی]] قابل [[اثبات]] است. | '''ضرورت [[نبوت]]''' به معنای ضروری بودنِ وجودِ [[پیامبر]] از طرف [[خدا]] برای تعالیم همۀ [[شؤون]] [[حیات]] [[بشر]] اعم از [[زندگی دنیوی]] و [[اخروی]] است و این [[ضرورت]] با دلایل عقلی مانند [[برهان لطف]] و [[هدایت]] و [[دلایل نقلی]] قابل [[اثبات]] است. | ||
==ضرورت [[نبوت]]== | == ضرورت [[نبوت]] == | ||
ضرورت [[نبوت]] به معنای ضروری بودنِ وجودِ [[پیام]]آور از طرف [[خدا]] و واسطۀ بین [[انسان]] و خداست و این [[ضرورت]] [[نیازمند]] [[دلیل]] است. ضرورت نبوت و [[بعثت پیامبران]] با [[دلایل عقلی]] و [[نقلی]] مورد تاکید قرار گرفته است. | ضرورت [[نبوت]] به معنای ضروری بودنِ وجودِ [[پیام]]آور از طرف [[خدا]] و واسطۀ بین [[انسان]] و خداست و این [[ضرورت]] [[نیازمند]] [[دلیل]] است. ضرورت نبوت و [[بعثت پیامبران]] با [[دلایل عقلی]] و [[نقلی]] مورد تاکید قرار گرفته است. | ||
==دلایل عقلی ضرورت نبوت== | == دلایل عقلی ضرورت نبوت == | ||
برخی از دلایل عقلی ضرورت نبوت عبارتاند از: | برخی از دلایل عقلی ضرورت نبوت عبارتاند از: | ||
# '''[[برهان لطف]]:''' [[لطف]] در اصطلاح [[متکلمان]] عبارت است از فعلی که [[مکلف]] به سبب آن با [[اختیار]] خویش [[طاعت]] را انجام میدهد و [[معصیت]] را ترک میکند. [[انبیا]] | # '''[[برهان لطف]]:''' [[لطف]] در اصطلاح [[متکلمان]] عبارت است از فعلی که [[مکلف]] به سبب آن با [[اختیار]] خویش [[طاعت]] را انجام میدهد و [[معصیت]] را ترک میکند. [[انبیا]] با بیان [[زشتی]] و [[زیبایی]] [[افعال]] و احوال [[قیامت]]، [[بندگان]] را با [[حفظ]] [[اختیار]] به [[اطاعت خدا]] نزدیک و از [[معصیت]] او دور میسازند، لذا [[بعثت انبیا]] لطفی است که عقلاً بر [[خداوند]] [[واجب]] است<ref>ر. ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص۶۰ ـ ۶۲؛ [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|آموزش کلام اسلامی ج۲]]، ج۲، ص ۲۳ ـ ۲۴.</ref>. | ||
# '''[[برهان حکمت]]:''' [[هدف از آفرینش]] [[انسان]] [[رسیدن به کمال]] از راه انجام دادن [[افعال]] اختیاری است، لذا مسیر [[زندگی]] [[بشر]]، دو سویه قرار داده شده تا زمینۀ [[انتخاب]] و [[گزینش]] برای وی فراهم شود و طبعاً یک راه آن هم به سوی [[شقاوت]] و [[عذاب]] خواهد بود که بالتّبع و نه [[بالاصاله]] مورد [[ارادۀ الهی]] واقع میشود و برای [[رسیدن به کمال]] نیز شناختهای [[عقلی]] و [[حسی]] برای تشخیص [[راه کمال]] کافی نیست، پس راهی دیگر برای رسیدن به [[تکامل]] لازم است و آن [[وحی]] و [[بعثت پیامبران]] است<ref>ر.ک: [[محمد تقی مصباح یزدی|مصباح یزدی، محمد تقی]] [[آموزش عقاید (کتاب)|آموزش عقاید]]، ص۷۷؛ [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص۶۳ ـ ۶۵.</ref>. | # '''[[برهان حکمت]]:''' [[هدف از آفرینش]] [[انسان]] [[رسیدن به کمال]] از راه انجام دادن [[افعال]] اختیاری است، لذا مسیر [[زندگی]] [[بشر]]، دو سویه قرار داده شده تا زمینۀ [[انتخاب]] و [[گزینش]] برای وی فراهم شود و طبعاً یک راه آن هم به سوی [[شقاوت]] و [[عذاب]] خواهد بود که بالتّبع و نه [[بالاصاله]] مورد [[ارادۀ الهی]] واقع میشود و برای [[رسیدن به کمال]] نیز شناختهای [[عقلی]] و [[حسی]] برای تشخیص [[راه کمال]] کافی نیست، پس راهی دیگر برای رسیدن به [[تکامل]] لازم است و آن [[وحی]] و [[بعثت پیامبران]] است<ref>ر. ک: [[محمد تقی مصباح یزدی|مصباح یزدی، محمد تقی]] [[آموزش عقاید (کتاب)|آموزش عقاید]]، ص۷۷؛ [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص۶۳ ـ ۶۵.</ref>. | ||
# '''[[برهان هدایت]]:''' براساس [[برهان هدایت]] علاوه بر [[نظم]] و هماهنگی موجود در [[جهان]] [[خلقت]] در هر موجودی، نوعی [[جاذبه]] وجود دارد که [[زندگی]] آن را به مقصد معلوم [[هدایت]] میکند و این [[هدایت]] از وجود غرض و [[هدف]] در [[خلقت]] هر موجودی خبر میدهد و [[خداوند]] موضوع فرستادن [[انبیا]] که مهمترین نقش را در [[تکامل انسان]] در جنبههای مادی و [[معنوی]] دارند، نادیده نگرفته است<ref>الهیات شفا، ص۵۵۷.</ref>.<ref>ر.ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۸۵ ـ ۸۶؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۵۹ـ۱۶۱. </ref> | # '''[[برهان هدایت]]:''' براساس [[برهان هدایت]] علاوه بر [[نظم]] و هماهنگی موجود در [[جهان]] [[خلقت]] در هر موجودی، نوعی [[جاذبه]] وجود دارد که [[زندگی]] آن را به مقصد معلوم [[هدایت]] میکند و این [[هدایت]] از وجود غرض و [[هدف]] در [[خلقت]] هر موجودی خبر میدهد و [[خداوند]] موضوع فرستادن [[انبیا]] که مهمترین نقش را در [[تکامل انسان]] در جنبههای مادی و [[معنوی]] دارند، نادیده نگرفته است<ref>الهیات شفا، ص۵۵۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۸۵ ـ ۸۶؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۵۹ـ۱۶۱. </ref> | ||
# '''زندگی اجتماعی:''' [[انسانها]] به گونه ای [[خلق]] شدهاند که به [[زندگی اجتماعی]] نیازمندند، ولی از [[اجرای قوانین]] به [[دلیل]] غریزۀ [[خودخواهی]] و جلب [[منافع]] از [[حفظ جامعه]] ناتوانند؛ زیرا تنها [[خداوند متعال]] به تمام [[حقیقت انسان]] و [[اسرار]] و رمزهای [[آفرینش]] او [[آگاه]] است<ref>الهیات شفا، ص۴۴۱ـ۴۴۲؛ النجاة، ص۳۰۸ـ۳۰۳.</ref>، بنابراین باید [[انسانی]] باشد که به مرتبه ای از کمال رسیده باشد تا مورد [[وحی الهی]] واقع شود و به [[معجزات]]، توانا و به جهت [[پیوستگی]] با [[خدا]]، دانای [[اسرار]] باشد و راه [[سعادت]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] را به [[بشر]] نشان دهد<ref>ر.ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۷۵ ـ ۷۶.</ref>. | # '''زندگی اجتماعی:''' [[انسانها]] به گونه ای [[خلق]] شدهاند که به [[زندگی اجتماعی]] نیازمندند، ولی از [[اجرای قوانین]] به [[دلیل]] غریزۀ [[خودخواهی]] و جلب [[منافع]] از [[حفظ جامعه]] ناتوانند؛ زیرا تنها [[خداوند متعال]] به تمام [[حقیقت انسان]] و [[اسرار]] و رمزهای [[آفرینش]] او [[آگاه]] است<ref>الهیات شفا، ص۴۴۱ـ۴۴۲؛ النجاة، ص۳۰۸ـ۳۰۳.</ref>، بنابراین باید [[انسانی]] باشد که به مرتبه ای از کمال رسیده باشد تا مورد [[وحی الهی]] واقع شود و به [[معجزات]]، توانا و به جهت [[پیوستگی]] با [[خدا]]، دانای [[اسرار]] باشد و راه [[سعادت]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] را به [[بشر]] نشان دهد<ref>ر. ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۷۵ ـ ۷۶.</ref>. | ||
==ضرورت نقلی نبوت== | == ضرورت نقلی نبوت == | ||
===[[ضرورت نبوت در قرآن کریم]]=== | === [[ضرورت نبوت در قرآن کریم]] === | ||
برخی از [[دلایل]] [[ضرورت نبوت در قرآن کریم]] عبارتاند از: | برخی از [[دلایل]] [[ضرورت نبوت در قرآن کریم]] عبارتاند از: | ||
# '''[[پرستش خدا]] و [[پرهیز از طاغوت]]:''' {{متن قرآن|وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ}}<ref>«و به راستی ما، در میان هر امّتی پیامبری برانگیختیم (تا بگوید) که خداوند را بپرستید و از طاغوت دوری گزینید» سوره نحل، آیه ۳۶.</ref>؛ | # '''[[پرستش خدا]] و [[پرهیز از طاغوت]]:''' {{متن قرآن|وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ}}<ref>«و به راستی ما، در میان هر امّتی پیامبری برانگیختیم (تا بگوید) که خداوند را بپرستید و از طاغوت دوری گزینید» سوره نحل، آیه ۳۶.</ref>؛ | ||
#'''برقراری [[قسط و عدل]]:''' {{متن قرآن|لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ}}<ref>«ما پیامبرانمان را با برهانها (ی روشن) فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو فرو فرستادیم تا مردم به دادگری برخیزند» سوره حدید، آیه ۲۵.</ref>؛ | # '''برقراری [[قسط و عدل]]:''' {{متن قرآن|لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ}}<ref>«ما پیامبرانمان را با برهانها (ی روشن) فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو فرو فرستادیم تا مردم به دادگری برخیزند» سوره حدید، آیه ۲۵.</ref>؛ | ||
# '''[[تعلیم و تربیت]]:''' {{متن قرآن|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}}<ref>«چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیههای ما را بر شما میخواند و (جان) شما را پاکیزه میگرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی میآموزد و آنچه را نمیدانستید به شما یاد میدهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>؛ | # '''[[تعلیم و تربیت]]:''' {{متن قرآن|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}}<ref>«چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیههای ما را بر شما میخواند و (جان) شما را پاکیزه میگرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی میآموزد و آنچه را نمیدانستید به شما یاد میدهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>؛ | ||
# '''نجات از تاریکیها:''' {{متن قرآن|كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ}}<ref>«الف، لام، را، (این) کتابی است که بر تو فرو فرستادهایم تا مردم را به اذن پروردگارشان به سوی راه آن (خداوند) پیروزمند ستوده، از تیرگیها به سوی روشنایی برون آوری» سوره ابراهیم، آیه ۱.</ref>؛ | # '''نجات از تاریکیها:''' {{متن قرآن|كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ}}<ref>«الف، لام، را، (این) کتابی است که بر تو فرو فرستادهایم تا مردم را به اذن پروردگارشان به سوی راه آن (خداوند) پیروزمند ستوده، از تیرگیها به سوی روشنایی برون آوری» سوره ابراهیم، آیه ۱.</ref>؛ | ||
# '''[[اتمام حجت]] بر [[مردم]]:''' {{متن قرآن|رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا}}<ref>«پیامبرانی نویدبخش و هشدار دهنده تا پس از این پیامبران برای مردم بر خداوند حجتی نباشد و خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۱۶۵.</ref>؛ | # '''[[اتمام حجت]] بر [[مردم]]:''' {{متن قرآن|رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا}}<ref>«پیامبرانی نویدبخش و هشدار دهنده تا پس از این پیامبران برای مردم بر خداوند حجتی نباشد و خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۱۶۵.</ref>؛ | ||
# '''[[دعوت]] به [[حیات]] [[برتر]]:''' {{متن قرآن|یا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان! (ندای) خداوند و پیامبر را هر گاه شما را به چیزی فرا خوانند که به شما زندگی میبخشد پاسخ دهید» سوره انفال، آیه ۲۴.</ref>، تأمین [[حیات]] [[معنوی]]، با [[بعثت پیامبران]] و [[اطاعت]] از آنها میسر است. | # '''[[دعوت]] به [[حیات]] [[برتر]]:''' {{متن قرآن|یا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان! (ندای) خداوند و پیامبر را هر گاه شما را به چیزی فرا خوانند که به شما زندگی میبخشد پاسخ دهید» سوره انفال، آیه ۲۴.</ref>، تأمین [[حیات]] [[معنوی]]، با [[بعثت پیامبران]] و [[اطاعت]] از آنها میسر است. | ||
#'''رفع اختلافها:''' {{متن قرآن|كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ}}<ref>«مردم (در آغاز) امّتی یگانه بودند، (آنگاه به اختلاف پرداختند) پس خداوند پیامبران را مژدهآور و بیمدهنده برانگیخت و با آنان کتاب (آسمانی) را به حق فرو فرستاد تا میان مردم در آنچه اختلاف داشتند داوری کند» سوره بقره، آیه ۲۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۵۲ ـ ۵۸.</ref> | # '''رفع اختلافها:''' {{متن قرآن|كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ}}<ref>«مردم (در آغاز) امّتی یگانه بودند، (آنگاه به اختلاف پرداختند) پس خداوند پیامبران را مژدهآور و بیمدهنده برانگیخت و با آنان کتاب (آسمانی) را به حق فرو فرستاد تا میان مردم در آنچه اختلاف داشتند داوری کند» سوره بقره، آیه ۲۱۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۵۲ ـ ۵۸.</ref> | ||
# '''[[مبارزه با ظلم]] و [[فساد]]:''' {{متن قرآن|أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ}}<ref>«پیمانه را تمام بپیمایید و از کمفروشان نباشید و چون پیمانه میکنید تمام بپیمایید و با ترازوی درست وزن کنید؛ این بهتر و نیکفرجامتر است و ای قوم من! پیمانه و ترازو را با دادگری، تمام بپیمایید و چیزهای مردم را به آنان کم ندهید و در زمین تبهکارانه آشوب نورزید» سوره شعراء، آیه ۱۸۱ ـ ۱۸۳</ref>.<ref>ر.ک: [[محمد جعفر سعیدیانفر|سعیدیانفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم]]، ص ۵۴۸.</ref> | # '''[[مبارزه با ظلم]] و [[فساد]]:''' {{متن قرآن|أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ}}<ref>«پیمانه را تمام بپیمایید و از کمفروشان نباشید و چون پیمانه میکنید تمام بپیمایید و با ترازوی درست وزن کنید؛ این بهتر و نیکفرجامتر است و ای قوم من! پیمانه و ترازو را با دادگری، تمام بپیمایید و چیزهای مردم را به آنان کم ندهید و در زمین تبهکارانه آشوب نورزید» سوره شعراء، آیه ۱۸۱ ـ ۱۸۳</ref>.<ref>ر. ک: [[محمد جعفر سعیدیانفر|سعیدیانفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم]]، ص ۵۴۸.</ref> | ||
===[[ضرورت نبوت در روایات]]=== | === [[ضرورت نبوت در روایات]] === | ||
برخی از [[دلایل]] [[ضرورت نبوت در حدیث]] نیز عبارت است از: | برخی از [[دلایل]] [[ضرورت نبوت در حدیث]] نیز عبارت است از: | ||
# '''نیاز بشر به معارف اعتقادی:''' [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسانها فرستادگان خود را برانگیخت و پیدرپی پیامبرانش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموششده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینههای پنهان عقلهایشان را ظاهر و آشکار نمایند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَ یَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُول}}؛ نهج البلاغه، خطبۀ ۱، ص ۴۳.</ref>. | # '''نیاز بشر به معارف اعتقادی:''' [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسانها فرستادگان خود را برانگیخت و پیدرپی پیامبرانش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموششده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینههای پنهان عقلهایشان را ظاهر و آشکار نمایند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَ یَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُول}}؛ نهج البلاغه، خطبۀ ۱، ص ۴۳.</ref>. | ||
# '''نیاز بشر به قانون:''' [[امام رضا]]{{ع}} فرمودند: "وقتی [[خداوند]] در [[خلقت]] [[بشر]] و قوای ایشان، آنچه را که به وسیلۀ آن مصلحتهای ایشان کامل و تمام شود، قرار نداده است و از طرف دیگر خداوندِ صانع نیز [[برتر]] از آن است که این [[ضعف]] و عجز از ادارک مشهود در [[بشر]] را [[مشاهده]] نماید، لذا به ناچار بین [[خداوند]] و ایشان، رسولی [[معصوم]] لازم است که [[امر و نهی]] و برنامۀ [[تربیتی]] خویش را از جانب [[خداوند]] به ایشان برساند تا آنها به آنچه سبب حصول [[منافع]] و دفع ضررها میشود، [[آگاهی]] یابند"<ref>{{متن حدیث|لَمَّا لَمْ یَکُنْ فِی خَلْقِهِمْ وَ قَوْلِهِمْ وَ قُوَاهُمْ مَا یَکْمُلُونَ لِمَصَالِحِهِمْ وَ کَانَ الصَّانِعُ مُتَعَالِیاً عَنْ أَنْ یُرَی وَ کَانَ ضَعْفُهُمْ وَ عَجْزُهُمْ عَنْ إِدْرَاکِهِ ظَاهِراً لَمْ یَکُنْ بُدٌّ مِنْ رَسُولٍ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعْصُومٍ یُؤَدِّی إِلَیْهِمْ أَمْرَهُ وَ نَهْیَهُ وَ أَدَبَهُ وَ یَقِفُهُمْ عَلَی مَا یَکُونُ بِهِ إِحْرَازُ مَنَافِعِهِمْ وَ دَفْعُ مَضَارِّهِم}}؛ عیون اخبار الرضا، ج۲، ص۹۹. </ref>. براساس این فرمایش [[انسانها]] در [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]] خود به [[دلیل]] آنکه از [[تشخیص مصالح]] و [[مفاسد]] عاجزند و ابزاری ندارند تا با [[خداوند متعال]] [[ارتباط]] برقرار کنند و [[اوامر و نواهی الهی]] را دریافت نمایند، [[خداوند]] در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به این [[نیاز]] [[بشر]] به [[لطف]] خویش با فرو فرستادن افرادی [[معصوم]] راه دستیابی به [[مصالح]] و [[مفاسد]] آنها را فراهم ساخته است<ref>ر.ک: [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|آموزش کلام اسلامی ج۲]]، ص ۱۴ ـ ۱۵.</ref>. | # '''نیاز بشر به قانون:''' [[امام رضا]] {{ع}} فرمودند: "وقتی [[خداوند]] در [[خلقت]] [[بشر]] و قوای ایشان، آنچه را که به وسیلۀ آن مصلحتهای ایشان کامل و تمام شود، قرار نداده است و از طرف دیگر خداوندِ صانع نیز [[برتر]] از آن است که این [[ضعف]] و عجز از ادارک مشهود در [[بشر]] را [[مشاهده]] نماید، لذا به ناچار بین [[خداوند]] و ایشان، رسولی [[معصوم]] لازم است که [[امر و نهی]] و برنامۀ [[تربیتی]] خویش را از جانب [[خداوند]] به ایشان برساند تا آنها به آنچه سبب حصول [[منافع]] و دفع ضررها میشود، [[آگاهی]] یابند"<ref>{{متن حدیث|لَمَّا لَمْ یَکُنْ فِی خَلْقِهِمْ وَ قَوْلِهِمْ وَ قُوَاهُمْ مَا یَکْمُلُونَ لِمَصَالِحِهِمْ وَ کَانَ الصَّانِعُ مُتَعَالِیاً عَنْ أَنْ یُرَی وَ کَانَ ضَعْفُهُمْ وَ عَجْزُهُمْ عَنْ إِدْرَاکِهِ ظَاهِراً لَمْ یَکُنْ بُدٌّ مِنْ رَسُولٍ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعْصُومٍ یُؤَدِّی إِلَیْهِمْ أَمْرَهُ وَ نَهْیَهُ وَ أَدَبَهُ وَ یَقِفُهُمْ عَلَی مَا یَکُونُ بِهِ إِحْرَازُ مَنَافِعِهِمْ وَ دَفْعُ مَضَارِّهِم}}؛ عیون اخبار الرضا، ج۲، ص۹۹. </ref>. براساس این فرمایش [[انسانها]] در [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]] خود به [[دلیل]] آنکه از [[تشخیص مصالح]] و [[مفاسد]] عاجزند و ابزاری ندارند تا با [[خداوند متعال]] [[ارتباط]] برقرار کنند و [[اوامر و نواهی الهی]] را دریافت نمایند، [[خداوند]] در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به این [[نیاز]] [[بشر]] به [[لطف]] خویش با فرو فرستادن افرادی [[معصوم]] راه دستیابی به [[مصالح]] و [[مفاسد]] آنها را فراهم ساخته است<ref>ر. ک: [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|آموزش کلام اسلامی ج۲]]، ص ۱۴ ـ ۱۵.</ref>. | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
| خط ۹۱: | خط ۹۱: | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
==[[:رده:آثار نبوت|منبعشناسی جامع نبوت]]== | == [[:رده:آثار نبوت|منبعشناسی جامع نبوت]] == | ||
{{منبع جامع}} | {{منبع جامع}} | ||
* [[:رده:کتابشناسی کتابهای نبوت|کتابشناسی نبوت]]؛ | * [[:رده:کتابشناسی کتابهای نبوت|کتابشناسی نبوت]]؛ | ||