اسماعیلیه در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به '') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = اسماعیلیه | | موضوع مرتبط = اسماعیلیه | ||
| عنوان مدخل = اسماعیلیه | | عنوان مدخل = اسماعیلیه | ||
| مداخل مرتبط = [[اسماعیلیه در کلام اسلامی]] - [[اسماعیلیه در تاریخ اسلامی]] - [[اسماعیلیه در معارف مهدویت]] | | مداخل مرتبط = [[اسماعیلیه در کلام اسلامی]] - [[اسماعیلیه در تاریخ اسلامی]] - [[اسماعیلیه در معارف و سیره امام کاظم]] - [[اسماعیلیه در معارف مهدویت]] - [[اسماعیلیه در علوم قرآنی]]- [[اسماعیلیه در فقه اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
نسخهٔ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۹
این مدخل زیرشاخهٔ بحث اسماعیلیه است. اسماعیلیه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: اسماعیلیه در کلام اسلامی - اسماعیلیه در تاریخ اسلامی - اسماعیلیه در معارف و سیره امام کاظم - اسماعیلیه در معارف مهدویت - اسماعیلیه در علوم قرآنی- اسماعیلیه در فقه اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
همان اسماعیلیان، سبعیه، هفتامامىها، باطنیان و فدائیان هستند. فرقهاى از شیعه هستند که سلسله ائمه را به اسماعیل -فرزند بزرگتر امام جعفر صادق (ع)- ختم مىکنند و اسماعیل را امام هفتم مىدانند. اسماعیل، پنج سال پیش از وفات پدر، در مدینه درگذشت و در بقیع دفن شد. با اینکه گروهى شاهد مرگ او بودند، طرفداران او ادعا کردند که وى تا پنج سال پس از فوت پدر زندگى کرد و او را در بازار بصره مشاهده کردند و آنجا، مردى مفلوج را با مسّ دست، شفا داد.
آنان در اسلام، حضرت رسول (ص) را ناطق، حضرت على (ع) را اساس، امام حسن و امام حسین و امام سجاد و امام باقر و امام صادق (ع) و پس از ایشان، اسماعیل را ائمه هفتگانه دانستهاند. محمد بن اسماعیل را قائم و خلفاى فاطمى را جزو امامان دور قائم مىدانند و مىگویند هر امام را دوازده حجت باشد و هریک از حجّتها در منطقه مخصوص از روى زمین، مأموریت دعوت و سرپرستى شیعه را به عهده دارند. اسماعیلیه علم و اعتقاد را غایت وجود بشر مىدانند و به بهشت و دوزخ جسمانى قائل نیستند و بهشت را، نفس انسان کامل و دوزخ را نفس انسان جاهل و دور از خدا تأویل مىکنند [۱].[۲]
پرسش مستقیم
منابع
پانویس
- ↑ معارف و معاریف، ج ۲، ص ۲۱۲.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۰۳.