ناووسیه

از امامت‌پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • ناووسیه برگرفته از اسم شخصی با نام ناووس از اهالی بصره است[۱].
  • برخی گفتند: او عبد اللّه بن ناووس یا عجلان بن ناووس نام داشت. وی می‌‏گفت: "حضرت علیعلیه السلام برترین فرد امت اسلام بود و هرکس او را تفضیل ندهد، کافر است".
  • ناووسیه عقیده داشتند جعفر بن محمّدعلیه السلام زنده است و نمی‌‏میرد. او مهدی آخر الزمان است. آشکار می‌‏شود و بر مردمان فرمانروایی می‏‌کند. آنان می‌‏پنداشتند از وی روایت شده است: "اگر کسی بر شما فراز آید و بگوید مرا بیمار یافته و مرده مرا شسته است، باور نکنید و بدانید من سرور شما و دارنده شمشیر هستم" به سبب کلمه شمشیر، این طایفه را صارمیه نیز خوانده‏‌اند"[۲].
  • روشن است این ادعا درباره امام صادقعلیه السلام درست نیست و طبق شهادت مسلّم تاریخ آن حضرت به شهادت رسیده است[۳]. امام صادقعلیه السلام خود فرمود: "هنگامی که سه اسم محمّد، علی و حسن، به طور متوالی در امامانعلیهم السلام جمع شد، چهارمین آنان قائم است".
  • مفضل بن عمر گوید: بر امام صادقعلیه السلام وارد شدم و عرض کردم: "ای آقای من! کاش جانشین خودت را به ما معرفی می‌‏کردی. فرمود: ای مفضّل! امام بعد از من فرزندم موسی است و امام خلف و موعود منتظر "محمد"، فرزند حسن بن علی بن محمّد بن علی بن موسیعلیهم السلام است[۴].
  • این گروه، پس از چندی از بین رفتند[۵] [۶].

ناووسیه در موعودنامه

پرسش‌‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. شهرستانی، الملل و النحل، ج ۱، ص ۱۸۴
  2. ر. ک: محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۴۳۶
  3. ر. ک: شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، مقدمه
  4. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۳۴، ح ۴
  5. ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، فصل ۱، الدلیل علی فساد قول الناووسیه
  6. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص: ۴۴۰ - ۴۴۱.
  7. معارف و معاریف، ج ۱۰، ص ۶۳.
  8. بحار الانوار، ج ۳۷، ص ۹.
  9. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۷۲۸.