ابوبرقان سعدی: تفاوت میان نسخه‌ها

ابوبرقان سعدی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۸

۲ بایت اضافه‌شده ، ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۵٬۰۱۵

ویرایش

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 وی عموی رضاعی [[رسول خدا]] {{صل}} بود<ref>ابن سعد، ج۲، ص۱۱۶؛ ابن اثیر، ج۶، ص۲۹؛ ابن حجر، الاصابه، ج۷، ص۳۳.</ref>. نام او و پدرش مشخص نیست. [[نسب]] وی به تیره بنو سعد بن بکر از [[قبیله]] [[هوازن]] می‌رسد<ref>ر. ک: سمعانی، ج۳، ص۲۵۵.</ref>. [[کنیه]] او به [[اختلاف]] ابوبرقان<ref>ابن عبدالبر، ج۴، ص۱۸۲؛ ابن اثیر، ج۶، ص۲۹؛ ابن حجر، الاصابه، ج، ص۳۳.</ref> و [[ابوثروان]]<ref>دولابی، ج۱، ص۳۸؛ ابن جوزی، ص۲۷۲، ۳۱۳؛ ابن حجر، الاصابه، ج۷، ص۴۸.</ref> نقل شده است. در عین حال یکی از آن دو تصحیف دیگری است و [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۷، ص۳۳.</ref> به آن اشاره کرده و گفته است که [[ابوموسی مدینی]] به نقل از مستغفری کنیه‌اش را ابوبرقان آورده است<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۷، ص۳۳ و ۴۸.</ref>، با این حال، ابن حجر<ref>ابن حجر، ج۷، ص۴۸.</ref> قول واقدی - ابوشروان - را بهتر دانسته است. از این رو، ابن حجر<ref>ابن حجر، ج۷، ص۳۳ و ج۷، ص۴۸.</ref> در سه مدخل جداگانه، کنیه او را آورده است. [[ابونعیم]]<ref>ابونعیم، ج۵، ص۲۸۴۸.</ref> و [[ابن اثیر]]<ref>ابن اثیر، ج۶، ص۲۹.</ref> تنها از ابوثروان و ابوبرقان یاد کرده‌اند. منقری<ref>منقری، ص۱۲۵.</ref>، ابوثروان را کاتب یکی از نامه‌های [[حضرت علی]] {{ع}} می‌داند.
-از ابوثروان گزارش شده است که گفت من شتران قبیله [[بنی عمرو بن تمیم]] را ساربانی می‌کردم. رسول خدا {{صل}} از نزد [[قبیله قریش]] فرار کرد و به میان شترانم آمد و همین سبب شد که شترانم رمیده شوند. دیدم رسول خدا {{صل}} میان آنها نشسته است. گفتم: کیستی که شتران مرا رماندی؟ [[حضرت]] فرمود: "خواستم با تو و شترانت [[انس]] بگیرم". گفتم: کیستی؟ حضرت فرمود: "ضرری به تو نمی‌رسد". گفتم: گویی تو آن مردی هستی که [[مردم]] به تو [[گمان]] [[پیامبری]] دارند. حضرت فرمود: "درست است، تو را به گفتن [[شهادت]] {{متن حدیث|لا اله الا الله}} و اینکه [[محمد]] [[بنده]] او و رسولش است، [[دعوت]] می‌کنم". گفتم: از میان شترانم بیرون آی؛ زیرا وجود تو در میان شترانم نامبارک و ناخوشایند است، و او را بیرون کردم. [[حضرت]] فرمود: "خداوندا! سیه روزی او را با زنده نگه داشتنش طولانی کن"<ref>ابن شهر آشوب، ج۱، ص۷۲؛ شامی، ج۱۰، ص۲۱۸.</ref>.
+از ابوثروان گزارش شده است که گفت من شتران قبیله [[بنی عمرو بن تمیم]] را ساربانی می‌کردم. رسول خدا {{صل}} از نزد [[قبیله قریش]] فرار کرد و به میان شترانم آمد و همین سبب شد که شترانم رمیده شوند. دیدم رسول خدا {{صل}} میان آنها نشسته است. گفتم: کیستی که شتران مرا رماندی؟ [[حضرت]] فرمود: "خواستم با تو و شترانت [[انس]] بگیرم". گفتم: کیستی؟ حضرت فرمود: "ضرری به تو نمی‌رسد". گفتم: گویی تو آن مردی هستی که [[مردم]] به تو [[گمان]] [[پیامبری]] دارند. حضرت فرمود: "درست است، تو را به گفتن [[شهادت]] {{متن حدیث|لا اله الا الله}} و اینکه [[محمد]] [[بنده]] او و رسولش است، [[دعوت]] می‌کنم". گفتم: از میان شترانم بیرون آی؛ زیرا وجود تو در میان شترانم نامبارک و ناخوشایند است، و او را بیرون کردم. [[حضرت]] فرمود: "خداوندا! سیه روزی او را با زنده نگه داشتنش طولانی کن"<ref>ابن‌شهرآشوب، ج۱، ص۷۲؛ شامی، ج۱۰، ص۲۱۸.</ref>.
-عنتره [[راوی]] این [[حدیث]] می‌گوید: پدرم [[هارون]] از پدرش درباره ابوشروان گفت: او را در حالی دیدم که پیر مردی سالخورده بود و آرزوی [[مرگ]] می‌کرد. قومش به او گفتند: ای [[ابوثروان]]! دعای [[رسول خدا]] تو را هلاک کرد<ref>واقدی، ج۳، ص۹۵۰؛ ابن شهر آشوب، ج۱، ص۴۷۲؛ شامی، ج۵، ص۳۹۰.</ref>، گفت: چنین نیست. من بعد از آنکه [[اسلام]] [[ظهور]] کرد، نزد حضرت اسلام آوردم و برای من [[دعا]] و [[طلب]] [[مغفرت]] کرد، ولی دعای اولی ([[عمر طولانی]] همراه با سیه روزی) حضرت [[مستجاب]] شد<ref>دولابی، ج۱، ص۳۸؛ ابونعیم، ج۵، ص۲۸۴۷؛ ابن اثیر، ج۱، ص۴۲-۴۱.</ref>.
+عنتره [[راوی]] این [[حدیث]] می‌گوید: پدرم [[هارون]] از پدرش درباره ابوشروان گفت: او را در حالی دیدم که پیر مردی سالخورده بود و آرزوی [[مرگ]] می‌کرد. قومش به او گفتند: ای [[ابوثروان]]! دعای [[رسول خدا]] تو را هلاک کرد<ref>واقدی، ج۳، ص۹۵۰؛ ابن‌شهرآشوب، ج۱، ص۴۷۲؛ شامی، ج۵، ص۳۹۰.</ref>، گفت: چنین نیست. من بعد از آنکه [[اسلام]] [[ظهور]] کرد، نزد حضرت اسلام آوردم و برای من [[دعا]] و [[طلب]] [[مغفرت]] کرد، ولی دعای اولی ([[عمر طولانی]] همراه با سیه روزی) حضرت [[مستجاب]] شد<ref>دولابی، ج۱، ص۳۸؛ ابونعیم، ج۵، ص۲۸۴۷؛ ابن اثیر، ج۱، ص۴۲-۴۱.</ref>.
 همچنین گزارش شده است که وقتی در [[جنگ حنین]]، آن [[مصیبت]] به [[اسارت]] [[فرزندان]] و [[زنان]] - به [[قبیله]] [[هوازن]] رسید، چهارده نفر آنان به [[سرپرستی]] [[زهیر بن صرد]]، همراه ابوبرقان (ابوثروان) در جعرانه بر رسول خدا {{صل}} وارد شدند و اسلام آوردند<ref>ابن سعد، ج۲، ص۱۱۶؛ شامی، ج۵، ص۳۹۰.</ref> و از ایشان خواستند اسیرانشان را [[آزاد]] کند. حضرت فرمود: "فرزندان و زنان شما نزدتان [[دوست]] داشتنی‌تر است یا اموالتان؟" پاسخ دادند: ما [[نسب]] خود را با چیزی برابر نمی‌دانیم. حضرت فرمود: "آنچه برای من و [[بنی عبدالمطلب]] است از آن شما، و به زودی از [[مردم]] می‌خواهم آنان هم به درخواست شما پاسخ دهند". [[مهاجر]] و [[انصار]] گفتند: هر آنچه از ماست، از آن [[رسول]] خداست<ref>ابن سعد، ج۲، ص۱۱۶.</ref>.