←آثار تبیین مناقب اهل بیت و عزاداری برای آنها
| خط ۴۱: | خط ۴۱: | ||
*در روایتی از [[امیرمؤمنان]] آمده است که فرمودند: [[خداوند]] شیعیانی برای ما [[برگزیده]] است که در [[شادی]] ما شاد و در [[غم]] ما غمگیناند و [[مال]] و جانشان را در راه ما هزینه میکنند. آنان از ما و بهسوی مایند<ref>{{متن حدیث|وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ إِلَيْنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۷.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>. | *در روایتی از [[امیرمؤمنان]] آمده است که فرمودند: [[خداوند]] شیعیانی برای ما [[برگزیده]] است که در [[شادی]] ما شاد و در [[غم]] ما غمگیناند و [[مال]] و جانشان را در راه ما هزینه میکنند. آنان از ما و بهسوی مایند<ref>{{متن حدیث|وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ إِلَيْنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۷.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>. | ||
*[[حضرت رضا]]{{ع}} در [[حدیثی]] میفرمایند: هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بداند با ما چه کردند [[روز قیامت]] با ما و در [[درجه]] ما است و هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بگریاند دیدهاش گریان نشود؛ روزی که همه دیدهها گریانست و هر که بنشیند در [[مجلسی]] که امر ما در آن زنده میشود، دلش نمیرد؛ روزی که [[دلها]] بمیرد<ref>{{متن حدیث|مَنْ تَذَكَّرَ مُصَابَنَا وَ بَكَى لِمَا ارْتُكِبَ مِنَّا كَانَ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ ذُكِّرَ بِمُصَابِنَا فَبَكَى وَ أَبْكَى لَمْ تَبْكِ عَيْنُهُ يَوْمَ تَبْكِي الْعُيُونُ وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً يُحْيَا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ}}؛ الأمالی، ص۷۳.</ref>. | *[[حضرت رضا]]{{ع}} در [[حدیثی]] میفرمایند: هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بداند با ما چه کردند [[روز قیامت]] با ما و در [[درجه]] ما است و هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بگریاند دیدهاش گریان نشود؛ روزی که همه دیدهها گریانست و هر که بنشیند در [[مجلسی]] که امر ما در آن زنده میشود، دلش نمیرد؛ روزی که [[دلها]] بمیرد<ref>{{متن حدیث|مَنْ تَذَكَّرَ مُصَابَنَا وَ بَكَى لِمَا ارْتُكِبَ مِنَّا كَانَ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ ذُكِّرَ بِمُصَابِنَا فَبَكَى وَ أَبْكَى لَمْ تَبْكِ عَيْنُهُ يَوْمَ تَبْكِي الْعُيُونُ وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً يُحْيَا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ}}؛ الأمالی، ص۷۳.</ref>. | ||
==رابطه [[مودت]] با [[معرفت]] و [[اطاعت]]== | |||
*[[مودت]]، واسطهای میان [[معرفت]] و [[اطاعت]] است. [[مودت]] از سویی معلول [[معرفت]] و از سویی، علّت [[طاعت]] است؛ زیرا [[مودت]]، بیمعرفت به دست نمیآید، چنانکه [[اطاعت]] نیز بیمودت، محقق نمیشود {{متن قرآن|قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«بگو اگر خداوند را دوست میدارید از من پیروی کنید تا خداوند شما را دوست بدارد و گناهانتان را بیامرزد و خداوند آمرزندهای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۳۱.</ref>. | |||
*نمیتوان ادعای [[محبت]] و [[مودت]] [[قربی]] را داشت و از سویی دیگر از آنها تبعیت نکرد و بلکه با آنها درگیر شد. بر همین پایه، وجود [[مبارک]] [[رسول خدا]]{{صل}} که حبیب خداست، [[اجر رسالت]] خویش را به [[دستور خداوند]] [[مودّت]] به [[قربی]] قرار داد: چنانکه [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: هر که [[خدا]] را [[عصیان]] میکند، [[محب]] [[خدا]] نیست<ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۹۵.</ref>. | |||
*[[محب]] هرگز درباره [[محبوب]] خود [[عصیان]] نمیورزد و آن هنگام که [[پیروی]] حبیب [[خدا]] در همه جوانب انجام گیرد، [[محب]] [[خدا]] بودن نیز در همه جوانب محقق میشود. [[فرمانبرداری]] کامل، [[محبت]] کامل میزاید و [[اطاعت]] ناقص، [[محبت]] ناقص؛ و تنها راه تکمیل [[محبت]]، همان [[پیروی]] است. | |||
*یکی از عواملی که میتواند در این زمینه مرکز باشد، عبارت است از وجود [[مقدّس]] [[نبی اکرم]]{{صل}} [[مسلمین]] روشنفکران [[اسلامی]] باید بر روی شخصیت و [[تعالیم]] این بزرگوار و [[محبّت]] به این بزرگوار، با دید همهگیر نسبت به [[اسلام]] سرمایهگذاری کنند. از جمله عواملی که میتواند محور این [[وحدت]] قرار گیرد و همه [[مسلمین]] میتوانند بر آن اتّفاق نظر کنند، تبعیّت از [[اهل بیت]] [[پیغمبر]]{{عم}} است. [[اهل بیت]] [[پیغمبر]]{{عم}} را همه [[مسلمین]] قبول دارند. البته [[شیعه]] [[اعتقاد به امامت]] آنان دارد؛ [[غیر شیعه]]، آنان را به معنای [[امامت]] در اصطلاح [[شیعی]]، [[امام]] نمیداند، لکن از بزرگان [[اسلام]] که میداند، [[خانواده]] [[پیغمبر]] که میداند، مطلّع از [[معارف]] و [[احکام اسلامی]] که میداند. [[مسلمین]] باید در عمل به کلمات ائمّه و [[اهل بیت]] [[پیغمبر]]{{عم}}، اتّفاق کلمه کنند. این یکی از وسایل [[وحدت]] است<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار مسئولان و کارگزاران نظام و میهمانان خارجی شرکتکننده در کنفرانس بینالمللی وحدت اسلامی ۲۴/۵/۱۳۷۴.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۹۶.</ref>. | |||
==آثار [[تبیین مناقب اهل بیت]] و [[عزاداری برای اهل بیت|عزاداری برای آنها]]== | ==آثار [[تبیین مناقب اهل بیت]] و [[عزاداری برای اهل بیت|عزاداری برای آنها]]== | ||