لشکر: تفاوت میان نسخه‌ها

تمامی این [[سپاهیان]]، دارای [[فرماندهی]] [[قوی]] و نیروهای منسجم و [[منظم]] سازمان یافته بودند. مهم‌ترین گروه از این نیروها، حدود پنج هزار تن از رزم‌آوران بودند که با دو هزار سرباز زره‌پوش و ساز و برگ و [[سلاح]] کامل، همراه با تعداد زیادی اسبان [[تندروی]] [[عربی]] و شتران سرخ مو، تشکیل یافت و نام دیگر آن "کتیبۀ خضرا" - لشکر سبز - بود<ref>المغازی، ح۲، ص۸۰۱-۷۷۹؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۷، ص۲۷۱-۲۷۰.</ref>. چنین سپاه عظیمی، پشتوانۀ [[سیاسی]] و [[امنیتی]] مهمّی بود که [[کافران]] را به [[تسلیم]] واداشت. [[امام علی]]{{ع}}، نیروهای نظامی و [[ارتش]] [[قوی]] را عامل قوام و دوام [[حکومت]] و سبب [[عزت]] [[دین]]، [[امنیت]] و [[استقلال]] [[دارالاسلام]] می‌داند<ref>نهج البلاغة، نامۀ ۵۳.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۱.</ref>.