الگو:صفحهٔ اصلی تست/نوشتار برگزیده
امام حسن مجتبی (ع) پیشوای دوم مسلمانان، در نیمه ماه رمضان سال سوم هجری قمری در مدینه متولد شد. پدر ایشان علی بن ابی طالب (ع) و مادرشان حضرت زهرا (س) است. کنیه حضرت ابومحمد است و القاب فراوانی همانند تقی، زکی، سبط، سید و مجتبی به ایشان نسبت دادهاند.
در دوران نبوی و در سال ۶ هجری در داستان مباهله از آن حضرت یاد شده است. حضرت در دوران خلافت علی (ع) در صحنهها حضور یافت و در همه مقاطع، پدر را همراهی کرد. پس از شهادت پدر خلافت را برعهده گرفت که هنگام پذیرش خلافت ۳۷ سال داشت. عراقیان و حامیان امام علی (ع) با وی بیعت کردند؛ شمار بیعتکنندگان، ۴۰۰۰۰ تن ذکر شده است.
زمانی که معاویه به سوی عراق حرکت کرد، امام حسن (ع) پس از آگاهی از این خبر، مردم را به جهاد و مقاومت فرا خواند و از آنها خواست که در لشکرگاه نخیله گردهم آیند؛ اما مردم واکنش مناسبی نشان ندادند معاویه توانست با وعدههایی، شماری از اصحاب امام حسن (ع) را به سوی خود بکشاند. خیانت یاران امام (ع) به گونهای بود که در میان اصحاب خود نیز امنیت جانی نداشت. بر اثر شایعات و وعدههای معاویه، عبیدالله بن عباس، یکی از سه فرمانده اصلی امام (ع) همراه شماری از سپاهیان به اردوی معاویه پیوست. لذا حضرت در پی خیانت یاران خود و بنا به مصالح اسلام و شرایط پیشآمده در نیمه جمادی الاول سال ۴۱ هجری مجبور به صلح با معاویه شد.
بندهای صلح نامه متغیر است و کتابهای تاریخی هریک بر بندهایی از آن تأکید کردهاند، برخی از بندها چنین است: واگذاری حکومت (تسلیم الامر) به معاویه؛ خلافت پس از معاویه از آنِ امام حسن (ع) باشد؛ مردم در امان هستند و معاویه نباید کسی را به جهت اقدامات گذشته تعقیب کند و ... . پس از صلح، امام با مشایعت معاویه از کوفه به مدینه بازگشت و در آنجا بزرگ و سرپرست بنیهاشم بود و در امور با وی مشورت میشد.
مدت زمانی که از صلح امام حسن (ع) گذشت، معاویه دریافت مفاد صلحنامه به زیان اوست لذا در پی قتل امام برآمد و سر انجام جعده ـ همسر امام ـ را فریب داد و به قتل حضرت برانگیخت. جعده به امام زهر خورانید و امام (ع) روز ۲۸ صفر سال ۵۰ یا ۵۱ هجری قمری در چهل و هشت سالگی به شهادت رسید و پس از کش و قوسهای فراوان در بقیع به خاک سپرده شد.
دیگر مقالات منتخب: امام باقر علیه السلام – امام سجاد علیه السلام – امام حسین علیه السلام
وظیفه مردم در عصر غیبت کبری برای برپایی عدالت چیست؟
عدل به معنی قراردادن هر چیز در جایگاه خودش است. برپاداشتن عدالت از سوی مردم یکی از اهداف بزرگ بعثت انبیاست و این مسئولیتی است که اختصاص به دوره و شرایط خاص ندارد و همه مؤمنان در همیشه تاریخ موظف به انجام آن هستند.
یکی از بزرگ ترین مصادیق برپایی عدالت در حوزۀ اجتماع در عصر غیبت، تشکیل حکومت دینی است، حکومتی که بر پایه موازین دین شکل میگیرد و میکوشد عدالت را در حوزۀ اجتماع زنده کند. در تقسیمبندی عدالت باید گفت عدالت در تمامی زمانها (عصر حضور و غیبت) منحصر در یک موضوع مانند اقتصاد نیست، بلکه در تمام حوزهها جریان دارد: از جمله: در حوزۀ اعتقاد، حوزۀ فرهنگ، حوزه اجتماع، حوزۀ اقتصاد، خانواده، سیاست، عدالت در حوزۀ طبیعت و محیط زیست و در برابر دشمن. اما مسئله ای که سبب میشود عدالت در زمان غیبت حساستر به نظر بیاید و جزء وظایف اصلی منتظران قرار بگیرد این است که ظلم در زمان غیبت به خاطر نبود امام و مدعیانی که به دروغ ادعای ادارۀ جامعه را دارند بسیار بیشتر است، چنانکه امام صادق (ع) در روایتی فرمودند: «این امر (یعنی دولت حضرت مهدی) وجود پیدا نخواهد کرد تا هیچ گروهی باقی نمانند مگر اینکه بر مردم حکومت کرده باشند؛ تا کسی نگوید: اگر ما حکومت میکردیم، به عدالت رفتار میکردیم. بعد از حکومت مدعیان قائم ما قیام به حق و عدالت خواهد کرد».
بنابراین نه تنها عزلت نشینی و گوشهگیری در زمان غیبت امری مذموم است، بلکه ایجاد عدالتطلبی در زمان غیبت اهتمام ویژه ای را از جانب منتظرین میطلبد چراکه ظلم و ستم در زمان غیب بیش از زمانهایی است که امام در آن زمان حضور دارد. البته باید به این نکته توجه داشت که برپایی عدالت در زمان غیبت توسط منتظران به این معنا نیست که عدالت تام و کامل در زمان غیبت اجرایی شود، چراکه چنین امری به خاطر ضعف وجودی آنها ناممکن است، اما منتظرین بر اساس وظیفه ای که نسبت به مقولۀ عدالت در زمان غیبت دارند باید به اندازۀ توانشان تمام تلاششان را برای برپایی عدالت در تمام حوزهها بکار گیرند.
زنان ائمه معصومین(ع) و زنان با ائمه معصومین(ع)، کتابی است با زبان فارسی که به بررسی زندگی زنان، دختران و اصحاب ائمه معصومین در ابعاد مختلف میپردازد. این مجموعه اثر مرضیه محمدزاده میباشد و انتشارات امیرکبیر انتشار آن را به عهده داشته است.
در معرفی این کتاب آمده است: «این کتاب در دو فصل تقدیم خوانندگان میشود: فصل اول با نام زنان ائمه معصومین(ع) به بررسی شرح زندگانی همسران آن بزرگواران میپردازد و دارای یازده بخش است که هر بخش اختصاص به شرح احوال و زندگی همسران یکی از امامان دارد. فصل دوم که با عنوان زنان با ائمه معصومین(ع) نامیده شده است، خود دارای دوازده بخش و در هر بخش به شرح زندگی دختران و اصحاب هر یک از امامان پرداخته شده است. نکته حائز اهمیت درباره زنان صحابی ائمه معصومین(ع)، این است که تعداد آنها محدود به اسامی ذکر شده در این کتاب نیست و آنچه در اینجا بدان پرداخته شده، اسامی بانوانی از صحابه یا راویان احادیث ائمه معصومین(ع) است که در طول تحقیق به نام یا زندگانی آنان در کتب تاریخی دسترسی پیدا کردهایم و شرح حال فعالیتها و فداکاریهای آنان صفحاتی از کتب تاریخی را به خود اختصاص داده بود».
