الگو:صفحهٔ اصلی تست
امام حسن مجتبی (ع) پیشوای دوم مسلمانان، در نیمه ماه رمضان سال سوم هجری قمری در مدینه متولد شد. پدر ایشان علی بن ابی طالب (ع) و مادرشان حضرت زهرا (س) است. کنیه حضرت ابومحمد است و القاب فراوانی همانند تقی، زکی، سبط، سید و مجتبی به ایشان نسبت دادهاند.
در دوران نبوی و در سال ۶ هجری در داستان مباهله از آن حضرت یاد شده است. حضرت در دوران خلافت علی (ع) در صحنهها حضور یافت و در همه مقاطع، پدر را همراهی کرد. پس از شهادت پدر خلافت را برعهده گرفت که هنگام پذیرش خلافت ۳۷ سال داشت. عراقیان و حامیان امام علی (ع) با وی بیعت کردند؛ شمار بیعتکنندگان، ۴۰۰۰۰ تن ذکر شده است.
زمانی که معاویه به سوی عراق حرکت کرد، امام حسن (ع) پس از آگاهی از این خبر، مردم را به جهاد و مقاومت فرا خواند و از آنها خواست که در لشکرگاه نخیله گردهم آیند؛ اما مردم واکنش مناسبی نشان ندادند معاویه توانست با وعدههایی، شماری از اصحاب امام حسن (ع) را به سوی خود بکشاند. خیانت یاران امام (ع) به گونهای بود که در میان اصحاب خود نیز امنیت جانی نداشت. بر اثر شایعات و وعدههای معاویه، عبیدالله بن عباس، یکی از سه فرمانده اصلی امام (ع) همراه شماری از سپاهیان به اردوی معاویه پیوست. لذا حضرت در پی خیانت یاران خود و بنا به مصالح اسلام و شرایط پیشآمده در نیمه جمادی الاول سال ۴۱ هجری مجبور به صلح با معاویه شد.
بندهای صلح نامه متغیر است و کتابهای تاریخی هریک بر بندهایی از آن تأکید کردهاند، برخی از بندها چنین است: واگذاری حکومت (تسلیم الامر) به معاویه؛ خلافت پس از معاویه از آنِ امام حسن (ع) باشد؛ مردم در امان هستند و معاویه نباید کسی را به جهت اقدامات گذشته تعقیب کند و ... . پس از صلح، امام با مشایعت معاویه از کوفه به مدینه بازگشت و در آنجا بزرگ و سرپرست بنیهاشم بود و در امور با وی مشورت میشد.
مدت زمانی که از صلح امام حسن (ع) گذشت، معاویه دریافت مفاد صلحنامه به زیان اوست لذا در پی قتل امام برآمد و سر انجام جعده ـ همسر امام ـ را فریب داد و به قتل حضرت برانگیخت. جعده به امام زهر خورانید و امام (ع) روز ۲۸ صفر سال ۵۰ یا ۵۱ هجری قمری در چهل و هشت سالگی به شهادت رسید و پس از کش و قوسهای فراوان در بقیع به خاک سپرده شد.
دیگر مقالات منتخب: امام علی علیه السلام – امام سجاد علیه السلام – امام رضا علیه السلام
وظیفه مردم در زمان غیبت نسبت به ظلم و فساد چیست؟ (پرسش)
بر اساس اصول بنیادین اسلام و آموزههای قرآنی، هیچ مسلمانی نمیتواند در برابر هرگونه ستم، تجاوز، بیعدالتی، فساد، تباهی و ناهنجاری، بیاعتنا باشد یا به آنها تن دهد و همواره یکی از فعالیتهای بشر در طول تاریخ، مبارزه با ظلم و ایجاد جامعه و حکومت مبتنی بر عدالت بوده است. ولی تحقق عدالت همه جانبه و حکومت عادلانۀ جهانی، امید و آرزویی است که هیچگاه عملی نشده است. پدیدۀ انتظار حاصل این آرمان است که ارادۀ خداوند متعال بر این تعلق گرفته است که چنین وضعیتی محقق شود؛ لذا بین انتظار موعود و حیات پویا و ظلمستیزی و ریشهکنی فساد از زمین، ملازمه هست و سرنگونی حکومتهای ظالم و تحقق عدالت فراگیر و جهانی از مشخصات جامعۀ موعود است.
میان انتظار موعود و ظلمستیزی و ریشهکنی فساد از زمین، ملازمه هست و سرنگونی حکومتهای ظالم و تحقق عدالت فراگیر و جهانی از مشخصات جامعه موعود است و ما باید هرگاه ظلمی را احساس کردیم، در مقابلش ایستاده و برای ریشه کن کردن آن برنامهریزی کنیم.
محمدنامه (فرهنگ جامع الفبایی تاریخ و جغرافیای مکه و مدینه)، کتابی است که با زبان فارسی به بررسی تاریخ و جغرافیای مکه و مدینه میپردازد. این کتاب اثر مجتبی تونهای است و انتشارات مشهور نشر آن را به عهده داشته است.
در معرفی این کتاب آمده است: «در این فرهنگنامه به بیان مسایل تاریخی و جغرافیایی مکه و مدینه، مناسک و آداب مربوط به حج، اسرار باطنی مربوط به این عبادت، حوادث تاریخی مربوط به آن، اماکن مذهبی و متبرکه حرمین شریفین و معرفی شخصیتهای مربوط به حج و مکه و مدینه از صدر اسلام و پس از آن پرداخته شده است. معرفی انواع مسجد در حرمین مکه و مدینه، مصلاهای موجود در این دو شهر، اماکن تاریخی و مشهور مربوط به آنها، معرفی اقوام مختلف مربوط به آنها، معرفی مواقیت حج، مدارس و مراکز علمی و فرهنگی موجود در آنها، زیارتگاهها و قبرستانهای آنها، کوهها و گردنههای این دو شهر، معرفی گیاهان و بافت جانوری مربوط به آن دو، لغات و اصطلاحات مربوط به کعبه و مسجدالحرام، معرفی آثار باستانی، معرفی قبایل معروف مکه و مدینه، معرفی شهدا و شخصیتهای معروف تاریخی اعم از مسلمانان و مشرکان و توضیحاتی در مورد مراسم و آدابحج و عمره از ویژگیهای مهم این فرهنگنامه است».
