توحید در فقه اسلامی

مقدمه

توحید، یگانه دانستن خداوند متعال و نفی هرگونه شریک برای اوست. توحید از ارکان و اصول اسلام بلکه همه ادیان آسمانی می‏‌باشد و کسی که آن را انکار نماید و برای خداوند شریک قائل شود، مشرک و نجس است^[۱].

شهادت به وحدانیّت خداوند متعال از ارکان تشهّد نماز است و بدون آن تشهّد تحقق نمی‌‏یابد^[۲]؛ چنان‏که دو بار شهادت به توحید از فصول اذان و اقامه است^[۳].

تلقین توحید، همراه دیگر معارف اعتقادی به محتضر و میّت مستحب است^[۴]. مستحب است مریض هنگام عیادت مؤمنان از او نزد آنان به توحید، نبوّت، امامت و جز آن از عقاید دینی اقرار کند^[۵].^[۶]

منابع

هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲

پانویس

↑ العروة الوثقی، ج۱، ص۶۷؛ توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۸۴ م ۱۰۶
↑ مهذب البارع، ج۱، ص۳۹۰؛ الرسائل العشر، ص۱۵۵
↑ الروضة البهیة، ج۱، ص۵۷۲
↑ تحریر الوسیلة، ج۱، ص۹۲.
↑ العروة الوثقی، ج۱، ص۳۷۲.
↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، ص ۶۵۷-۶۵۸.

[1] العروة الوثقی، ج۱، ص۶۷؛ توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۸۴ م ۱۰۶

[2] مهذب البارع، ج۱، ص۳۹۰؛ الرسائل العشر، ص۱۵۵

[3] الروضة البهیة، ج۱، ص۵۷۲

[4] تحریر الوسیلة، ج۱، ص۹۲.

[5] العروة الوثقی، ج۱، ص۳۷۲.

[6] هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، ص ۶۵۷-۶۵۸.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]