شرح نهج‌البلاغه ابن میثم (کتاب)

شرح نهج البلاغة، مجموعه‌ای هشت جلدی است به زبان عربی و فارسی که به شرح و تبیین نهج‌البلاغه و مباحث ادبی، فلسفی و کلامی آن می‌پردازد. این مجموعه به قلم ابن میثم نوشته شده و توسط انتشارات آستان قدس رضوی به چاپ رسیده است.

شرح نهج‌ البلاغة
زبانعربی و فارسی
نویسندهابن میثم بحرانی
موضوع
مذهبشیعه
ناشرانتشارات آستان قدس رضوی
محل نشرمشهد، ایران
سال نشر۱۳۷۵ ش
تعداد جلد۸
فهرست جلدهاجلد اول، جلد دوم، جلد سوم، جلد چهارم، جلد پنجم، جلد ششم، جلد هفتم، جلد هشتم
شابک۹۶۴-۹۷۱۰-۶۱-۲
شماره ملی۹۷۶۶۸۴
طرح جلد دیگری از این کتاب
طرح جلد دیگری از این کتاب

دربارهٔ کتاب

کمال‌الدین میثم بن علی بن میثم بحرانی، مشهور به ابن میثم، از عالمان و متکلمان قرن هفتم هجری است که به درخواست عطاملک جوینی شرح مفصلی بر نهج‌البلاغه نگاشت و به شرح کبیر معروف شد. او شرح کبیر خود را دو بار خلاصه کرد و آن را شرح متوسط و صغیر نامید. شرح ابن‌میثم از جهت توجه به معانی جملات و نیز بحث‌های فلسفی - کلامی دارای اهمیت است[۱].

ویژگی‌های شرح ابن میثم

  1. تبیین قواعد ادبی: در ابتدای شرح، مقدمه گسترده‌ای به بازگویی قواعد ادبی و ویژگی‌های الفاظ اختصاص دارد. خصوصیات لفظ مفرد، مرکب، استعاره، تشبیه و نیز تعریف خطابه و فواید آن و... همگی از مباحث ابتدایی ابن‌میثم است که خوانندگان پیش از ورود به نهج‌البلاغه با آن آشنا می‌شوند.
  2. مباحث کلامی: نهج‌البلاغه مشحون از مباحث اعتقادی مانند مبدأ، معاد و... است و ابن‌میثم متکلمی زبردست است که ژرفای کلام حضرت را شرح می‌دهد، هر چند عده‌ای چنین مباحثی را نپسندیده و نهج‌البلاغه را فارغ از دیدگاه فلاسفه بررسی می‌کنند. به هر حال مطالعه خطبه اول نهج‌البلاغه از شرح ابن‌میثم پیشنهاد می‌شود.
  3. اسباب صدور: کوشش ابن‌میثم بر آن بوده است که علت و زمینه صدور خطبه‌ها و نامه‌های حضرت را تا حد ممکن بیاورد و فضای سخنان امام را بنمایاند.
  4. استنادات قرآنی: استناد به آیات قرآن در دیگر شروح نیز مرسوم بود، اما تلاش ابن‌میثم بر آن است که مبنای سخنان امام را از آیات قرآن بیابد و سخنان حضرت را برگرفته از کلام حق نشان دهد.
  5. تبیین واژه‌ها: شارح پیش از شرح، واژگان دشواریاب را معنا می‌کند و چنانچه به قواعد صرف و نحو یا معانی بیان نیازی باشد آن را توضیح می‌دهد[۲].[۳]

مباحث جلدهای کتاب

دربارهٔ پدیدآورنده

 
ابن میثم بحرانی

کمال‌الدین میثم بن علی بن میثم بحرانی، مشهور به ابن میثم بحرانی، از فقیهان، متکلمان، فیلسوفان و محدثان برجسته شیعه در قرن هفتم هجری بود(متولد ۶۳۶ ق در ماحوز بحرین، متوفای ۶۷۹ یا ۶۹۹ق). وی به سبب گستردگی دانش در علوم منقول و معقول، از عالمان برجسته عصر خود به شمار می‌رفت و شهرت ویژه‌ای در علم کلام داشت. ابن میثم از هم‌عصران خواجه نصیرالدین طوسی بود و میان آن دو تبادل علمی در فقه و کلام صورت گرفت.

او دانش خود را نزد استادانی همچون شیخ جمال‌الدین علی بن سلمان بحرانی، اسد بن عبدالقاهر اصفهانی، کمال‌الدین علی بن سلیمان بحرانی و خواجه نصیرالدین طوسی فراگرفت و شاگردانی مانند علامه حلی، سید بن طاووس و خواجه نصیرالدین طوسی از محضر او بهره بردند. ابن میثم آثار متعددی تألیف کرد که از مهم‌ترین آنها می‌توان به «الشرح الصغیر لنهج البلاغة»، «مصباح السالکین (شرح کبیر نهج البلاغه)»، «اختیار مصباح السالکین» و «منهاج العارفین» اشاره کرد[۴].

پانویس

  1. برای آگاهی بیشتر دوباره شرح ابن میثم، نک: «ویژگی‌های شرح ابن میثم بحرانی بر نهج‌البلاغه»، منصور پهلوان، دو فصلنامه مقالات و بررسی‌ها، شماره ۸۴، ۱۳۸۶.
  2. برای مطالعه بیشتر، ر.ک: شرح نهج البلاغه، ابن میثم، ترجمه محمدی مقدم و یحیی‌زاده، مقدمه.
  3. غلامعلی، احمد، شناخت‌نامه نهج البلاغه، ص ۱۱۷.
  4. دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۱، ص 77-78.

دریافت متن

دریافت متن کتاب از