منت: تفاوت میان نسخه‌ها

# منت بر [[پیامبر]]، به جهت بی‌نیاز ساختن او و [[نجات]] از [[تنگدستی]]، از سوی [[خداوند]]: {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى * وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ}}؛

# [[خداوند]] منت‌گذار بر [[پیامبر]] به سبب [[هدایت]] او: {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى * وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ}}؛

# [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میفرماید: {{متن قرآن|لَا نَسْأَلُكَ رِزْقًا}} ما [[رزق]] تو و مخلوقات را از تو نمی‌خواهیم. بلکه از تو خواسته‌ایم که [[عبادت]] کنی و [[رسالت]] ما را انجام دهی. ما ضامن روزی همگان هستیم. و منت [[خداوند]] بر [[پیامبر]]، به علت اعطای روزی به ایشان: {{متن قرآن|نَحْنُ نَرْزُقُكُ}} خطاب به [[پیامبر]] و مقصود همه [[خلق]] است. یعنی ما به همه روزی می‌دهیم و از کسی روزی نمی‌خواهیم. به همه سود می‌رسانیم و از کسی سود نمی‌خواهیم. بنابراین در اظهار [[امتنان]] بر [[مردم]] رساتر است<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۱۶، ص۹۲.</ref>.

# [[امتنان]] [[خداوند]] بر پیامبرش، به سبب منزه داشتن او از شعرگویی: {{متن قرآن|وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِينٌ}} البته بر این فرض که یاد ندادن [[شعر]] برای جدا کردن [[قرآن]] از [[شعر]] بوده است؛

# [[تزکیه نفس]] [[مؤمنان]] از طریق [[پیامبر اکرم]] نعمتی قابل [[امتنان]] از سوی [[خداوند]]: {{متن قرآن|لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ... وَيُزَكِّيهِمْ...}}؛

# [[پیامبر]] مورد [[نهی]] [[خداوند]] از منت‌گذاری در انجام دادن کارهای [[شایسته]]، به جهت کاسته شدن [[مقام]] والای آن [[حضرت]] و به [[برکت]] داشتن [[رسالت]] و [[مقام معنوی]] نزد [[خدا]]: {{متن قرآن|وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۸۱۱.</ref>.

== منابع ==

[[رده:منت]]