روضه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۳۲

متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.

مقدمه

رَوضه: یاد کردن از مصیبت‌های امام حسین(ع) و اهل بیت و گریستن و گریاندن در عزای آنان را "روضه" و روضه‌خوانی گویند. امامان ما توصیه کرده‌اند که به یاد شهادت و مظلومیّت سیدالشهدا(ع) گریه کنیم و مجالس عزا برپا کنیم تا یاد آنان زنده بماند. عزاداری بر اهل بیت پیامبر از کارهای پسندیده است و ثواب بسیار دارد. به کسی که نوحه و مرثیه می‌خواند "روضه‌خوان" گویند. اصل معنای روضه، باغ و بوستان است و چون در قدیم، مصیبت‌های امام حسین و حادثه کربلا را از روی کتابی به نام "روضة الشهدا" تألیف ملا حسین کاشفی می‌خواندند، هر نوع مرثیه‌خوانی را روضه‌خوانی و به مجالس سوگواری، "روضه" گفته‌اند^[۱].

منابع

محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی.

[1] محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی.

[۱]

@@ خط ۳: / خط ۳: @@
 ==مقدمه==
-*'''رَوضه:''' یاد کردن از مصیبت‌های [[امام حسین]]{{ع}} و [[اهل بیت]] و [[گریستن]] و گریاندن در عزای آنان را "روضه" و روضه‌خوانی گویند.
+*'''رَوضه:''' یاد کردن از مصیبت‌های [[امام حسین]]{{ع}} و [[اهل بیت]] و [[گریستن]] و گریاندن در عزای آنان را "روضه" و روضه‌خوانی گویند. [[امامان]] ما توصیه کرده‌اند که به یاد [[شهادت]] و [[مظلومیّت]] [[سیدالشهدا]]{{ع}} [[گریه]] کنیم و مجالس عزا برپا کنیم تا یاد آنان زنده بماند. [[عزاداری]] بر [[اهل بیت پیامبر]] از کارهای [[پسندیده]] است و [[ثواب]] بسیار دارد. به کسی که [[نوحه]] و مرثیه می‌خواند "روضه‌خوان" گویند. اصل معنای روضه، باغ و بوستان است و چون در قدیم، [[مصیبت‌های امام حسین]] و [[حادثه کربلا]] را از روی کتابی به نام "روضة الشهدا" تألیف ملا [[حسین کاشفی]] می‌خواندند، هر نوع مرثیه‌خوانی را روضه‌خوانی و به مجالس [[سوگواری]]، "روضه" گفته‌اند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)| فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.
-*[[امامان]] ما توصیه کرده‌اند که به یاد [[شهادت]] و [[مظلومیّت]] [[سیدالشهدا]]{{ع}} [[گریه]] کنیم و مجالس عزا برپا کنیم تا یاد آنان زنده بماند. [[عزاداری]] بر [[اهل بیت پیامبر]] از کارهای [[پسندیده]] است و [[ثواب]] بسیار دارد. به کسی که [[نوحه]] و مرثیه می‌خواند "روضه‌خوان" گویند.
-*اصل معنای روضه، باغ و بوستان است و چون در قدیم، مصیبت‌های [[امام حسین]] و [[حادثه کربلا]] را از روی کتابی به نام "روضة الشهدا" تألیف ملا [[حسین کاشفی]] می‌خواندند، هر نوع مرثیه‌خوانی را روضه‌خوانی و به مجالس [[سوگواری]]، "روضه" گفته‌اند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)| فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.
 ==منابع==