روضه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - ')| ' به ')|') |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*'''رَوضه:''' یاد کردن از مصیبتهای [[امام حسین]]{{ع}} و [[اهل بیت]] و [[گریستن]] و گریاندن در عزای آنان را "روضه" و روضهخوانی گویند. [[امامان]] ما توصیه کردهاند که به یاد [[شهادت]] و [[مظلومیّت]] [[سیدالشهدا]]{{ع}} [[گریه]] کنیم و مجالس عزا برپا کنیم تا یاد آنان زنده بماند. [[عزاداری]] بر [[اهل بیت پیامبر]] از کارهای [[پسندیده]] است و [[ثواب]] بسیار دارد. به کسی که [[نوحه]] و مرثیه میخواند "روضهخوان" گویند. اصل معنای روضه، باغ و بوستان است و چون در قدیم، [[مصیبتهای امام حسین]] و [[حادثه کربلا]] را از روی کتابی به نام "روضة الشهدا" تألیف ملا [[حسین کاشفی]] میخواندند، هر نوع مرثیهخوانی را روضهخوانی و به مجالس [[سوگواری]]، "روضه" گفتهاند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)| فرهنگنامه دینی]].</ref>. | *'''رَوضه:''' یاد کردن از مصیبتهای [[امام حسین]]{{ع}} و [[اهل بیت]] و [[گریستن]] و گریاندن در عزای آنان را "روضه" و روضهخوانی گویند. [[امامان]] ما توصیه کردهاند که به یاد [[شهادت]] و [[مظلومیّت]] [[سیدالشهدا]]{{ع}} [[گریه]] کنیم و مجالس عزا برپا کنیم تا یاد آنان زنده بماند. [[عزاداری]] بر [[اهل بیت پیامبر]] از کارهای [[پسندیده]] است و [[ثواب]] بسیار دارد. به کسی که [[نوحه]] و مرثیه میخواند "روضهخوان" گویند. اصل معنای روضه، باغ و بوستان است و چون در قدیم، [[مصیبتهای امام حسین]] و [[حادثه کربلا]] را از روی کتابی به نام "روضة الشهدا" تألیف ملا [[حسین کاشفی]] میخواندند، هر نوع مرثیهخوانی را روضهخوانی و به مجالس [[سوگواری]]، "روضه" گفتهاند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]].</ref>. | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
نسخهٔ ۷ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۲۱
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
مقدمه
- رَوضه: یاد کردن از مصیبتهای امام حسین(ع) و اهل بیت و گریستن و گریاندن در عزای آنان را "روضه" و روضهخوانی گویند. امامان ما توصیه کردهاند که به یاد شهادت و مظلومیّت سیدالشهدا(ع) گریه کنیم و مجالس عزا برپا کنیم تا یاد آنان زنده بماند. عزاداری بر اهل بیت پیامبر از کارهای پسندیده است و ثواب بسیار دارد. به کسی که نوحه و مرثیه میخواند "روضهخوان" گویند. اصل معنای روضه، باغ و بوستان است و چون در قدیم، مصیبتهای امام حسین و حادثه کربلا را از روی کتابی به نام "روضة الشهدا" تألیف ملا حسین کاشفی میخواندند، هر نوع مرثیهخوانی را روضهخوانی و به مجالس سوگواری، "روضه" گفتهاند[۱].
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید: