بنی صدف

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

نسب طایفه

در نسب این طایفه قحطانی - که از افراد آن با نسبت «الصَدَفی» یاد می‌‌شود، - اختلاف است. برخی صَدِف را از کنده، بعضی هم، آن را منتسب به حمیر و حضرموت و برخی دیگر نیز، آن را به قبایل دیگر منسوب دانسته‌اند. معتقدان به انتساب این طایفه به کنده، آن را به مالک بن مرتّع بن کنده و به نقلی صدف (عمرو) بن مالک بن اشرس بن شبیب بن سکون بن اشرس بن کنده منسوب دانسته‌اند. بر پایه این دو قول، نام اصلی صدف در قول نخست مالک و بر اساس قول دوم عمرو عنوان شده است. در توضیح علت نامیده شدن او به صدف، برخی منابع بر این اعتقادند که مرتّع بن معاویة بن ثور (کنده)، زنی از حضرموت را به همسری گرفت. پدر این زن با مرتّع شرط کرد که جز این زن، همسری دیگر اختیار نکند. مرتع پذیرفت اما مدتی بعد عهدش را شکست و با زنی دیگر ازدواج کرد. اقوام همسر حضرمی، با طرح شکایتی نزد افعی بن حصین جرهمی - قاضی عرب - رفتند و به طرح دعوا پرداختند. افعی هم با نافذ دانستن شرط ضمن عقد، رأی علیه مرتّع صادر کرد. پس، حضرمی‌ها این زن و پسرش را - که مالک نام داشت - گرفته با خود به حضرموت بردند. مرتع گفت: «مالک ابنی، فصدف عنی؛ مالک پسرم است اما از من رو گردانید» از این رو، از آن پس مالک«صدف» نامیده شد و فرزندانی که از او متولد شدند در بلاد حضرموت به بنی صدف بن مرتع شهرت یافتند. برخی هم آورده‌اند که او را صدف می‌‌گفتند چون پس از وقوع سیل عظیم ارم از قوم خود جدا شد و به کنده ملحق شد و در سرزمین آنها فرود آمد. از بنی صدف شعب و فروعات متعددی متفرع شده است که از جمله مهمترین این طوایف می‌‌توان به نام بنی موصل بن جمان و بنی نجر اشاره کرد.

منازل و مساکن بنی صدف

بنی صدف اصالتی یمنی داشتند. آنان نیز همراه با دیگر کندیان در حضرموت و در قسمت مرکزی آن در شمال غربی دره حضرموت، در کنار طایفه تجیب و به همراه قبایل سکون - از تیره‌های قبیله کِنده - و شاخه‌هایی از حِمیَر و همدان سکونت داشتند. غمر ذی کنده نیز از دیگر مناطقی بود که پیوسته به نام کندیان مشهور و معروف بود و چهار قبیله صدف، تجیب، عباد و بنی معاویه کنده در آن سکونت داشتند. از شهر بزرگ عندل و شهرهای خودون، هدون و دمّون هم به عنوان دیگر مساکن و منازل بنی صدف یاد شده است. ضمن این که از ریده به عنوان منزل بنی صعیر - از طوایف صدف - ریده خرّمیه موطن بنی أحروم –از طوایف صدف - و الیَحَق منزل بنی‌نباته از تیره‌های صدف کنده نام برده شده است. وادی ذو دهانه از سکونت گاه‌های بنی ذهبان و بنی بحر - از طوایف بنی صدف - و بدر در نجد یمن محل سکونت بحریون - از طوایف صدف - نیز، از دیگر اماکنی بودند که از آنها به عنوان منازل و مساکن بنی صدف و طوایفش یاد شده است. مخلاف صدف هم از دیگر منازلی بود در یمن که به نام ساکنانش طایفه بنی صدف بدین نام خوانده می‌‌شد. تَریس شهری در حضرموت که به جهت منزل داشتن تریس بن خوار بن صدف بن مرتع بن معاویة بن کنده در آن، بدین نام خوانده می‌‌شد و نیز منوب و نیز تفیش - روستایی از روستاهای حضرموت- که محل سکونت قوم بنی مَوصل بن جمّان بن غسان بن جذام بن صدف بن مرتع بن معاویة بن کنده بود هم، از دیگر مساکن بنی صدف به شمار می‌‌رفت. ضمن این که از برخی اخبار چنین به نظر می‌‌رسد که جمع زیادی از آنان نیز همراه با دیگر طوایف کنده همچون سکون و سکاسک در شام به سر می‌‌بردند.

منابع

1. حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت