شورش بر امام مهدی

از امامت‌پدیا
(تغییرمسیر از شورش بر حضرت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • پس از ظهور حضرت مهدی علیه السلام و گشودن شهرها و کشورهای گوناگون، برخی از شهرها و قبایل به رویارویی با حضرت می‌پردازند که به وسیله لشکریان امام علیه السلام سرکوب می‌شوند. گروهی کج‌اندیش نیز، سخن حضرت را در برخی مسائل نمی‌پذیرند و به سرکشی علیه او دست می‌زنند که دوباره به وسیله لشکریان حضرت مهدی علیه السلام سرکوب می‌گردند. امام صادق علیه السلام می‌فرماید: "سیزده شهر و طایفه هستند که مردم آن، با حضرت قائم علیه السلام به نبرد می‌پردازند و حضرت با آنان می‌جنگد. آنان عبارتند از: مردم مکه، مدینه، شام، بنی امیه، بصره، دمنسیان، کردها و اعراب، قبایل: بنی ضبّه، غنی، باهله، ازد و سرزمین ری"[۱].
  • امام باقر علیه السلام درباره پرخاش گروهی به سخنان حضرت مهدی علیه السلام می‌فرماید: "وقتی مهدی علیه السلام پاره‌ای از احکام را بیان می‌دارد و درباره برخی از سنّت‌ها سخن می‌گوید، گروهی به عنوان اعتراض و قیام علیه حضرت، از مسجد بیرون می‌روند. حضرت به یارانش دستور تعقیب آنان را صادر می‌کند. سپاه حضرت، در محله تمارین بر آنان دست می‌یابند و آنان را اسیر کرده، نزد حضرت می‌آورند. امام علیه السلام دستور می‌دهد که همگی را سر ببرند و این آخرین شورش و حرکتی است که علیه حضرت رخ می‌دهد"[۲]. فرزند ابی یعفور می‌گوید: امام صادق علیه السلام به من فرمود: "... حضرت قائم علیه السلام هنگامی که ظهور کند، سخنانی برای شما می‌گوید که تاب‌وتوان پذیرش آن را نخواهید داشت. از این‌رو، علیه حضرت در شهر "رمیله" قیام می‌کنید و با او می‌جنگید. حضرت نیز به رویارویی با شما می‌پردازد و شما را به قتل می‌رساند و این شورش، آخرین قیام علیه حضرت است"[۳][۴].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. غیبة نعمانی، ص ۲۹۹؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۳ و ج ۴۸، ص ۸۴.
  2. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۴۵؛ تفسیر برهان، ج ۲، ص ۸۳.
  3. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۷۵ و ج ۱۴، ص ۲۷۹؛ بصائر الدرجات، ص ۳۳۶.
  4. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۴۳۹.