صفحهٔ اصلی
عرفه روز نهم ذیالحجه است. روزی با ارزش که دعاها و زیارتهای مخصوص دارد و در شب عرفه و روز عرفه خوانده میشود و روزه در آن روز مستحب است. در این روز حاجیان در صحرای عرفات که محلی در حدود بیست کیلومتری مکه است، اجتماع کرده و از ظهر روز نهم تا غروب همان روز در آنجا وقوف میکنند و به عبادت مشغول میشوند؛ به این عمل"وقوف در عرفات" میگویند.
یکی از مشهورترین و عمیقترین و مفصلترین دعاها، دعای امام حسین (ع) در روز عرفه است که آن حضرت در صحرای عرفات آن را خوانده است. شهادت حضرت مسلم بن عقیل نماینده اعزامی امام حسین (ع) به کوفه نیز در چنین روزی اتفاق افتاد. عرفات هم سرزمین دعا و معرفت است و هم اعتراف به گناه و درخواست از خدای تعالی.
درباره دلیل نامگذاری این روز و این مکان مخصوص وجوهی گفته شده است مانند:
- آدم (ع) و حوا (س) در این مکان (عرفات) یکدیگر را پیدا کردند و نسبت به هم معرفت حاصل نمودند.
- زائران خانه خدا در این مکان یکدیگر را میبینند و میشناسند.
- عرفات سرزمین شناخت خداوند است.
روایات درباره فضیلت این روز و گستردگی رحمت الهی در آن بسیار است. در روایت است که امام زینالعابدین (ع) در روز عرفه صدای سائلی را شنید که از مردم تقاضای حاجت میکرد. حضرت به او فرمود: "وای بر تو! آیا از غیر خدا طلب حاجت میکنی؟ و حال آنکه در این روز برای بچهها در شکم مادران امید فضل الهی میرود که سعادتمند شوند".
وظیفه مردم در زمان غیبت نسبت به ظلم و فساد چیست؟ (پرسش)
بر اساس اصول بنیادین اسلام و آموزههای قرآنی، هیچ مسلمانی نمیتواند در برابر هرگونه ستم، تجاوز، بیعدالتی، فساد، تباهی و ناهنجاری، بیاعتنا باشد یا به آنها تن دهد و همواره یکی از فعالیتهای بشر در طول تاریخ، مبارزه با ظلم و ایجاد جامعه و حکومت مبتنی بر عدالت بوده است. ولی تحقق عدالت همه جانبه و حکومت عادلانۀ جهانی، امید و آرزویی است که هیچگاه عملی نشده است. پدیدۀ انتظار حاصل این آرمان است که ارادۀ خداوند متعال بر این تعلق گرفته است که چنین وضعیتی محقق شود؛ لذا بین انتظار موعود و حیات پویا و ظلمستیزی و ریشهکنی فساد از زمین، ملازمه هست و سرنگونی حکومتهای ظالم و تحقق عدالت فراگیر و جهانی از مشخصات جامعۀ موعود است.
میان انتظار موعود و ظلمستیزی و ریشهکنی فساد از زمین، ملازمه هست و سرنگونی حکومتهای ظالم و تحقق عدالت فراگیر و جهانی از مشخصات جامعه موعود است و ما باید هرگاه ظلمی را احساس کردیم، در مقابلش ایستاده و برای ریشه کن کردن آن برنامهریزی کنیم.

مظلومیت امام باقر(ع) کتابی است به زبان فارسی به بررسی مظلومیتهای امام باقر(ع) در طول دوره امامتشان میپردازد. این کتاب اثر علی راجی است و توسط انتشارات اهورا قلم به چاپ رسیدهاست.
در معرفی این کتاب آمده است: «کنیه امام باقر(ع) ابوجعفر و معروفترین لقب ایشان باقرالعلوم به معنای شکافنده علوم است؛ زیرا آن حضرت(ع)، شکافنده معضلات فکری و حلکننده مسائل و پیچیدگیهای علوم، و در گستردگی دانش و معارف، سرآمد و شخصیت منحصربهفرد عصر خویش بود. شاکر، هادی، امین، صابر، ذاکر، جامع و حاضر از دیگر القاب آن حضرت(ع) است که هر یک بر وجه خاصی از کمالات و فضایل آن حضرت(ع) دلالت دارد.حضرت امام محمدباقر(ع) همزمان با واقعه جانگداز عاشورا در سال ۶۱ هجری، در ۴ سالگی بود که به همراه پدر و در کنار جد عزیزش حضرت سیدالشهدا(ع) در کربلا حضور داشت. آن حضرت(ع) در زمان شهادت پدر بزرگوارشان امام سجاد(ع) در سال ۹۴ ه. ق، ۳۶ سال داشت که امامت شیعیان را عهدهدار شد. مدت امامت پنجمین پیشوای شیعیان جهان تا زمان شهادت ایشان، ۱۹ سال و دو ماه بود. در این کتاب به شرح مظلومیتهای امام باقر(ع) در وقایع و اتفاقات رخداده در طول دوره امامتشان، پرداخته میشود».
