بیعت با پیامبر: تفاوت میان نسخه‌ها

به [[نقل]] از [[بخاری]] و [[مسلم]] از عبادة بن ثابت [[نقل]] کرده‌اند که گفت: با [[پیامبر]]{{صل}} [[بیعت]] کردیم که در [[سختی]] و [[راحتی]]، [[شادی]] و [[غم]] و در مصایب [[مطیع]] و [[فرمان‌بردار]] او باشیم و [[پیامبر]] از ما [[پیمان]] گرفت که در امر [[حکومت]] با اهل آن [[نزاع]] نکنیم، مگر آن‌که [[کفر]] آشکاری از ایشان ببینیم و از جانب [[خداوند]] بر آن دلیلی داشته باشیم و همچنین [[پیمان]] گرفت در هر شرایطی جز [[حق]] نگوییم و در [[راه خدا]] از [[سرزنش]] سرزنش‌کنندگان [[ترس]] به خود راه ندهیم<ref>{{متن حدیث|بایعنا رسول الله علی السمع و الطاعة فی العسر و الیسر و المنشط و المکره و علی أثرة علینا و علی ألا ننازع الأمر أهله إلا أن نری کفرا بواحا عندکم من الله تعالی فیه برهان و علی أن نقول الحق أینما کنا لا نخاف فی الله لومة لائم}}. صحیح البخاری کتاب الاحکام، باب ۴۳، صحیح مسلم کتاب الامارة، ح ۴۱ (۱۷۰۹)</ref> آن [[حضرت]] [[مصعب بن عمیر]] را [[قبل از هجرت]] و پس از [[بیعت عقبه]] به [[مدینه]] فرستاد «و به او [[دستور]] داد که به آنها [[قرآن]] یاد بدهد و [[اسلام]] بیاموزد و [[تعلیم]] [[دین]] کند. [[اصحاب]] [[عقبه]] اصحابی‌اند که با [[رسول اکرم]]{{صل}} [[قبل از هجرت]]، [[بیعت]] کردند و [[تعهد]] [[حفظ جان]] آن [[حضرت]] را نمودند. باز در کتاب‌های [[سیره]] [[روایت]] می‌کنند [[پیامبر]]{{صل}} پیش از [[هجرت]] و هنگامی که در [[مکه]] بود، همراه جمعی از [[مردم مدینه]]، که در ماجرای [[بیعت عقبه]] با او [[بیعت]] کرده بودند، دو [[نماینده]] بزرگوار خود را برای [[آموزش]] [[اسلام]] و [[ترویج]] آن به [[مدینه]] روانه ساخت. این دو [[مصعب بن عمیر]] و [[عبد الله]] بن ام مکتوم بودند. دو [[نماینده]] مذکور وسیله تسهیل ورود ایشان به [[شهر]] شدند و در این دو [[وظیفه]] بیشترین [[توفیق]] را در آشنایی و [[آگاهی]] به [[اسلام]] نقش داشتند و در [[مدینه]] انقلابی [[فکری]] و حرکتی مهیاساز ایجاد کردند.