قبیله بنی اسد: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = قبیله بنی اسد | مداخل مرتبط = [[قبیله بنی اسد در معارف و سیره حسینی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
نسخهٔ ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۷
قبیله بنی اسد از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: قبیله بنی اسد در معارف و سیره حسینی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
بنی اسد نام طایفهای است که نزدیک کربلا ساکن بودند و فردای عاشورا، پس از رفتن سپاه عمر سعد، عدهای از آنان برای دفن اجساد مطهر شهدای اهل بیت به کربلا آمدند[۱] و چون اجساد را نمیشناختند، متحیر بودند. در آن هنگام، حضرت سجاد(ع) آمد و پیکر اهل بیت و اصحاب را یک به یک به آنان شناساند و آنان در دفن شهدا، حضرت را یاری کردند و برای خویش، افتخار آفریدند.
بنی اسد، نام تیرهای از قبایل عرب، از فرزندان اسد بن خزیمه بن مدرکه. این قبیله توفیق و افتخار دفن پیکر مطهر حضرت سید الشهدا(ع) و انصار آن حضرت را پس از واقعه کربلا در سال ۶۱ ق داشتند. جمعی ازاصحاب، علما، شعرا و زعمای امامیه از این قبیله برخاستهاند. برخی از همسران پیامبر اکرم(ص) نیز از همین قبیله بودهاند. این قبیله درسال ۱۹ هجری از بلاد حجاز به عراق رفته، در کوفه و غاضریه از نواحی کربلا سکونت کردند. از قبایل سلحشور عرب محسوب میگردند. هنگام بنای کوفه، این قبیله محله خاصی را در جنوب مسجد کوفه به خویش اختصاص دادند. در سال ۳۶ هجری در جنگ جمل، با علی بیعت کردند و در کنار آن حضرت جنگیدند. در قیام عاشورا در سال ۶۱ به سه دسته تقسیم شدند: موافق با حضرت، مخالف و بیطرف. حبیب بن مظاهر، انس بن حرث، مسلم بن عوسجه، قیس بن مسهر، موقع بن ثمامه و عمرو بن خالد صیداوی از سران موافق بودند و حرملة بن کاهل اسدی، قاتل طفل شیر خوار، از سران مخالف بود. گروهی از دسته سوم (بیطرفها) پس از شهادت حسین، زنانشان بر میدان جنگ گذر کرده و اجساد را دیدند و تحت تأثیر قرار گرفتند و به سرزمین خود رفته، مردان را جهت دفن اجساد، خبر کردند. ابتدا زنان بیل و کلنگ به دست گرفته به طرف کربلا روان شدند. پس از مدتی وجدان مردان بنی اسد بیدار گشت و به خود آمدند و به دنبال زنان راه افتاده به دفن اجساد امام و یارانش پرداختند. این فداکاری سبب شهرت آنان شد و از آن پس شیعیان به نظر احترام و محبت به قبیله بنی اسد مینگرند[۲].[۳].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ مروج الذهب، ج ۳، ص ۶۳
- ↑ دایرة المعارف تشیع، ج ۳، ص ۳۴۰
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص۸۴.