واثق عباسی: تفاوت میان نسخه‌ها

== [[شناخت]] واثق ==

واثق در دوران پدرش به [[خردمندی]] و [[تدبیر]] [[سیاسی]] مشهور بود. این مسأله پدرش را واداشت تا در غیاب خود در مقر خلافت، به او [[اعتماد]] کند و سپس او را به [[ولایت‌عهدی]] برگزیند. وی شیفته [[علم]] و [[ادب]] بود؛ شاعر بود و [[شعر]] [[نیکو]] می‌گفت و به [[شاعران]] [[پاداش]] فراوان می‌داد؛ آنان زینت‌بخش دوران او بودند. او در کاخش [[مجلسی]] را به بحث و جدل‌های [[فکری]] اختصاص داد و در این کار به [[مأمون]] [[اقتدا]] کرد؛ از این رو به او «مأمون صغیر» می‌گفتند. او مانند پدرش به عنصر ترک اعتماد و آنان را در [[مناصب]] [[فرماندهی]]، جایگزین [[عرب]] کرد<ref>ر. ک: سیرة واثق، نزد ابن کثیر، البدایة والنهایه، ج۱۰، ص۲۹۷ و ۳۰۸- ۳۱۰؛ محمد بن شاکر کتبی، قوات الوفیات، ج۴، ص۲۲۸ - ۲۳۰.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت عباسیان (کتاب)|دولت عباسیان]]، ص ۱۷۸.</ref>

== اوضاع داخلی در دوران واثق ==

== مرگ واثق ==

[[خلافت]] واثق، کمتر از شش سال دوام یافت و شش [[روز]] به پایان [[ذی حجه]] ۲۳۲ ق. / آب ۸۴۷ م. بدون تعیین [[ولی‌عهد]]، به [[مرض]] استسقاء مُرد. در آخرین روزهای [[زندگی]] که در بستر [[بیماری]] بود، از او خواستند پسرش را ولی‌عهد کند؛ اما او نپذیرفت و گفت: «کار شما را زنده و مرده به دوش نمی‌گیرم». عصر او پایان [[دوران اول عباسی]] است<ref>تاریخ طبری، ج۹، ص۱۵۰ - ۱۵۱؛ حسن ابراهیم حسن، تاریخ الاسلام السیاسی، ج۲، ص۸۴.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت عباسیان (کتاب)|دولت عباسیان]]، ص ۱۷۹.</ref>