گوشهگیری: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'غضب الهی' به 'غضب الهی'
جز (جایگزینی متن - 'حضرت خدیجه' به 'حضرت خدیجه') |
|||
| خط ۵۱: | خط ۵۱: | ||
*[[عزلت]] در همین معنا، در شماری از [[روایات]] ما بهشدّت مورد [[مدح]] واقع شده؛ از آنجمله [[امام کاظم]]{{ع}} در [[حدیثی]] به [[هشام بن حکم]] میفرمایند: "ای هشام! [[توان]] داشتن بر تحمّل تنهایی علامت [[قوی]] بودن [[عقل]] است، از اینرو کسی که از قوّه تعقّل [[الهی]] برخوردار باشد، از اهل [[دنیا]] و علاقهمندان به آن گوشه میگیرد و به آنچه نزد خداست رغبت مییابد، در این حال [[خداوند]] در [[وحشت]] انیس او و در تنهایی همراه او خواهد بود" <ref>{{متن حدیث|يَا هِشَامُ الصَّبْرُ عَلَى الْوَحْدَةِ عَلَامَةٌ عَلَى قُوَّةِ الْعَقْلِ فَمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ اعْتَزَلَ أَهْلَ الدُّنْيَا وَ الرَّاغِبِينَ فِيهَا وَ رَغِبَ فِيمَا عِنْدَ اللَّهِ وَ كَانَ اللَّهُ أَنِيسَهُ فِي الْوَحْشَةِ وَ صَاحِبَهُ فِي الْوَحْدَةِ}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۱۱۱.</ref>. | *[[عزلت]] در همین معنا، در شماری از [[روایات]] ما بهشدّت مورد [[مدح]] واقع شده؛ از آنجمله [[امام کاظم]]{{ع}} در [[حدیثی]] به [[هشام بن حکم]] میفرمایند: "ای هشام! [[توان]] داشتن بر تحمّل تنهایی علامت [[قوی]] بودن [[عقل]] است، از اینرو کسی که از قوّه تعقّل [[الهی]] برخوردار باشد، از اهل [[دنیا]] و علاقهمندان به آن گوشه میگیرد و به آنچه نزد خداست رغبت مییابد، در این حال [[خداوند]] در [[وحشت]] انیس او و در تنهایی همراه او خواهد بود" <ref>{{متن حدیث|يَا هِشَامُ الصَّبْرُ عَلَى الْوَحْدَةِ عَلَامَةٌ عَلَى قُوَّةِ الْعَقْلِ فَمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ اعْتَزَلَ أَهْلَ الدُّنْيَا وَ الرَّاغِبِينَ فِيهَا وَ رَغِبَ فِيمَا عِنْدَ اللَّهِ وَ كَانَ اللَّهُ أَنِيسَهُ فِي الْوَحْشَةِ وَ صَاحِبَهُ فِي الْوَحْدَةِ}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۱۱۱.</ref>. | ||
*آنچه در این میان بسیار مهم است، آنکه کسانی که به این [[فضیلت]] دست مییابند، باید توجّه نمایند که آن را در امور بیفایدهای که از نظر فردی و [[اجتماعی]] فایدهای از پی نخواهد داشت، [[مصرف]] نکنند. نیز در آن حالت به بطالت نپردازند، و همواره در نظر داشته باشند که [[فرصتها]] همچون [[ابر]] درگذرند. از اینرو اگر با دست یافتن به این [[نعمت]] آن را بیهوده رها کرده از آن بهرهای نبرند، مورد نقمت [[الهی]] واقع شده از مصادیق کسانی خواهند بود که بدینگونه مورد بازخواست قرار میگیرند: {{متن قرآن|ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ}}<ref>«آنگاه در آن روز از نعمت (ناسپاسی شده) بازخواست خواهید شد» سوره تکاثر، آیه ۸.</ref>. | *آنچه در این میان بسیار مهم است، آنکه کسانی که به این [[فضیلت]] دست مییابند، باید توجّه نمایند که آن را در امور بیفایدهای که از نظر فردی و [[اجتماعی]] فایدهای از پی نخواهد داشت، [[مصرف]] نکنند. نیز در آن حالت به بطالت نپردازند، و همواره در نظر داشته باشند که [[فرصتها]] همچون [[ابر]] درگذرند. از اینرو اگر با دست یافتن به این [[نعمت]] آن را بیهوده رها کرده از آن بهرهای نبرند، مورد نقمت [[الهی]] واقع شده از مصادیق کسانی خواهند بود که بدینگونه مورد بازخواست قرار میگیرند: {{متن قرآن|ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ}}<ref>«آنگاه در آن روز از نعمت (ناسپاسی شده) بازخواست خواهید شد» سوره تکاثر، آیه ۸.</ref>. | ||
*صد افسوس که ما کسانی را میشناسیم، که از این [[نعمت]] والا بهرهمند شدهاند، امّا از آن استفادهای شایان نبردهاند؛ چه آن را در راهی بیفایده و یا کمفایده به کار گرفته، از باب نمونه به تألیف آثاری که سودی برای [[جامعه]] از پی نخواهد داشت مشغول شده، و یا کتب و مقالاتی پدید آوردهاند که در زوایای کتابخانهها بیاستفاده رها شده است. بدتر آنکه گاه چیزی بر قلم راندهاند، که مایه ضرر زدن به [[شریعت]] بوده [[غضب | *صد افسوس که ما کسانی را میشناسیم، که از این [[نعمت]] والا بهرهمند شدهاند، امّا از آن استفادهای شایان نبردهاند؛ چه آن را در راهی بیفایده و یا کمفایده به کار گرفته، از باب نمونه به تألیف آثاری که سودی برای [[جامعه]] از پی نخواهد داشت مشغول شده، و یا کتب و مقالاتی پدید آوردهاند که در زوایای کتابخانهها بیاستفاده رها شده است. بدتر آنکه گاه چیزی بر قلم راندهاند، که مایه ضرر زدن به [[شریعت]] بوده [[غضب الهی]] را به همراه خواهد آورد!<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۹.</ref>. | ||
===نکته دوّم=== | ===نکته دوّم=== | ||
*اُلفت / اُنسگیری نیز همچون [[عزلت]]، در چند معنای مختلف به کار رفته است. در آن شمار میتوان به [[همراهی]] با [[مردم]] با [[اخلاقی]] خوب، روی خوش و مراعات [[رسوم]] و [[آداب]] [[اجتماعی]]، اشاره کرد. [[روایات]] ما در زمینه [[لزوم]] رعایت اینگونه امور، بسیار زیاد بوده ثوابهای عظیمی بر این مطلب برشمرده است. شماری از این [[روایات]] را جناب [[شیخ کلینی]] [[نقل]] مینماید؛ از آن جمله است: | *اُلفت / اُنسگیری نیز همچون [[عزلت]]، در چند معنای مختلف به کار رفته است. در آن شمار میتوان به [[همراهی]] با [[مردم]] با [[اخلاقی]] خوب، روی خوش و مراعات [[رسوم]] و [[آداب]] [[اجتماعی]]، اشاره کرد. [[روایات]] ما در زمینه [[لزوم]] رعایت اینگونه امور، بسیار زیاد بوده ثوابهای عظیمی بر این مطلب برشمرده است. شماری از این [[روایات]] را جناب [[شیخ کلینی]] [[نقل]] مینماید؛ از آن جمله است: | ||