افسردگی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[قرآن]] به عنوان یک درمانگر و درمان خود را معرفی می‌کند: {{متن قرآن|وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ}}<ref>«و شفایی برای دل‌ها است» سوره یونس، آیه ۵۷.</ref> و [[خدا]] را نیز به عنوان درمان و [[دارو]] بیان می‌دارد که بسیاری از [[بیماری‌های روحی]] و روانی را درمان کرده و [[شفا]] می‌بخشد: {{متن قرآن|أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ}}<ref>«آگاه باشید! با یاد خداوند دل‌ها آرام می‌یابد» سوره رعد، آیه ۲۸.</ref>؛ با [[یاد خدا]] [[دل‌ها]] [[آرامش]] می‌یابد. افزون بر این قرآن می‌کوشد تا با پیشگیری و بیان روش‌های مطلوب [[تعادل]] شخصیت را در انسان پدید آورد تا دچار پیامدهای زیانبار [[عدم تعادل]] شخصیتی نشود.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قرآن و درمان افسردگی (مقاله)|قرآن و درمان افسردگی]]</ref>

برای شناخت درست محرّک‌های [[رفتاری]] و تهدیدهای اضطراب‌انگیز باید [[ماهیت انسان]] و شخصیت او را به دست آورد تا اسباب و عوامل ایجاد [[بیماری‌های روانی]] و [[عقلانی]] دانسته و [[پیشگیری]] و یا [[درمان]] شود.

معمولاً [[مردم]] به [[شخصیت]] از جهت تأثیری که فرد در دیگران ایجاد می‌کند و یا مهم‌ترین تأثیراتی که در دیگران به جا می‌گذارد، می‌نگرند؛ از این‌رو، شخصی را پرخاشگر یا [[مهربان]]، تندخو یا گرم می‌دانند. اما [[روان‌شناسان]] به هنگام بررسی «شخصیت» به آن، به عنوان مرکز ساختمان‌ها و [[عملیات روانی]] ثابت می‌نگرند که سازمان‌دهنده مهارت‌های فرد و موجب کنش‌ها و واکنش‌های او در محیط [[زندگی]] است که مایه تمایزش از دیگران است. به سخنی دیگر، شخصیت نوعی [[سازماندهی]] میکانیکی دستگاه‌ها و سیستم‌های [[بدنی]] و روانی فرد است که [[سرشت]] و [[فطرت]] ویژه او را در سازگاری با محیط، مشخص می‌سازد.