ادبیات عاشورا: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = فرهنگ عاشورا | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
مقصود، مجموعه آثاری است که در قالبهای مختلف ادبی و هنری، بر محور حادثه و قهرمانان [[کربلا]]، در طول چهارده قرن پدید آمده است. این آثار، شامل [[شعر]] و مرثیه، [[نوحه]] و [[تعزیه]]، مقتل و [[مصیبت]] [[نامه]]، نمایشنامه و فیلمنامه، داستان، فیلم، عکس و اسلاید، کتب و مقالات و نثرهای ادبی، شرح حال قهرمانان [[کربلا]]، تابلوها، طرحها، پوسترها، ماکت و... میتواند باشد. [[عاشورا]] هم دارای محتواست (که: چه شد؟) هم دارای [[پیام]] است (که: چه باید کرد؟) و [[ادبیات]] و [[هنر]]، [[رسالت]] پرداختن به هر دو را دارد. گاهی یک تابلو از یک کتاب، گویاتر است. خطاطان، کتیبهها و [[شعارها]] را میتوانند سرشار از [[پیام]] و جهت بسازند و با [[اسامی]] عاشورایی، [[هنر]] نمایی کنند و از این طریق به خط و نقش، بعد متافیزیکی بدهند و [[شاعران]] و نویسندگان با [[خلق]] آثار ماندگار پیرامون حادثه و [[پیام]] آن، آن جلوههای متجلی در [[کربلا]] را جاودان سازند. [[شایسته]] است که موزه یا نمایشگاهی [[عظیم]] از آنچه به نحوی به این [[حماسه]] جاودان مربوط میشود پدیدآید که منبعی برای هر گونه تحقیق و الهامگیری گردد. در زمینه [[شناخت]] محتوای [[عاشورا]] و پیامها و اهدافش، به منابعی همچون [[زیارتنامهها]]، [[دعاها]] و مقتلها هم میتوان مراجعه کرد و در زیارتها، به سبک، مضامین، تعبیرات و واژهها و نیز حالات [[روحی]] خواننده [[دعا]] و [[زیارت]] دقت داشت<ref>در این زمینه ر:ک. مقاله ادبیات عاشورا در دوره حضور امامان از محمود رضا افتخار زاده، «چشمه خورشید» ،ج ۱،ص ۸۱ تا ۱۰۴ نیز عاشورا فی الادب العاملی المعاصر؛ سید حسین نور الدین، الدار الاسلامیة، لبنان</ref> با عنوان ادبیات عاشورا یک سری مجموعههای [[شعر]] از [[شاعران]] مختلف گرد آمده که پیرامون [[شهدای کربلا]] و حادثه عاشوراست. «ناشر آن حوزه هنری و با کوشش [[محمد علی مردانی]] است. تا سال ۱۳۷۲ تعداد ۶ جلد از این مجموعهها منتشر شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۴۲.</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
{{امام حسین}} | {{امام حسین}} | ||
[[رده:عاشورا]] | [[رده:عاشورا]] | ||
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | [[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۸
مقدمه
مقصود، مجموعه آثاری است که در قالبهای مختلف ادبی و هنری، بر محور حادثه و قهرمانان کربلا، در طول چهارده قرن پدید آمده است. این آثار، شامل شعر و مرثیه، نوحه و تعزیه، مقتل و مصیبت نامه، نمایشنامه و فیلمنامه، داستان، فیلم، عکس و اسلاید، کتب و مقالات و نثرهای ادبی، شرح حال قهرمانان کربلا، تابلوها، طرحها، پوسترها، ماکت و... میتواند باشد. عاشورا هم دارای محتواست (که: چه شد؟) هم دارای پیام است (که: چه باید کرد؟) و ادبیات و هنر، رسالت پرداختن به هر دو را دارد. گاهی یک تابلو از یک کتاب، گویاتر است. خطاطان، کتیبهها و شعارها را میتوانند سرشار از پیام و جهت بسازند و با اسامی عاشورایی، هنر نمایی کنند و از این طریق به خط و نقش، بعد متافیزیکی بدهند و شاعران و نویسندگان با خلق آثار ماندگار پیرامون حادثه و پیام آن، آن جلوههای متجلی در کربلا را جاودان سازند. شایسته است که موزه یا نمایشگاهی عظیم از آنچه به نحوی به این حماسه جاودان مربوط میشود پدیدآید که منبعی برای هر گونه تحقیق و الهامگیری گردد. در زمینه شناخت محتوای عاشورا و پیامها و اهدافش، به منابعی همچون زیارتنامهها، دعاها و مقتلها هم میتوان مراجعه کرد و در زیارتها، به سبک، مضامین، تعبیرات و واژهها و نیز حالات روحی خواننده دعا و زیارت دقت داشت[۱] با عنوان ادبیات عاشورا یک سری مجموعههای شعر از شاعران مختلف گرد آمده که پیرامون شهدای کربلا و حادثه عاشوراست. «ناشر آن حوزه هنری و با کوشش محمد علی مردانی است. تا سال ۱۳۷۲ تعداد ۶ جلد از این مجموعهها منتشر شده است[۲].
منابع
پانویس
- ↑ در این زمینه ر:ک. مقاله ادبیات عاشورا در دوره حضور امامان از محمود رضا افتخار زاده، «چشمه خورشید» ،ج ۱،ص ۸۱ تا ۱۰۴ نیز عاشورا فی الادب العاملی المعاصر؛ سید حسین نور الدین، الدار الاسلامیة، لبنان
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص۴۲.