بحث:امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

Page contents not supported in other languages.
از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
نمایش تاریخچه به صورت تعاملی
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه')
 
خط ۱۰: خط ۱۰:
*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.
*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.
*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.
*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.
*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] به [[شهادت]] رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.
*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] به [[شهادت]] رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.
==پانویس==
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}
{{پانویس2}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۳

نویسنده: آقای یوسفی

مقدمه

مقدمه

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. ↑ محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی، ص۸۹.
  2. ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۴۶۳.
  3. ↑ معارف، ص۱۲۴، طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۴، ص۳۰۱.
  4. ↑ سنن ترمذی، ج۵، ص۳۲۱؛ شرح مسلم، ج۶، ص۴۱.
  5. ↑ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۴۳، ص۳۱۶.
  6. ↑ ضیائی ارزگانی، رحمت الله، امامت امام حسین، دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص ۴۳۰.
  7. ↑ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، الاصابه، ج۱، ص۳۳۳.
  8. ↑ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۳۲، ص۴۰۵.
  9. ↑ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.
  10. ↑ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۰۰؛ اربلی، ابن ابوالفتح، کشف الغمة، ج۲، ص۲۵۰.
  11. ↑ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۰۰؛ بحرانی، عبدالله، العوالم، ص۳۲۸.
  12. ↑ ضیائی ارزگانی، رحمت الله، امامت امام حسین، دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص ۴۳۱.
  13. ↑ نهج البلاغه، نامه ۲۴
  14. ↑ دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۱، ص 290- 291.
برگرفته از «https://fa.imamatpedia.com/w/index.php?title=بحث:امام_حسین&oldid=1140849»