یکم ذی‌حجه: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

[[شیخ طوسی]] در [[مصباح المتهجد (کتاب)|مصباح المتهجد]] می‌گوید: در روز اول ذیحجه چون [[سوره]] [[برائت]] بر [[پیامبر]] {{صل}} نازل شد، آن حضرت آیات را توسط [[ابوبکر]] به سوی [[مکه]] فرستاد. آن‌گاه بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[وحی]] شد: {{متن حدیث|إِنَّهُ لَا يُؤَدِّي عَنْكَ إِلَّا أَنْتَ أَوْ رَجُلٌ مِنْكَ‌}}؛ [[مأمور]] رساندن این [[آیات]]، جز خودت و یا مردی از خودت نباید باشد. از این‌رو پیامبر {{صل}} علی {{ع}} را فرستاد تا به ابوبکر ملحق شود و آن آیات را از او بگیرد و خود آنها را [[ابلاغ]] کند. علی {{ع}} در روز سوم ذیحجه در [[روحاء]]، محلی در چهل میلی [[مدینه]]، به او رسید و آیات را گرفت و در [[روز عرفه]] و [[روز عید قربان]]، در موسم [[حج]] بر [[اهل مکه]] قرائت کرد<ref>مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج۲، ص۶۷۲.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۳.</ref>

مرحوم [[سید بن طاووس]] در «[[اقبال الاعمال]]» می‌گوید: [[مرحوم صدوق]] در «[[من لایحضره الفقیه]]»، همچنین شیخ طوسی در «مصباح المتهجد» روز اول ذیحجه را روز ولادت [[ابراهیم خلیل]] {{ع}} می‌دانند<ref>الاقبال الاعمال، ج۲، ص۳۶.</ref>. بنابراین، اول ماه ذی‌الحجه روز ولادت حضرت ابراهیم [[خلیل]] {{ع}}، پیامبر بزرگ و [[بت]] شکن و بنا کننده [[خانه کعبه]] است.

حضرت ابراهیم {{ع}} در [[کشور]] [[بابل]] و در دوران [[حکومت]] [[نمرود بن کنعان]] [[چشم]] به [[جهان]] گشود. در همان دوران [[کاهنان]] و [[ستاره]] شناسان از به دنیا آمدن کودکی که تاج و تخت نمرود را در هم می‌کوبد، خبر داده بودند. بر اساس این [[پیشگویی]]، نمرود دستور داد از [[زنان]] باردار [[مراقبت]] بسیار به عمل آید. از این‌رو مادر حضرت ابراهیم، امیله، به هنگام درد زایمان رو به صحرا نهاد و فرزند خود [[ابراهیم]] را در غاری در بالای کوهی به دنیا آورد و تا سال‌ها او را در همان مکان مخفی نگه داشت<ref>تفسیر القمی، ج۱، ص۲۰۶؛ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۹.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۴.</ref>

[[کفعمی]] در «مصباح» می‌فرماید: {{متن حدیث|وَ فِيهِ وُلِدَ إِبْرَاهِيمُ‌{{ع}} وَ فِيهِ اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِيلاً}}<ref>کفعمی، المصباح (جنة الأمان الواقیة)، ص۵۱۴.</ref>؛ «در [[روز]] اول ماه [[ذیحجه]] ابراهیم به دنیا آمد و در همین روز [[خداوند]] او را به عنوان [[خلیل]] خود گرفت». [[شیخ طوسی]] هم در «مصباح المتهجد» به همین نظریه [[معتقد]] است<ref>مصباح المتهجد، ص۶۷۱.</ref>.

البته خلت مرتبه‌ای از مراتب محبت است. [[محبت]] مراتبی هم دارد که [[ابراهیم خلیل]] {{ع}} به آن راه نیافته است و آن ویژه [[پیامبر اسلام]] {{صل}} است که با [[لقب]] «حبیب الله» از سوی [[خدای متعال]] ملقب گشته است<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۵.</ref>.

[[تشرف]] [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} به مقام خلت، پس از [[نبوت]] حضرت بوده است. در [[روایات]] متعددی نیز تصریح شده که مقام خلت، پس از نبوت و [[رسالت]] و پیش از [[امامت]] وی بوده است. بنابراین، مقام و جایگاه امامت بسی فراتر از مقام خلت است. چنان‌که [[امام باقر]] {{ع}} در روایتی به مرتبه امامت که فوق همه مراتب است تصریح کرده و فرموده‌اند: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ اتَّخَذَهُ نَبِيّاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولًا وَ اتَّخَذَهُ رَسُولًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ خَلِيلًا وَ اتَّخَذَهُ خَلِيلًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ إِمَاماً فَلَمَّا جَمَعَ لَهُ هَذِهِ الْأَشْيَاءَ وَ قَبَضَ يَدَهُ قَالَ لَهُ: يَا إِبْرَاهِيمُ {{متن قرآن|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}<ref>«من تو را پیشوای مردم می‌گمارم» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref> فَمِنْ عِظَمِهَا فِي عَيْنِ إِبْرَاهِيمَ {{ع}} قَالَ يَا رَبِّ {{متن قرآن|وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«و از فرزندانم (چه کس را)؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>}}<ref>الکافی، ج۱، ص۱۷۵؛ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۱۲.</ref>؛ [[خدای تعالی]] [[ابراهیم]] {{ع}} را ابتدا به [[بندگی]] پذیرفت، پیش از آن‌که او را به [[پیغمبری]] بپذیرد؛ و او را به پیغمبری پذیرفت، پیش از آن‌که به رسالتش گیرد؛ و به رسالتش گرفت، پیش از آن‌که خلیلش گیرد؛ و خلیلش گرفت، پیش از آن‌که امامش گیرد. و چون این [[مقامات]] را برایش فراهم نمود - [[امام]] پنج انگشت خود را برای نمودن این پنج مقام جمع کرد - به ابراهیم {{ع}} گفت: «من تو را برای [[مردم]] امام قرار دادم!» از بس این [[مرتبت]] در چشم ابراهیم {{ع}} بزرگ آمد، گفت: «پروردگارا، و از [[فرزندان]] من هم امام قرار می‌دهی؟» [[خداوند]] فرمود: «[[پیمان]] من به [[ستمکاران]] نمی‌رسد».<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۸.</ref>

[[خداوند]] [[ابراهیم]] را [[خلیل]] خود گردانید و [[بشارت]] خلیل بودن را «[[ملک الموت]]» آورد، در حالی که به صورت [[جوانی]] خوشرو ظاهر شده و در [[لباس]] سفید پوشیده بود و چنان با طراوت بود که گویی از سرش آب و روغن می‌ریخت.

[[حضرت ابراهیم]] {{ع}} بسیار با [[غیرت]] بود. روزی از پی کاری بیرون رفت و در را بست. چون بازگشت و در را گشود، دید مردی در نهایت حسن و به منتها درجه [[جمال]]، میان [[خانه]] ایستاده است. غیرت آن حضرت به جوش آمد، به گونه‌ای که از جای به در رفت و سخت منقلب و ناراحت گردید. گفت: ای [[بنده خدا]] چه کسی تو را داخل خانه من نموده است؟ عرض کرد: خدای خانه مرا داخل خانه نموده است.

فرمود: خدای خانه سزاوارتر از من است، تو کیستی؟ عرض کرد: ملک الموت. آن حضرت [[وحشت]] کرد و فرمود: آیا برای قبض روح من آمده‌ای؟ گفت: برای چنین امری نیامده‌ام، بلکه خداوند بنده‌ای را خلیل خود گردانیده و آمده‌ام که این بشارت را به او برسانم. فرمود: آن بنده کیست؟ شاید بتوانم خود را به او برسانم و تا زنده هستم به او خدمت نمایم. گفت: آن بنده خاص تویی! آن حضرت خرسند و خوشحال گردید و نزد [[ساره]]، [[همسر]] خود آمد و فرمود: خداوند مرا خلیل خود گردانیده است<ref>علل الشرائع، ج۱، ص۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۸.</ref>

[[روز]] اول [[ذیحجه]] بنا بر نقل «[[شیخ طوسی]]»، روز ازدواج [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} و [[حضرت صدیقه کبری]] [[فاطمه زهرا]] {{س}} در [[سال دوم هجری]] است<ref>مسار الشیعه، ص۳۶؛ مصباح المتهجد، ص۶۷۱؛ مصباح کفعمی، ج۲، ص۶۰۰.</ref>. برخی نیز آن را روز ششم ذیحجه ذکر کرده‌اند<ref>عیون المعجزات، ص۸۷؛ وقایع الایام، ص۱۵۲.</ref>. در تقویم رسمی [[ایران]] روز اول ماه ذیحجه به عنوان روز ازدواج ایشان درج شده است. ازدواجی به این با برکتی در عالم نداریم. این یک ازدواج [[مبارک]] به معنای [[واقعی]] کلمه است. زوج و زوجه هر دو در کمال [[عصمت]] و یازده [[امام]] [[معصوم]] {{عم}} از [[نسل]] این دو بزرگوارند.

ازدواج این دو بزرگوار به [[امر الهی]]، از امتیازاتی است که [[پیامبر اعظم]] {{صل}} به آن افتخار می‌کردند. در این پیوند مبارک، [[فرشتگان]] [[آسمان]] در [[سرور]] و [[شادمانی]] و [[بهشتیان]] به [[زینت]] و [[زیور]] آراسته شده بودند<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۰.</ref>.

درباره خواستگاران [[حضرت فاطمه زهرا]] {{س}} و خواستگاری [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} روایت‌های متفاوتی نقل شده است که به طور اجمال به یکی از آنها می‌پردازیم.

[[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}} فرمود: اگر [[خداوند متعال]] امیرالمؤمنین علی {{ع}} را [[خلق]] نمی‌کرد، در تمام [[زمین]] [[انسانی]] که هم‌طراز و شایسته همسری با [[حضرت فاطمه]] {{س}} باشد یافت نمی‌شد<ref>{{متن حدیث|لَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لِفَاطِمَةَ {{س}} مَا كَانَ لَهَا كُفْؤٌ عَلَى الْأَرْضِ‌}}، شیخ طوسی، الأمالی، ص۴۳؛ بحارالأنوار، ج۴۳، ص۹۷.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۰.</ref>

[[حضرت امیر]] {{ع}} می‌فرماید: رسول خدا {{صل}} فاطمه {{س}} را برای من [[تزویج]] نمود، آن‌گاه نزد من آمد و دستم را گرفت و فرمود: به نام خدا برخیز و بگو: {{متن حدیث|عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ‌، وَ ما شاءَ اللَّهُ‌، لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‌، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ‌}} سپس مرا آورد و نزد حضرت [[زهرای اطهر]] {{س}} نشانید، آن‌گاه فرمود: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنَّهُمَا أَحَبُّ خَلْقِكَ إِلَيَّ فَأَحِبَّهُمَا، وَ بَارِكْ فِي ذُرِّيَّتِهِمَا، وَ اجْعَلْ عَلَيْهِمَا مِنْكَ حَافِظاً، وَ إِنِّي أُعِيذُهُمَا وَ ذُرِّيَّتَهُمَا بِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ}}؛ بار خدایا! اینان نزد من محبوب‌ترین [[خلق]] تو می‌باشند. تو ایشان را [[دوست]] داشته باش، و خیر و [[برکت]] به فرزندانشان عطا بفرما، ایشان را محفوظ بدار! پروردگارا! من ایشان و [[ذریه]] ایشان را از [[شر]] [[شیطان]] رجیم به تو می‌سپارم<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۲.</ref>.

پس از [[خواستگاری]] و مراسم عقد، [[زمان]] آن رسید که علی {{ع}} برای آغاز [[زندگی]] جدید خود با [[حضرت فاطمه]] {{س}} وسایلی را فراهم کند. علی {{ع}} در آن زمان [[شمشیر]] و [[زره]] را به عنوان [[دارایی]] خود داشت که توسط آنها در [[راه خدا]] [[جهاد]] می‌کرد و شتری که در باغ‌های [[مدینه]] با آن کار می‌کرد تا از مهمانی [[انصار]] بی‌نیاز باشد.

[[پیامبر خدا]] {{صل}} پذیرفتند که علی {{ع}} زره خود را بفروشد و مبلغ آن را به عنوان بخشی از [[مهریه حضرت فاطمه]] {{س}} در [[اختیار]] [[پیامبر]] قرار دهد.

[[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج حضرت]] فاطمه‌{{س}} را به ساده‌ترین و راحت‌ترین روش زمان خود انجام داد تا الگویی [[نیک]] برای جوانانی باشد که در آستانه [[ازدواج]] قرار دارند. مهریه ۵۰۰ درهمی [[فاطمه]] {{س}} هم به همین دلیل تعیین شد<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۲.</ref>.

== منابع ==