ویژگی‌های جسمانی امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص')
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
جز (جایگزینی متن - 'شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ' به 'شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج')
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
خط ۴۵: خط ۴۵:
::::::[[حجت الاسلام و المسلمین]] '''[[خدامراد سلیمیان]]'''، در کتاب ''«[[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]»'' در این‌باره گفته است:
::::::[[حجت الاسلام و المسلمین]] '''[[خدامراد سلیمیان]]'''، در کتاب ''«[[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]»'' در این‌باره گفته است:
::::::«درباره ویژگی جسمانی آن [[حضرت]] در [[دوران ظهور]] روایاتی [[نقل]] شده است: از جمله مواردی که [[شیعه]] و [[اهل سنت]] درباره آن روایاتی ذکر کرده‌اند ویژگی‌های [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} [[هنگام ظهور]] است.
::::::«درباره ویژگی جسمانی آن [[حضرت]] در [[دوران ظهور]] روایاتی [[نقل]] شده است: از جمله مواردی که [[شیعه]] و [[اهل سنت]] درباره آن روایاتی ذکر کرده‌اند ویژگی‌های [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} [[هنگام ظهور]] است.
:::::*[[امام رضا]]{{ع}} فرمود: "... [[قائم]] {{ع}} آن است که چون [[ظهور]] کند، در سن پیران است و سیمای [[جوان]] دارد. نیرومند باشد تا به جایی که اگر دست به بزرگترین درخت [[زمین]] اندازد، آن را از جا بکند و اگر میان کوه‌ها نعره کشد، سنگ‌های آنها از هم بپاشد"<ref>{{عربی|" وَ إِنَ‏ الْقَائِمَ‏ هُوَ الَّذِي‏ إِذَا خَرَجَ‏ كَانَ‏ فِي‏ سِنِ‏ الشُّيُوخِ‏ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا ‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ رک: شیخ کلینی، کافی، ج ۱، ص ۵۱۴، ح ۲؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۸، ح ۷.</ref>.
:::::*[[امام رضا]]{{ع}} فرمود: "... [[قائم]] {{ع}} آن است که چون [[ظهور]] کند، در سن پیران است و سیمای [[جوان]] دارد. نیرومند باشد تا به جایی که اگر دست به بزرگترین درخت [[زمین]] اندازد، آن را از جا بکند و اگر میان کوه‌ها نعره کشد، سنگ‌های آنها از هم بپاشد"<ref>{{عربی|" وَ إِنَ‏ الْقَائِمَ‏ هُوَ الَّذِي‏ إِذَا خَرَجَ‏ كَانَ‏ فِي‏ سِنِ‏ الشُّيُوخِ‏ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا ‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ رک: شیخ کلینی، کافی، ج ۱، ص ۵۱۴، ح ۲؛ [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۸، ح ۷.</ref>.
:::::*[[امام علی|امیر مؤمنان علی]]{{ع}} برخی از ویژگی‌های ظاهری جسمانی ایشان در [[عصر ظهور]] را بالای [[منبر]] چنین [[وصف]] فرموده است: "مردی از فرزندانم در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] می‌کند. رنگش سفید آمیخته به سرخی و شکمش برآمده است. دو رانش ستبر و هردو شانه‌اش قوی است. در پشتش دو خال است، مانند مهر؛ یکی به رنگ پوستش و یکی چون مهر [[نبوت]] [[پیغمبر]]" <ref>{{عربی|" يَخْرُجُ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ فِي‏ آخِرِ الزَّمَانِ‏ أَبْيَضُ‏ اللَّوْنِ‏ مُشْرَبٌ‏ بِالْحُمْرَةِ مُبْدَحُ‏ الْبَطْنِ‏ عَرِيضُ‏ الْفَخِذَيْنِ‏ عَظِيمٌ‏ مُشَاشُ‏ الْمَنْكِبَيْنِ‏ بِظَهْرِهِ‏ شَامَتَانِ‏ شَامَةٌ عَلَى لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَى شِبْهِ شَامَةِ النَّبِي‏‏‏‏‏‏‏‏"}}»؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷.</ref>. آن [[حضرت]] همچنین فرمود: "... او مردی است بلند پیشانی، دارای بینی باریکی که میانش اندک برآمدگی دارد. برآمده شکم، دارای رانهای درشت و پهن است. خالی بر ران راست او است. میان دو [[دندان پیشین]] او گشاده است ..."<ref>{{عربی|" وَ هُوَ رَجُلٌ‏ أَجْلَى‏ الْجَبِينِ‏ أَقْنَى‏ الْأَنْفِ‏ ضَخْمُ‏ الْبَطْنِ‏ أَزْيَلُ الْفَخِذَيْنِ بِفَخِذِهِ الْيُمْنَى شَأْمَةٌ أَفْلَجُ الثَّنَايَا وَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ نعمانی، الغیبة، ص ۲۱۴، ح ۲؛ و نیز ر. ک: سنن ابی داود، ج ۴، ح ۴۲۸۵.</ref>
:::::*[[امام علی|امیر مؤمنان علی]]{{ع}} برخی از ویژگی‌های ظاهری جسمانی ایشان در [[عصر ظهور]] را بالای [[منبر]] چنین [[وصف]] فرموده است: "مردی از فرزندانم در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] می‌کند. رنگش سفید آمیخته به سرخی و شکمش برآمده است. دو رانش ستبر و هردو شانه‌اش قوی است. در پشتش دو خال است، مانند مهر؛ یکی به رنگ پوستش و یکی چون مهر [[نبوت]] [[پیغمبر]]" <ref>{{عربی|" يَخْرُجُ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ فِي‏ آخِرِ الزَّمَانِ‏ أَبْيَضُ‏ اللَّوْنِ‏ مُشْرَبٌ‏ بِالْحُمْرَةِ مُبْدَحُ‏ الْبَطْنِ‏ عَرِيضُ‏ الْفَخِذَيْنِ‏ عَظِيمٌ‏ مُشَاشُ‏ الْمَنْكِبَيْنِ‏ بِظَهْرِهِ‏ شَامَتَانِ‏ شَامَةٌ عَلَى لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَى شِبْهِ شَامَةِ النَّبِي‏‏‏‏‏‏‏‏"}}»؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷.</ref>. آن [[حضرت]] همچنین فرمود: "... او مردی است بلند پیشانی، دارای بینی باریکی که میانش اندک برآمدگی دارد. برآمده شکم، دارای رانهای درشت و پهن است. خالی بر ران راست او است. میان دو [[دندان پیشین]] او گشاده است ..."<ref>{{عربی|" وَ هُوَ رَجُلٌ‏ أَجْلَى‏ الْجَبِينِ‏ أَقْنَى‏ الْأَنْفِ‏ ضَخْمُ‏ الْبَطْنِ‏ أَزْيَلُ الْفَخِذَيْنِ بِفَخِذِهِ الْيُمْنَى شَأْمَةٌ أَفْلَجُ الثَّنَايَا وَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ نعمانی، الغیبة، ص ۲۱۴، ح ۲؛ و نیز ر. ک: سنن ابی داود، ج ۴، ح ۴۲۸۵.</ref>
:::::*[[امام باقر]]{{ع}} نیز در [[وصف]] آن [[حضرت]] فرمود: "او شخصی است سرخ و سفید دارای چشمانی گرد و فرو رفته، ابروانی پرپشت و برجسته و شانهای پهن ..."<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۲۱۵، ح ۳.</ref>.
:::::*[[امام باقر]]{{ع}} نیز در [[وصف]] آن [[حضرت]] فرمود: "او شخصی است سرخ و سفید دارای چشمانی گرد و فرو رفته، ابروانی پرپشت و برجسته و شانهای پهن ..."<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۲۱۵، ح ۳.</ref>.
:::::*[[امام علی]]{{ع}} فرمود: "[[مهدی]] دارای چشمانی سیاه و درشت است. موهایی مجعد و خالی بر گونه دارد"<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۳۰۴، ح ۱۴.</ref>
:::::*[[امام علی]]{{ع}} فرمود: "[[مهدی]] دارای چشمانی سیاه و درشت است. موهایی مجعد و خالی بر گونه دارد"<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۳۰۴، ح ۱۴.</ref>
:::::*[[امام باقر]]{{ع}} با بیان اینکه ایشان در کمال [[جوانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، فرمود: "[[مهدی]] در حالی [[قیام]] خواهد کرد که یک تار موی سفید در سر و محاسن او دیده نمی‌شود"<ref> نعمان بن محمّد بن منصور، شرح الاخبار، ج ۳، ص ۳۸۰.</ref>. و همین معنا در [[کلام]] نورانی [[امام مجتبی]]{{ع}} آمده است که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} در سن و سالی کمتر از [[چهل]] [[ظهور]] خواهد کرد<ref> شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۱۵.</ref>»<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص ۲۳۹- ۲۴۷.</ref>.
:::::*[[امام باقر]]{{ع}} با بیان اینکه ایشان در کمال [[جوانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، فرمود: "[[مهدی]] در حالی [[قیام]] خواهد کرد که یک تار موی سفید در سر و محاسن او دیده نمی‌شود"<ref> نعمان بن محمّد بن منصور، شرح الاخبار، ج ۳، ص ۳۸۰.</ref>. و همین معنا در [[کلام]] نورانی [[امام مجتبی]]{{ع}} آمده است که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} در سن و سالی کمتر از [[چهل]] [[ظهور]] خواهد کرد<ref> [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۳۱۵.</ref>»<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص ۲۳۹- ۲۴۷.</ref>.
{{پایان جمع شدن}}
{{پایان جمع شدن}}



نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۲۴

الگو:پرسش غیرنهایی

ویژگی‌های جسمانی امام مهدی چیست؟
موضوع اصلیبانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت
مدخل بالاترمهدویت / معرفت امام مهدی (شناخت امام مهدی) / صفات ظاهری و سیمای امام مهدی
مدخل اصلیختنه

ویژگی‌های جسمانی امام مهدی(ع) چیست؟ یکی از پرسش‌های مرتبط به بحث مهدویت است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی مهدویت مراجعه شود.

عبارت‌های دیگری از این پرسش

پاسخ نخست

مهدی یوسفیان
حجت الاسلام و المسلمین دکتر مهدی یوسفیان، در کتاب «رخدادهای ظهور» در این‌باره گفته است:
«جوان بودن: مرحوم شیخ صدوق نقل می‌کند: "چون امام حسن(ع) با معاویه مصالحه کرد، این عمل، برای برخی از مردم، گران آمد؛ و لذا نزد ایشان رفته و شروع به سرزنش کردند. امام مجتبی (ع)در مقام دفاع از حرکت خویش به آنان فرمود: آن چه من برای شیعیانم انجام داده‌ام، از آن چه آفتاب بر آن بتابد و غروب کند، بهتر است. سپس به داستان حضرت موسی و حضرت خضر(ع) اشاره کرده و ادامه دادند: "هر یک از ما ائمه(ع) بیعت طاغوتِ زمانِ خویش را به گردن دارد؛ مگر قائمی‌ که حضرت عیسی بن مریم(ع) پشت سر او نماز می‌خواند... خداوند، عمر او را در دوران غیبتش طولانی می‌گرداند؛ سپس با قدرت خود، او را در صورت جوانی کمتر از چهل سال ظاهر می‌سازد؛ تا دانسته شود که خداوند بر هر کاری تواناست"[۱]. بنابراین حضرت، به چهره جوانی حدود چهل ساله می‌باشد.
قدرت جسمانی: از جمله ویژگی‌های ایشان، قدرت جسمانی است. ریّان بن صلت می‌گوید: "به امام رضا(ع) عرض کردم: آیا شما صاحب این امر هستید؟ فرمود: من صاحب این امر (امامت) هستم؛ ولی آن کسی که زمین را پس از آن که پر از ظلم بشود از عدل، آکنده خواهد ساخت، من نیستم؛ و چگونه او باشم؟ در حالی که ضعف بدن مرا می‌بینی. قائم، کسی است که وقتی خروج می‌کند، در سنّ پیران و قیافه جوانان می‌باشد و بدنش قوی است؛ به گونه‌ای که اگر دستش را به بزرگ ترین درخت روی زمین، دراز کند، می‌تواند آن را از جا بکند"[۲]»[۳].

پاسخ‌های دیگر

 با کلیک بر «ادامه مطلب» پاسخ باز و با کلیک بر «نهفتن» بسته می‌شود:  

پرسش‌های وابسته

منبع‌شناسی جامع مهدویت

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. " لَمَّا صَالِحِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ فَلَامَهُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَيْعَتِهِ فَقَالَ: وَ يَحْكُمُ مَا تَدْرُونَ مَا عَمِلْتَ، وَ اللَّهُ الَّذِي عَمِلْتِ خَيْرُ لِشِيعَتِي مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ أَوْ غُرْبَةُ...أَنَّهُ مَا مِنَّا أَحَدُ إِلَّا وَ يَقَعُ فِي عُنُقِهِ بِيعَتْ لطاغية زَمَانِهِ إِلَّا الْقَائِمَ الَّذِي يُصَلِّي رُوحَ اللَّهُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ خَلْفَهُ؟... يُطِيلَ اللَّهُ عُمُرُهُ فِي غَيْبَتِهِ ثُمَّ يَظْهَرُ بِقُدْرَتِهِ فِي صُورَةِ شَابٍّ دُونَ أَرْبَعِينَ سَنَةً، ذلِكَ لِيَعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرُ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج۱، ب۲۹، ح۲؛ معجم احادیث امام مهدی(، ج۳، ص۱۶۵، ح۶۹۱؛ بحارالانوار، ج۵۱، ص۱۳۲، ح۱.
  2. " وَ عَنْ رَيَّانَ بْنِ الصَّلْتِ قَالَ: قُلْتُ لِلرِّضَا (ع) أَنْتَ صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ أَنَا صَاحِبُ‏ هَذَا الْأَمْرِ وَ لَكِنِّي‏ لَسْتُ‏ بِالَّذِي‏ أَمْلَأُهَا عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ‏ جَوْراً وَ كَيْفَ‏ أَكُونُ ذَلِكَ عَلَى مَا تَرَى مِنْ ضَعْفِ بَدَنِي فَإِنَّ الْقَائِمَ هُوَ الَّذِي إِذَا خَرَجَ خَرَجَ فِي سِنِّ الشُّيُوخِ وَ مَنْظَرِ الشَّبَابِ يَكُونُ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ب۳۵، ح۸؛ معجم احادیث امام مهدی(، ج۴، ص،۱۵۴، ح۱۲۱۱؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۲۲، ح۳۰.
  3. یوسفیان، مهدی؛ رخدادهای ظهور، ص ۸۲ - ۸۴.
  4. مسند احمد، ج ۳، ص ۱۷.
  5. کشف النعمة، ج ۳، ص ۲۸۲.
  6. کشف الغمة، ج ۳، ص ۲۸۲.
  7. النعمانی، کتاب الغیبة، ص ۲۱۵.
  8. کمال الدین و تمام النعمة، ص ۶۵۳.
  9. کنز العمال، ج ۱۴، ص ۵۸۹.
  10. حسنی، سید نذیر، مصلح کل، ص۷۹.
  11. " وَ إِنَ‏ الْقَائِمَ‏ هُوَ الَّذِي‏ إِذَا خَرَجَ‏ كَانَ‏ فِي‏ سِنِ‏ الشُّيُوخِ‏ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا ‏‏‏‏‏‏‏"؛ رک: شیخ کلینی، کافی، ج ۱، ص ۵۱۴، ح ۲؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۴۸، ح ۷.
  12. " يَخْرُجُ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ فِي‏ آخِرِ الزَّمَانِ‏ أَبْيَضُ‏ اللَّوْنِ‏ مُشْرَبٌ‏ بِالْحُمْرَةِ مُبْدَحُ‏ الْبَطْنِ‏ عَرِيضُ‏ الْفَخِذَيْنِ‏ عَظِيمٌ‏ مُشَاشُ‏ الْمَنْكِبَيْنِ‏ بِظَهْرِهِ‏ شَامَتَانِ‏ شَامَةٌ عَلَى لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَى شِبْهِ شَامَةِ النَّبِي‏‏‏‏‏‏‏‏"»؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷.
  13. " وَ هُوَ رَجُلٌ‏ أَجْلَى‏ الْجَبِينِ‏ أَقْنَى‏ الْأَنْفِ‏ ضَخْمُ‏ الْبَطْنِ‏ أَزْيَلُ الْفَخِذَيْنِ بِفَخِذِهِ الْيُمْنَى شَأْمَةٌ أَفْلَجُ الثَّنَايَا وَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً‏‏‏‏‏‏‏‏"؛ نعمانی، الغیبة، ص ۲۱۴، ح ۲؛ و نیز ر. ک: سنن ابی داود، ج ۴، ح ۴۲۸۵.
  14. سنن ابی داود، ج ۴، ص ۲۱۵، ح ۳.
  15. سنن ابی داود، ج ۴، ص ۳۰۴، ح ۱۴.
  16. نعمان بن محمّد بن منصور، شرح الاخبار، ج ۳، ص ۳۸۰.
  17. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، ص ۳۱۵.
  18. سلیمیان، خدامراد، پرسمان مهدویت، ص ۲۳۹- ۲۴۷.
  19. محمد صادقی، بشارات عهدین، ص ۲۴۳- ۲۴۴.
  20. بحار الأنوار، ج ۵۱، ص ۳۵.
  21. شیخ سلیمان قندوزی حنفی، ینابیع الموده، ص ۱۸۸، (به نقل از تاریخ زندگانی حضرت مهدی، ص ۳۴).
  22. ملاحم ابن طاووس، ص ۷۳، (به نقل از تاریخ زندگانی حضرت مهدی، ص ۳۴).
  23. ترجمه فارسی مهدویت، از کتاب اعیان الشیعه، ص ۲۷، (به نقل از نرم‌افزار کتابخانه امام مهدی (ع)).
  24. رضوی، رسول، امام مهدی، ص ۵۹-۶۱.
  25. منتخب الاثر، ص ۳۴۴؛ ینابیع الموده، ج ۳، ص ۱۱۳.
  26. بحار الانوار، ج ۱۲، ص ۸.
  27. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۲۹۱.
  28. الزام الناصب، ص ۱۳۸.
  29. روزگار رهایی، ج ۱، ص ۱۶۹.
  30. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۵۵۵.
  31. کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۶۰؛ منتخب الاثر، ص ۱۶۶؛ ینابیع المودة، ج ۳، ص ۳۵.
  32. الزام الناصب، ص ۱۳۸؛ الامام المهدی، ص ۳۳۷.
  33. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۶۰۲.
  34. کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۶۰ و ۲۷۶؛ منتخب الاثر، ص ۱۶۶؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۶.
  35. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۶۱۴.
  36. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۵۱؛ اعلام الوری، ص ۴۳۴.
  37. بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۶؛ غیبة طوسی، ص ۲۸۱.
  38. منتخب الاثر، ص ۱۵۷؛ ینابیع المودة، ج ۳، ص ۱۳۱.
  39. بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۴۰؛ غیبة نعمانی، ص ۱۱۵.
  40. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۷۱۰.
  41. بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۷۷؛ کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۶۰ و ۲۷۷.
  42. غیبة نعمانی، ص ۱۱۴؛ منتخب الاثر، ص ۱۵۰.
  43. منتخب الاثر، ص ۱۶۵.
  44. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۳۳۳.