پامنبری
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام حسین (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- از اصطلاحات مرثیه خوانی و عزاداری. دهخدا مینویسد: شاگرد روضه خوان که پیش از استاد، به پای منبر ابیاتی در مصائب اهل بیت خواند. روضهخوان که پای منبر ایستد و اشعار صیبت خواند. آنکه... در فاصله فرود آمدن آخوندی از منبر و بر شدن آخوند دیگر، پای منبر ایستاده یا نشسته نوحه و اشعار مرثیه به آواز خواند[۱] به جوان یا نوجوانی که شبکلاهی بر سر نهاده، در پای منبر مینشست و گاهگاهی صدا در صدای واعظ انداخته، یا سخنان او را زمزمه میکرد، پامنبری گفته میشد. این افراد غالبا از فرزندان یا خویشان واعظ بودند که جهت آمادگی فن سخنرانی به مجلس آورده میشدند[۲][۳].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ لغت نامه، دهخدا
- ↑ تاریخ تکایا و عزاداری قم، مهدی عباسی، ص ۱۷
- ↑ ر. ک. محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۹۲.