رسالت: تفاوت میان نسخه‌ها

رسالت (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۵ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۹

۴ بایت اضافه‌شده ، ‏۵ ژوئن ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - 'جامعۀ بشری' به 'جامعۀ بشری'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۳۹

ویرایش

@@ خط ۴۶: / خط ۴۶: @@
 *'''شرط نخست:''' که همان وجود کتاب و [[رهبری الهی]] است از [[قدرت]] [[بشر]] خارج است. این شرط را [[خدای کریم]] برای [[بشریت]] همواره فراهم داشته و در عصر ما نیز در [[کتاب خدا]] و [[وجود مقدس امام زمان]]{{ع}} [[تجلی]] یافته است و این است [[نعمت]] کبرای [[الهی]] که در سایۀ آن، همۀ نعمتهای دیگر [[الهی]] [[ظهور]] می‌کند و بهشتی لبریز از نعیم [[دنیوی]] [[خدا]] در [[اختیار]] [[بشر]] قرار می‌گیرد.
 *'''شرط دوم:''' خواست خود انسان‌هاست. چنان‌که [[خدا]] فرمود: {{متن قرآن|أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ}}<ref>«آیا می‌توانیم شما را به (قبول) آن وا داریم در حالی که شما آن را ناپسند می‌دارید؟» سوره هود، آیه ۲۸.</ref>.
-*جامعۀ بشری باید آمادۀ [[پذیرش]] [[نعمت]] کبرای [[رهبری الهی]] باشد و [[پیروی]] از آن را برگزیند وگرنه چنین نعمتی را نمی‌توان ناخواسته بر [[بشر]] تحمیل کرد و از همین‌جا [[راز غیبت]] [[ولی عصر]]{{ع}} معلوم می‌شود؛ از یکسو باید این [[نعمت الهی]] -که جلوۀ تام [[نعمت]] کتاب و [[میزان]] است- در [[اختیار]] [[بشر]] باشد تا [[حجت خدا]] بر [[بشر]] تمام شود و شرایط لازم و کافی [[هدایت]] و [[سعادت بشر]] برای او فراهم شود و از سوی دیگر، [[جامعۀ بشر]] با پشت کردن به [[امامت الهی]]، زمینۀ استفاده خود از این [[نعمت کبری]] را منتفی ساخته است؛ زیرا این گوهر [[الهی]] را که جلوۀ [[میزان]] و کتاب [[ناطق]] [[الهی]] است با اعراض و [[عدم اطاعت]] و [[تبعیت]]، همانند [[قرآن کریم]] که کتاب [[صامت]] است، به زاویۀ اهمال و تعطیل کشانیده و موجبات [[غیبت امام]] [[معصوم]] را به وسیلۀ این رویگردانی و اهمال، فراهم ساخته است.
+*[[جامعۀ بشری]] باید آمادۀ [[پذیرش]] [[نعمت]] کبرای [[رهبری الهی]] باشد و [[پیروی]] از آن را برگزیند وگرنه چنین نعمتی را نمی‌توان ناخواسته بر [[بشر]] تحمیل کرد و از همین‌جا [[راز غیبت]] [[ولی عصر]]{{ع}} معلوم می‌شود؛ از یکسو باید این [[نعمت الهی]] -که جلوۀ تام [[نعمت]] کتاب و [[میزان]] است- در [[اختیار]] [[بشر]] باشد تا [[حجت خدا]] بر [[بشر]] تمام شود و شرایط لازم و کافی [[هدایت]] و [[سعادت بشر]] برای او فراهم شود و از سوی دیگر، [[جامعۀ بشر]] با پشت کردن به [[امامت الهی]]، زمینۀ استفاده خود از این [[نعمت کبری]] را منتفی ساخته است؛ زیرا این گوهر [[الهی]] را که جلوۀ [[میزان]] و کتاب [[ناطق]] [[الهی]] است با اعراض و [[عدم اطاعت]] و [[تبعیت]]، همانند [[قرآن کریم]] که کتاب [[صامت]] است، به زاویۀ اهمال و تعطیل کشانیده و موجبات [[غیبت امام]] [[معصوم]] را به وسیلۀ این رویگردانی و اهمال، فراهم ساخته است.
 *اکنون که بحمدالله با [[پیروزی]] [[انقلاب اسلامی]] و برقراری [[حکومت الهی]] با [[رهبری]] [[نائب]] [[امام زمان]]{{ع}} به تدریج زمینۀ [[بیداری]] جامعۀ [[اسلام]] فراهم شده است، [[امید]] می‌رود [[مسلمین]] با [[رشد]] روزافزون و [[آگاهی]] و [[عبرت‌آموزی]] از درس‌های تلخ [[تاریخ]] گذشته، بار دیگر به خانۀ [[رسول خدا]] برگردند و با [[ندامت]] از [[تقصیر]] گذشته خود، در [[حق]] [[امامت الهی]]، درهای [[عزت]] و [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] را بر روی خود بگشایند که به همین مطلب در [[سورۀ نساء]] اشاره شده است، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا}}<ref>«و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.
 *اگر دربارۀ این [[آیه]] [[تأمل]] شود، روشن می‌شود که آنچه با صدر و ذیل [[آیه]] و نیز با [[آیات]] قبل و بعد آن مناسبت دارد، این است که مراد از [[ظلم]] به نفس، ستمی است که در نتیجۀ [[سرپیچی]] از [[اطاعت رسول]] [[خدا]] در مورد [[امامت الهی]] [[حضرت علی]]{{ع}} و [[معصومان]] از [[اولاد]] ایشان تحقق یافت که فقط با بازگشت به [[اطاعت رسول]] [[خدا]] و [[پیروی]] از [[امامت الهی]]، جبران خواهد شد<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[نگاهی به رسالت و امامت (کتاب)|نگاهی به رسالت و امامت]]، ص ۲۰-۲۷.</ref>.