توحید در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←مقدمه) |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
[[توحید]]، یگانه دانستن [[خداوند متعال]] و [[نفی]] هرگونه [[شریک]] برای | [[توحید]]، یگانه دانستن [[خداوند متعال]] و [[نفی]] هرگونه [[شریک]] برای اوست. توحید از ارکان و [[اصول اسلام]] بلکه همه [[ادیان آسمانی]] میباشد و کسی که آن را [[انکار]] نماید و برای [[خداوند]] شریک قائل شود، [[مشرک]] و نجس است<ref>العروة الوثقی، ج۱، ص۶۷؛ توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۸۴ م ۱۰۶</ref>. | ||
[[شهادت]] به وحدانیّت خداوند متعال از ارکان تشهّد [[نماز]] است و بدون آن تشهّد تحقق نمییابد<ref>مهذب البارع، ج۱، ص۳۹۰؛ الرسائل العشر، ص۱۵۵</ref>؛ چنانکه دو بار شهادت به توحید از فصول [[اذان]] و اقامه است<ref>الروضة البهیة، ج۱، ص۵۷۲</ref>. | |||
تلقین توحید، همراه دیگر [[معارف اعتقادی]] به محتضر و میّت [[مستحب]] است<ref>تحریر الوسیلة، ج۱، ص۹۲.</ref>. مستحب است مریض هنگام [[عیادت]] [[مؤمنان]] از او نزد آنان به توحید، [[نبوّت]]، [[امامت]] و جز آن از [[عقاید دینی]] [[اقرار]] کند<ref>العروة الوثقی، ج۱، ص۳۷۲.</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲ (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲]]، ص ۶۵۷-۶۵۸.</ref> | |||
تلقین توحید، همراه دیگر [[معارف اعتقادی]] به محتضر و میّت [[مستحب]] است <ref>تحریر الوسیلة، | |||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۰
| خداشناسی | |
|---|---|
| توحید | توحید ذاتی • توحید صفاتی • توحید افعالی • توحید عبادی • صفات ذات و صفات فعل |
| فروع | توسل • شفاعت • تبرک • استغاثه |
| عدل الهی | |
| حُسن و قُبح • بداء • امر بین الامرین | |
| نبوت | |
| عصمت پیامبران • خاتمیت • پیامبر اسلام • معجزه • عدم تحریف قرآن | |
| امامت | |
| باورها | عصمت امامان • ولایت تكوینی • علم غیب • خلیفةالله • غیبت • مهدویت • انتظار فرج • ظهور • رجعت |
| امامان | امام علی • امام حسن • امام حسین • امام سجاد • امام باقر • امام صادق • امام کاظم • امام رضا • امام جواد • امام هادی • امام عسکری • امام مهدی |
| معاد | |
| برزخ • معاد جسمانی • حشر • صراط • تطایر کتب • میزان | |
| مسائل برجسته | |
| اهلبیت • چهارده معصوم • کرامت • تقیه • مرجعیت • ولایت فقیه | |
مقدمه
توحید، یگانه دانستن خداوند متعال و نفی هرگونه شریک برای اوست. توحید از ارکان و اصول اسلام بلکه همه ادیان آسمانی میباشد و کسی که آن را انکار نماید و برای خداوند شریک قائل شود، مشرک و نجس است[۱].
شهادت به وحدانیّت خداوند متعال از ارکان تشهّد نماز است و بدون آن تشهّد تحقق نمییابد[۲]؛ چنانکه دو بار شهادت به توحید از فصول اذان و اقامه است[۳].
تلقین توحید، همراه دیگر معارف اعتقادی به محتضر و میّت مستحب است[۴]. مستحب است مریض هنگام عیادت مؤمنان از او نزد آنان به توحید، نبوّت، امامت و جز آن از عقاید دینی اقرار کند[۵].[۶]
منابع
پانویس
- ↑ العروة الوثقی، ج۱، ص۶۷؛ توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۸۴ م ۱۰۶
- ↑ مهذب البارع، ج۱، ص۳۹۰؛ الرسائل العشر، ص۱۵۵
- ↑ الروضة البهیة، ج۱، ص۵۷۲
- ↑ تحریر الوسیلة، ج۱، ص۹۲.
- ↑ العروة الوثقی، ج۱، ص۳۷۲.
- ↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، ص ۶۵۷-۶۵۸.