تفکیک قوا: تفاوت میان نسخه‌ها

#تعامل و [[تعاون]] در [[قانون‌گذاری]]: این نوع همکاری، اغلب با تقدیم لوایح قانونی از طرف هیأت دولت موجب تقویت و [[هدایت]] پارلمان می‌شود: قوه مجریه با تجربیات مستمر و داشتن نیروی [[عظیم]] متخصص همواره می‌تواند پارلمان را در رسیدن به اهداف خود در قانون‌گذاری [[یاری]] دهد و همکاری هیأت دولت با پارلمان در قانون‌گذاری با شرکت [[وزرا]] یا [[نمایندگان]] وزارت‌خانه‌ها در کمیسیون‌های تخصصی پارلمان نیز انجام می‌شود. نوع دیگری از این همکاری را در امضای مصوبات پارلمان، توسط رییس دولت و [[ابلاغ]] رسمی آن برای [[اجرا]] می‌توان دید، هرچند که امضای مصوبات پارلمان توسط رییس دولت یک امر شکلی است. امّا معمولاً برای جلوگیری از پیشامدهای نامطلوب مدّت معینی برای [[امضا]] در [[قانون]] [[پیش‌بینی]] می‌شود که در صورت [[تخلف]]، قانون مراحل بعدی و طبیعی خود را طی می‌کند. اعطای حق قانونی به دولت برای [[اعتراض]] و [[استنکاف]] از امضای مصوبات در صورتی قابل قبول است که رییس دولت نقطه نظرهای خود را به طور مستدل به پارلمان باز گرداند. این مطلب در برخی از [[قوانین]] اساسی کشورها [[پیش‌بینی]] شده است. ولی در هر حال، [[اعتراض]] [[دولت]] مانع از تصویب نهایی [[پارلمان]] نخواهد بود. گاه در نظام‌های سلطنتی، شاه دارای نوعی [[حق]] وتو است، که براساس [[قانون اساسی]]، مصوبات پارلمان زمانی قانونی به شمار می‌آید که مورد [[تأیید]] شاه قرار گیرد. این [[سنت]] در واقع بازمانده از دوران‌های اولیه نظام‌های پارلمان [[انگلستان]] است که آثار آن در قانون اساسی [[مصر]] مصوب سال ۱۹۳۳م. و قانون اساسی [[مشروطه]] [[ایران]] مصوب سال ۱۳۲۴ ه. ق. به جای مانده است.