جز
جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'
جز (جایگزینی متن - 'وسیله' به 'وسیله') |
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار') |
||
| خط ۱۶۶: | خط ۱۶۶: | ||
#{{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«مؤمنان، تنها آن کسانند که چون یاد خداوند پیش آید دلهاشان بیمناک میشود و چون آیات او را بر آنان بخوانند بر ایمانشان میافزاید و بر پروردگارشان توکّل میکنند» سوره انفال، آیه ۲.</ref> | #{{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«مؤمنان، تنها آن کسانند که چون یاد خداوند پیش آید دلهاشان بیمناک میشود و چون آیات او را بر آنان بخوانند بر ایمانشان میافزاید و بر پروردگارشان توکّل میکنند» سوره انفال، آیه ۲.</ref> | ||
'''نکته''': یکی از [[اهداف]] [[بعثت پیامبر]]، توجه به [[اهداف]] [[آفرینش انسان]] و [[فلسفه دین]] است که آثار و نتایج ایمانی، چون [[شادی]] و بهجت و ایجاد [[روحیه]] [[خوشبینی]]، [[توکل]] و [[اعتماد]] و [[امیدواری]] به [[آینده]] فراهم میسازد: از سوی دیگردر نهاد [[انسان]]، [[خواستهها]] و تمایلاتی، همچون تعالی و حرکت به سوی [[حق]] و [[کمالطلبی]] وجود دارد. و این خصوصیت، یعنی بیدار کردن [[فطرت]] و [[یادآوری]] نعمتهای فراموش شده و گنجینههای خردها را برانگیختن است. [[امیر مؤمنان]] میفرماید: {{متن حدیث|فَبَعَثَ فِيهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَيْهِمْ أَنْبِيَاءَهُ لِيَسْتَأْدُوهُمْ مِيثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ يُذَكِّرُوهُمْ مَنْسِيَّ نِعْمَتِهِ وَ يَحْتَجُّوا عَلَيْهِمْ بِالتَّبْلِيغِ وَ يُثِيرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُولِ}} ([[نهج البلاغه]]، [[خطبه]] اول) [[خداوند]] با [[بعثت]] و [[ارسال رسولان]] میخواهد که استعدادهای آنان را شکوفا کند، [[پیمان]] [[فطرت]] آنان را به آنان تحویل دهد. این [[هدف]] بسیار مهمی است که [[انسان]] در مسیر [[فطری]] خود قرار گیرد و [[توانایی]] آنان | '''نکته''': یکی از [[اهداف]] [[بعثت پیامبر]]، توجه به [[اهداف]] [[آفرینش انسان]] و [[فلسفه دین]] است که آثار و نتایج ایمانی، چون [[شادی]] و بهجت و ایجاد [[روحیه]] [[خوشبینی]]، [[توکل]] و [[اعتماد]] و [[امیدواری]] به [[آینده]] فراهم میسازد: از سوی دیگردر نهاد [[انسان]]، [[خواستهها]] و تمایلاتی، همچون تعالی و حرکت به سوی [[حق]] و [[کمالطلبی]] وجود دارد. و این خصوصیت، یعنی بیدار کردن [[فطرت]] و [[یادآوری]] نعمتهای فراموش شده و گنجینههای خردها را برانگیختن است. [[امیر مؤمنان]] میفرماید: {{متن حدیث|فَبَعَثَ فِيهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَيْهِمْ أَنْبِيَاءَهُ لِيَسْتَأْدُوهُمْ مِيثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ يُذَكِّرُوهُمْ مَنْسِيَّ نِعْمَتِهِ وَ يَحْتَجُّوا عَلَيْهِمْ بِالتَّبْلِيغِ وَ يُثِيرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُولِ}} ([[نهج البلاغه]]، [[خطبه]] اول) [[خداوند]] با [[بعثت]] و [[ارسال رسولان]] میخواهد که استعدادهای آنان را شکوفا کند، [[پیمان]] [[فطرت]] آنان را به آنان تحویل دهد. این [[هدف]] بسیار مهمی است که [[انسان]] در مسیر [[فطری]] خود قرار گیرد و [[توانایی]] آنان آشکار و به شکل [[نیکو]] استفاده شود. [[پیامبران]] دستکاری در [[طبیعت]] [[انسان]] نمیکنند، همان چیزی که در نهاد [[انسان]] است، [[رشد]] میدهند. | ||
====ممنوعیت بازیگری با دین==== | ====ممنوعیت بازیگری با دین==== | ||