←پاسخهای دیگر
| خط ۱۳۴: | خط ۱۳۴: | ||
::::::'''[[پژوهشگران مؤسسه آینده روشن]]'''، در کتاب ''«[[مهدویت پرسشها و پاسخها (کتاب)|مهدویت پرسشها و پاسخها]]»'' در اینباره گفتهاند: | ::::::'''[[پژوهشگران مؤسسه آینده روشن]]'''، در کتاب ''«[[مهدویت پرسشها و پاسخها (کتاب)|مهدویت پرسشها و پاسخها]]»'' در اینباره گفتهاند: | ||
::::::«پیش از قیام [[حضرت مهدی]] {{ع}}، مردی از نسل ابو سفیان از منطقه شام خروج میکند و با تظاهر به دینداری، گروه زیادی از مردم را فریب میدهد و بر بخش گستردهای از سرزمینهای اسلامی مثل [[سوریه]]، فلسطین، اردن و [[عراق]] تسلط مییابد. آنگاه که از [[ظهور]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} آگاه میشود، سپاهی عظیم به طرف [[مکه]] گسیل میدارد و در منطقه بیداء بین [[مکه]] و [[مدینه]] به امر خداوند قهار، همه لشکریان او به جز چند نفر در زمین فرومیروند. از این حقیقت به خسف در بیداء یاد شده است. از [[روایات]] استفاده میشود خروج سفیانی، از نشانههای حتمی [[ظهور]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} است»<ref>[[مهدویت پرسشها و پاسخها (کتاب)|مهدویت پرسشها و پاسخها]]، ص ۳۹۰.</ref>. | ::::::«پیش از قیام [[حضرت مهدی]] {{ع}}، مردی از نسل ابو سفیان از منطقه شام خروج میکند و با تظاهر به دینداری، گروه زیادی از مردم را فریب میدهد و بر بخش گستردهای از سرزمینهای اسلامی مثل [[سوریه]]، فلسطین، اردن و [[عراق]] تسلط مییابد. آنگاه که از [[ظهور]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} آگاه میشود، سپاهی عظیم به طرف [[مکه]] گسیل میدارد و در منطقه بیداء بین [[مکه]] و [[مدینه]] به امر خداوند قهار، همه لشکریان او به جز چند نفر در زمین فرومیروند. از این حقیقت به خسف در بیداء یاد شده است. از [[روایات]] استفاده میشود خروج سفیانی، از نشانههای حتمی [[ظهور]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} است»<ref>[[مهدویت پرسشها و پاسخها (کتاب)|مهدویت پرسشها و پاسخها]]، ص ۳۹۰.</ref>. | ||
{{پایان جمع شدن}} | |||
{{جمع شدن|۹. نویسندگان کتاب ''[[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]''؛}} | |||
[[پرونده:151958.jpg|100px|right|بندانگشتی|]] | |||
::::::نویسندگان کتاب ''«[[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]»'' در اینباره گفتهاند: | |||
::::::«پیش از قیام [[قائم]]{{ع}}، مردی از نسل ابو سفیان، در منطقه شام، خروج میکند و با تظاهر به دینداری، گروه زیادی از مسلمانان را میفریبد و به گرد خود، میآورد و بخش گستردهای از سرزمینهای [[اسلام]] را به تصرف خویش درمیآورد و بر مناطق پنجگانه: شام، حمص، فلسطین، اردن، قنسرین<ref>قنسرین نام شهری بوده در نزدیکی حلب که در سال ۳۵۱ ه.ق در زمان استیلای رومیان بر آن شهر، ویران شد و مردمان آن از ترس، کوچ کردند و از شهر جز کاروانسرایی باقی نماند. ر. ک: مراصد الإطلاع، ج ۳، ۱۱۲۶.</ref> و منطقه عراق، سیطره مییابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام [[شیعیان]] میپردازد. و برای کشتن و یافتن آنها جایزه تعیین میکند<ref>کمال الدین، ۶۵۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ۲۱۵.</ref>. [[سفیانی]]، با اینکه از خبیثترین و پلیدترین مردمان است، ولی همواره ذکر یارب یارب بر زبانش جاری است<ref>کمال الدین، ۶۵۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ۲۱۵.</ref>. حکومت دودمان [[بنی عباس]] به دست وی از هم گسسته میشود. | |||
وی، آنگاه که از [[ظهور]] [[مهدی]]{{ع}} باخبر میگردد و با سپاهی عظیم به جنگ وی میرود و در منطقه "[[بیداء]]" بین مکه و مدینه، با سپاه [[امام]]{{ع}} برخورد میکند و به امر خدا، همه لشکریان وی، به جز چند نفر، در زمین فرو میروند و هلاک میشوند<ref>کنز العمال، ج ۱۴، ۲۷۲؛ تاریخ [[غیبت ]] کبری، ۵۱۸- ۵۲۰.</ref>. این خلاصه از ویژگیهای [[سفیانی]] است که در منابع دینی و کتابهای معتبر به عنوان نشانه ظهور آمده است: "[[غیبت ]]" [[شیخ طوسی]] و [[نعمانی]]، "ارشاد" [[شیخ مفید]]، "کمال الدین" [[شیخ صدوق]] و... روایات مربوط به [[خروج سفیانی]]، به اندازهای است که برخی آنها را متواتر و برای اثبات [[سفیانی]]، کافی دانستهاند<ref>منتخب الأثر، ۴۵۹.</ref>. بنابراین، اصل [[خروج سفیانی]]، صرفنظر از ویژگیها و قضایای جزئی امری مسلم است. پیش از این گفتیم که [[خروج سفیانی]]، از [[نشانههای حتمی ظهور]] است. ولی اینکه [[سفیانی]] کیست و چه ویژگیهایی دارد و چگونه شورش میکند و... چندان روشن نیست. از برخی روایات، استفاده میشود که نام وی [[عثمان بن عنسبة]] است و از خاندان ابو سفیان، که در دوره [[غیبت ]] خروج میکند. این احتمال درست نیست. زیرا، سند این روایات ضعیف است<ref>جامع الرواة، ج ۲، ۱۵۶، اختیار معرفة الرجال، طوسی، تحقیق حسن مصطفوی، ۵۴۵- ۵۴۶.</ref>. در منابع [[شیعه]]، گویا فقط دو روایت در این مورد وجود دارد که در سند یکی، [[محمد بن علی الکوفی]]<ref>بحار الأنوار، ج ۵۲، ۲۰۵؛ منتخب الأثر، ۴۵۷.</ref> قرار دارد که توثیق نشده و روایت دوم هم، مرسله است<ref>کتاب الغیبة، شیخ طوسی، ۴۴۲؛ اعلام الوری، فضل بن حسن طبرسی، تحقیق علی اکبر غفاری، ۴۲۶، دار المعرفة، بیروت.</ref>. افزون بر این در برخی از روایات، از [[امام]]{{ع}} در مورد نام [[سفیانی]] پرسیده شده و آن حضرت، از بیان آن خودداری کردهاند<ref>بحار الأنوار، ج ۵۲، ۲۰۶.</ref>. حال آنکه اگر نام وی مشخص بود، دلیلی نداشت که از بردن نام وی، خودداری کند. به نظر میرسد، [[سفیانی]] فرد مشخصی نیست، بلکه فردی است با ویژگیهای ابو سفیان، که در آستانه [[ظهور]] [[مهدی]]{{ع}} به طرفداری از باطل، خروج میکند و مسلمانان را به انحراف میکشاند. در حقیقت، ابو سفیان، به عنوان سرسلسله سفیانیان، سمبل پلیدی است. او غارتگری بود که با رباخواری و زورگویی و چپاول اموال مردم، ثروتهای هنگفتی به چنگ آورده بود و از راه فریب و تحمیق تودههای ستمکشیده و ترویج خرافات و دامنزدن به نظام طبقاتی جاهلی، قدرت فراوانی به دست آورده بود. ابو سفیان، به عنوان سردمدار شرک و بتپرستی و سرمایهداری طاغوتی، هر نوع حرکت و جنبشی را که دم از عدالت، برادری، آزادی میزد، دشمن شماره یک خود میدانست و با قدرت تمام دربرابر آن به مبارزه برمیخاست. [[سفیانی]]، فردی است با این ویژگیها که دربرابر انقلاب بزرگ و جهانی [[حضرت مهدی]] {{ع}} خروج میکند و تلاشهای فراوانی برای رودررویی با آن به عمل میآورد»<ref>[[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۲۷۳-۲۷۵.</ref>. | |||
{{پایان جمع شدن}} | {{پایان جمع شدن}} | ||