عصمت امام در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عصمت]] عبارت از نیروی درونی [[حفاظت از گناه]] و [[مصونیت از اشتباه]] است و عصمت امام به معنای دوری ایشان از [[خطا]] و [[گناه]] است. این عصمت موجب اعتماد و [[اطمینان]] [[پیروان]] به [[درستی]] گفته‌ها و [[اعمال]] [[امام]] و انطباق آنها با [[دین حق]] و [[فرامین الهی]] است و چون [[ائمه]] به خاطر قابلیت و [[لطف الهی]] می‌‌توانند چنین نیرویی را داشته باشند به ایشان [[معصوم]] می‌گویند. در مجامع [[روایی]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، [[روایات]] فراوانی وجود دارد که موضوع عصمت امام مورد [[تأیید]] قرار گرفته است. این [[احادیث]] بر دو گونه است: در برخی از احادیث ویژگی‌هایی برای ائمه بیان شده که لازمه آن عصمت است، مانند [[حدیث ثقلین]]، [[حدیث سفینه]]، [[حدیث امان]] و یا حدیث "الحق مع علی". گروه دیگری از احادیث نیز وجود دارد که صریحا بر [[عصمت ائمه]]{{ع}} و [[طهارت]] ایشان از هر گونه [[رجس]] و [[پلیدی]] و گناه دلالت دارند.