رهبانیت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

زجاج گفته است: {{متن قرآن|فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم  و (نیز) عیسی پسر مریم را  و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref>. در این جمله دو احتمال است:

#یعنی آنچه خود را بر آن وادار کردند بدرستی از آن دنبال نکردند

از سوی دیگر [[رهبانیت]] به آن معنا که در [[مسیحیت]] مرسوم شده و نوعی [[کناره‌گیری]] از [[دنیا]] و ترک لذات است، نمی‌تواند مورد [[تأیید]] [[اسلام]] باشد، چنان که در [[اصل دین]] [[مسیح]] نیز نبوده و در فرایندی از اتفاقات و شرایط خاص [[مسیحیان]] نخستین بوده است. بدون تردید مدتی [[انسان]] خود را مشغول [[خودسازی]] کند، مشکلی ندارد، اما اگر بخواهد برای همیشه از [[جامعه]] و مسائل و [[مشکلات]] [[مردم]] دور باشد و حتی به نیازهای غریزی خود توجه نکند، و در صومعه‌ها، [[زندگی]] کند و [[ترک دنیا]]، ترک [[ازدواج]] کند و آنها را [[پلید]] بداند، بر خلاف [[اراده]] خداوندی و واقعیات [[حیات انسانی]] است. لذا [[رهبانیت]] به صورت [[اسلامی]] یعنی برای دیگران [[ترک دنیا]] کردن و با شرکت در کار [[اجتماعی]] و مشارکت با [[مردم]]، [[انسان]] خلواتی نیز با [[خدا]] داشته باشد و به [[تصفیه روح]] بپردازد، کار [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[خاصه]] [[رسول خدا]] و [[اهل بیت]] او{{عم}} در مرحله‌ای از [[زندگی]] مانند تحنث و [[خودسازی]] بوده است و مورد [[تصدیق]] [[اسلام]] و همه، [[ادیان آسمانی]] می‌باشد. از این رو برای [[فهم]] این [[آیه]] به سراغ [[مفسران]] می‌رویم.