قرآن: تفاوت میان نسخهها
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
==[[تحریف ناپذیری در قرآن]]== | ==[[تحریف ناپذیری در قرآن]]== | ||
==قرآن در موعودنامه== | ==[[قرآن]] در موعودنامه== | ||
*به فرموده [[حضرت علی]] {{ع}}، [[امام زمان]] {{ع}} رأیها را به قرآن بازمیگرداند، پس از آنکه قرآن را به رأیهای خود بازگردانده باشند<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸.</ref>. این [[کلام]] [[حضرت]]، روشن میکند که [[اندیشه]] [[دینی]] [[پیش از ظهور]]، گاهی براساس [[هوسها]] و [[منافع]] شخصی شکل میگیرد و [[عالمان]] دنیامدار، اصول و [[فروع]] [[دینی]] و [[آیات]] [[وحی]] را به دلخواه [[تفسیر]] و [[تأویل]] میکنند، چنانکه [[احادیث]] دیگری نیز، به این تصریح دارد. [[حضرت امیر]] {{ع}} میفرماید: "[[مهدی]] {{ع}}، [[کتاب و سنت]] مرده را زنده میکند"<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸.</ref>. | *به فرموده [[حضرت علی]] {{ع}}، [[امام زمان]] {{ع}} رأیها را به [[قرآن]] بازمیگرداند، پس از آنکه [[قرآن]] را به رأیهای خود بازگردانده باشند<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸.</ref>. این [[کلام]] [[حضرت]]، روشن میکند که [[اندیشه]] [[دینی]] [[پیش از ظهور]]، گاهی براساس [[هوسها]] و [[منافع]] شخصی شکل میگیرد و [[عالمان]] دنیامدار، اصول و [[فروع]] [[دینی]] و [[آیات]] [[وحی]] را به دلخواه [[تفسیر]] و [[تأویل]] میکنند، چنانکه [[احادیث]] دیگری نیز، به این تصریح دارد. [[حضرت امیر]] {{ع}} میفرماید: "[[مهدی]] {{ع}}، [[کتاب و سنت]] مرده را زنده میکند"<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸.</ref>. | ||
*در عصر [[حکومت]] [[حضرت]]، [[آموزش]] قرآن و مفاهیم [[دینی]] بهطور چشمگیری گسترش مییابد و [[مردم]] به [[عبادت]] و [[دین]] روی میآورند<ref>عقد الدرر، ص ۱۵۹.</ref>. [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} میفرماید: "گویا شیعیانم را میبینم که در [[مسجد کوفه]] گرد آمدهاند و با برپایی چادرهایی، [[مردم]] را به همان ترتیبی که قرآن فرود آمده بود، [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: "گویا میبینم که [[شیعیان]] [[علی]] {{ع}} قرآنها را در دست دارند و [[مردم]] را [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸.</ref> و [[امام باقر]] {{ع}} میفرماید: "در روزگار [[حضرت مهدی]] {{ع}}، به اندازهای به شما [[حکمت]] و [[فهم]] داده خواهد شد که یک [[زن]] در خانهاش، برطبق قرآن و [[سنت]] [[پیامبر]] {{صل}} [[قضاوت]] میکند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۵۶.</ref>. | *در عصر [[حکومت]] [[حضرت]]، [[آموزش]] [[قرآن]] و مفاهیم [[دینی]] بهطور چشمگیری گسترش مییابد و [[مردم]] به [[عبادت]] و [[دین]] روی میآورند<ref>عقد الدرر، ص ۱۵۹.</ref>. [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} میفرماید: "گویا شیعیانم را میبینم که در [[مسجد کوفه]] گرد آمدهاند و با برپایی چادرهایی، [[مردم]] را به همان ترتیبی که [[قرآن]] فرود آمده بود، [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: "گویا میبینم که [[شیعیان]] [[علی]] {{ع}} قرآنها را در دست دارند و [[مردم]] را [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸.</ref> و [[امام باقر]] {{ع}} میفرماید: "در روزگار [[حضرت مهدی]] {{ع}}، به اندازهای به شما [[حکمت]] و [[فهم]] داده خواهد شد که یک [[زن]] در خانهاش، برطبق [[قرآن]] و [[سنت]] [[پیامبر]] {{صل}} [[قضاوت]] میکند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۵۶.</ref>. | ||
==جستارهای وابسته== | ==جستارهای وابسته== | ||
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۶
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل قرآن (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- لفظ و معنای قرآن، نازل شده از سوی خداوند و دربردارنده معارف عمیق است.
- اما تورات و انجیل موجود، چیزی جز شرح حال حضرت موسی(ع) و حضرت عیسی(ع) نیست که تناقضات بسیاری در آنها به چشم میخورد؛ قرآن برخلاف معجزات انبیا دیگر، معجزهای است در دسترس همگان که هرگز ملحدان نمیتوانند وجود قرآن و اعجاز بودن آن را نفی و انکار کنند. قرآن حجتی دائمی بر الهی بودن خود و حقانیت پیامبر اسلام است[۱].
- قرآن کریم این معجزه جاویدان در طول ۲۳ سال بر پیامبر اسلام نازل گردید و تا ابد، مخالفان را به معارضه میطلبد، آیا شرایط لازم برای معجزه در قرآن کریم وجود دارد؟
- خارقالعاده بودن قرآن را در بحث وجوه اعجاز ثابت خواهیم کرد.
- ادعای پیامبری که از مسلمات تاریخ است.
- تحدی که در آیات متعددی مخالفان را به معارضه طلبیده.
- ناتوانی مخالفان از معارضه که هنوز تحدی قرآن بیپاسخ مانده است.
- مطابقت با مدعا و قصد که موضوع این شرط درباره قرآن منتفی است[۲].
نزول قرآن
- قرآن کریم کلام خداوند است که در طول بیست و سه سال بر حضرت محمد(ص) نازل شده است. در قرآن بارها آمده است که قرآن از جانب خدا نازل شده است. استفاده از تعبیرهايی چون "نزول"، "تنزیل" و "انزال" برای قرآن شاید به سبب تأکید بر وحیانی بودن این کتاب است تا کسی نپندارد که قرآن کلام بشر و ساخته ذهن و زبان شخص پیامبر(ص) است[۳].
اعجاز قرآن
زبان قرآن
تحدی قرآن
مصونیت قرآن از تحریف
تحریف ناپذیری در قرآن
قرآن در موعودنامه
- به فرموده حضرت علی (ع)، امام زمان (ع) رأیها را به قرآن بازمیگرداند، پس از آنکه قرآن را به رأیهای خود بازگردانده باشند[۴]. این کلام حضرت، روشن میکند که اندیشه دینی پیش از ظهور، گاهی براساس هوسها و منافع شخصی شکل میگیرد و عالمان دنیامدار، اصول و فروع دینی و آیات وحی را به دلخواه تفسیر و تأویل میکنند، چنانکه احادیث دیگری نیز، به این تصریح دارد. حضرت امیر (ع) میفرماید: "مهدی (ع)، کتاب و سنت مرده را زنده میکند"[۵].
- در عصر حکومت حضرت، آموزش قرآن و مفاهیم دینی بهطور چشمگیری گسترش مییابد و مردم به عبادت و دین روی میآورند[۶]. امیر مؤمنان علی (ع) میفرماید: "گویا شیعیانم را میبینم که در مسجد کوفه گرد آمدهاند و با برپایی چادرهایی، مردم را به همان ترتیبی که قرآن فرود آمده بود، آموزش میدهند"[۷]. امام صادق (ع) میفرماید: "گویا میبینم که شیعیان علی (ع) قرآنها را در دست دارند و مردم را آموزش میدهند"[۸] و امام باقر (ع) میفرماید: "در روزگار حضرت مهدی (ع)، به اندازهای به شما حکمت و فهم داده خواهد شد که یک زن در خانهاش، برطبق قرآن و سنت پیامبر (ص) قضاوت میکند"[۹][۱۰].
جستارهای وابسته
- قرآن (معجزه پیامبر خاتم)
- قرآن (منبع علم معصوم)
- رابطه معصوم با قرآن
- علم معصوم به قرآن
- کتابت قرآن
- جمع قرآن
- تفسیر قرآن (شأن معصوم)
- تأویل قرآن (شأن معصوم)
- عصمت قرآن
- مرجعیت علمی قرآن
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ ر.ک.خسروپناه، عبدالحسین، کلام نوین اسلامی، ج۲، ص۱۸۴.
- ↑ ر.ک.سعیدی مهر، محمد، آموزش کلام اسلامی، ج۲، ص۸۹.
- ↑ شاکر، محمد کاظم، آشنایی با علوم قرآنی، ص ۷۵
- ↑ نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸.
- ↑ نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸.
- ↑ عقد الدرر، ص ۱۵۹.
- ↑ غیبة نعمانی، ص ۳۱۸؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.
- ↑ غیبة نعمانی، ص ۳۱۸.
- ↑ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۵۵۶.