خطبه شقشقیه: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=100%|' به '{{عربی|') |
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص') |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*خطبۀ سوم [[نهج البلاغه]] که شکوه و انتقاد [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} از غصب [[خلافت]] است و بیان شایستگی خود بر [[خلافت]] و زعامت و صبر تلخ و جانکاه وی در آن دوران، همچون کسی که خار در چشم و استخوان در گلو دارد: {{عربی|صبرت و فی العین قذی و فی الحلق شجی}} آن حضرت در این خطبه، علاوهبر تصدّی ناروای خلافت از سوی [[ابوبکر]]، از شیوۀ انتقال آن به [[عمر بن خطاب]] و سپس به [[عثمان]] انتقاد میکند و از غارت و حیفومیل بیت المال مسلمانان از سوی عثمان سخن میگوید. اشاره به پیکار خود با [[ناکثین]] و [[قاسطین]] و [[مارقین]] دارد و اینکه خودش به دلیل حضور حاضر و وجود ناصر که [[حجت]] را تمام میکند و تعهّدی که خدا از دانایان گرفته است در برابر ظلم ظالمان سکوت نکنند، بار خلافت را به دوش کشید، وگرنه دنیا در نظر او بسی بیارزش است. در شرحها علّت شهرت این خطبه به شقشقیّه آمده است. این خطبه از منابع مهم و صریحی است که از زبان [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}}، به نقد سه خلیفه و عملکرد اجتماعی و اقتصادی آنان و ناشایستگیشان برای خلافت و سزاواری خویش پرداخته است. به لحاظ لحن تند و گزندۀ خطبه و انتقاد صریح از خلفا، بعضی از [[اهل سنت]] گفتهاند که این خطبه از سخنان آن حضرت نیست، بلکه از بافتههای [[سید رضی]] (گردآورندۀ نهج البلاغه) است. ابن ابی الحدید و دیگران با دلایل متقن ثابت کردهاند که این خطبه از سخنان مولاست و از سبک و سیاق کلام سیّد رضی برنمیآید که چنین سخن بگوید. [[ابن ابی الحدید]]، در ردّ این ادعا، از قول ابن خشّاب نقل میکند که این خطبه را در کتابهایی مطالعه کرده که ۲۰۰ سال قبل از تولد [[سید رضی]] نگاشته شده است و از منابع کهنتر از [[نهج البلاغه]] نیز آن را نقل میکند.<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۱ ص ۲۰۵</ref> [[علامه مجلسی]] علاوهبر نقل این خطبه از منابع شیعی، میگوید در منابع [[اهل سنت]] همچون "[[مناقب (کتاب)|مناقب]]" [[ابن جوزی]]، "[[العقد الفرید]]" [[ابن عبدربّه]]<ref>همان، ج ۴ ص ۷۱ و ج ۷ ص ۸۰. دربارۀ بحث تفضیلی از سند و محتوای آن ر. ک: کیهان فرهنگی، شمارۀ ۱۷۰، ویژۀ بزرگداشت امام علی، مقالۀ کویر خاطره</ref> و در آثار [[ابو علی جبائی]] و [[ابن خشّاب]] و در "[[المواعظ و الزواجر (کتاب)|المواعظ و الزواجر]]" حسن بن عبد اللّه هم آمده است.<ref>بحار الأنوار، ج ۲۹(فتن و محن) ص ۵۰۶</ref> نیز علامۀ امینی در اثبات صحّت انتساب آن به امیر مؤمنان، بحثی جامع دارد.<ref>الغدیر، ج ۹ ص ۳۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، | *خطبۀ سوم [[نهج البلاغه]] که شکوه و انتقاد [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} از غصب [[خلافت]] است و بیان شایستگی خود بر [[خلافت]] و زعامت و صبر تلخ و جانکاه وی در آن دوران، همچون کسی که خار در چشم و استخوان در گلو دارد: {{عربی|صبرت و فی العین قذی و فی الحلق شجی}} آن حضرت در این خطبه، علاوهبر تصدّی ناروای خلافت از سوی [[ابوبکر]]، از شیوۀ انتقال آن به [[عمر بن خطاب]] و سپس به [[عثمان]] انتقاد میکند و از غارت و حیفومیل بیت المال مسلمانان از سوی عثمان سخن میگوید. اشاره به پیکار خود با [[ناکثین]] و [[قاسطین]] و [[مارقین]] دارد و اینکه خودش به دلیل حضور حاضر و وجود ناصر که [[حجت]] را تمام میکند و تعهّدی که خدا از دانایان گرفته است در برابر ظلم ظالمان سکوت نکنند، بار خلافت را به دوش کشید، وگرنه دنیا در نظر او بسی بیارزش است. در شرحها علّت شهرت این خطبه به شقشقیّه آمده است. این خطبه از منابع مهم و صریحی است که از زبان [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}}، به نقد سه خلیفه و عملکرد اجتماعی و اقتصادی آنان و ناشایستگیشان برای خلافت و سزاواری خویش پرداخته است. به لحاظ لحن تند و گزندۀ خطبه و انتقاد صریح از خلفا، بعضی از [[اهل سنت]] گفتهاند که این خطبه از سخنان آن حضرت نیست، بلکه از بافتههای [[سید رضی]] (گردآورندۀ نهج البلاغه) است. ابن ابی الحدید و دیگران با دلایل متقن ثابت کردهاند که این خطبه از سخنان مولاست و از سبک و سیاق کلام سیّد رضی برنمیآید که چنین سخن بگوید. [[ابن ابی الحدید]]، در ردّ این ادعا، از قول ابن خشّاب نقل میکند که این خطبه را در کتابهایی مطالعه کرده که ۲۰۰ سال قبل از تولد [[سید رضی]] نگاشته شده است و از منابع کهنتر از [[نهج البلاغه]] نیز آن را نقل میکند.<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۱ ص ۲۰۵</ref> [[علامه مجلسی]] علاوهبر نقل این خطبه از منابع شیعی، میگوید در منابع [[اهل سنت]] همچون "[[مناقب (کتاب)|مناقب]]" [[ابن جوزی]]، "[[العقد الفرید]]" [[ابن عبدربّه]]<ref>همان، ج ۴ ص ۷۱ و ج ۷ ص ۸۰. دربارۀ بحث تفضیلی از سند و محتوای آن ر. ک: کیهان فرهنگی، شمارۀ ۱۷۰، ویژۀ بزرگداشت امام علی، مقالۀ کویر خاطره</ref> و در آثار [[ابو علی جبائی]] و [[ابن خشّاب]] و در "[[المواعظ و الزواجر (کتاب)|المواعظ و الزواجر]]" حسن بن عبد اللّه هم آمده است.<ref>بحار الأنوار، ج ۲۹(فتن و محن) ص ۵۰۶</ref> نیز علامۀ امینی در اثبات صحّت انتساب آن به امیر مؤمنان، بحثی جامع دارد.<ref>الغدیر، ج ۹ ص ۳۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۴۴.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۱:۳۲
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل خطبه شقشقیه (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- خطبۀ سوم نهج البلاغه که شکوه و انتقاد حضرت علی(ع) از غصب خلافت است و بیان شایستگی خود بر خلافت و زعامت و صبر تلخ و جانکاه وی در آن دوران، همچون کسی که خار در چشم و استخوان در گلو دارد: صبرت و فی العین قذی و فی الحلق شجی آن حضرت در این خطبه، علاوهبر تصدّی ناروای خلافت از سوی ابوبکر، از شیوۀ انتقال آن به عمر بن خطاب و سپس به عثمان انتقاد میکند و از غارت و حیفومیل بیت المال مسلمانان از سوی عثمان سخن میگوید. اشاره به پیکار خود با ناکثین و قاسطین و مارقین دارد و اینکه خودش به دلیل حضور حاضر و وجود ناصر که حجت را تمام میکند و تعهّدی که خدا از دانایان گرفته است در برابر ظلم ظالمان سکوت نکنند، بار خلافت را به دوش کشید، وگرنه دنیا در نظر او بسی بیارزش است. در شرحها علّت شهرت این خطبه به شقشقیّه آمده است. این خطبه از منابع مهم و صریحی است که از زبان امیر المؤمنین(ع)، به نقد سه خلیفه و عملکرد اجتماعی و اقتصادی آنان و ناشایستگیشان برای خلافت و سزاواری خویش پرداخته است. به لحاظ لحن تند و گزندۀ خطبه و انتقاد صریح از خلفا، بعضی از اهل سنت گفتهاند که این خطبه از سخنان آن حضرت نیست، بلکه از بافتههای سید رضی (گردآورندۀ نهج البلاغه) است. ابن ابی الحدید و دیگران با دلایل متقن ثابت کردهاند که این خطبه از سخنان مولاست و از سبک و سیاق کلام سیّد رضی برنمیآید که چنین سخن بگوید. ابن ابی الحدید، در ردّ این ادعا، از قول ابن خشّاب نقل میکند که این خطبه را در کتابهایی مطالعه کرده که ۲۰۰ سال قبل از تولد سید رضی نگاشته شده است و از منابع کهنتر از نهج البلاغه نیز آن را نقل میکند.[۱] علامه مجلسی علاوهبر نقل این خطبه از منابع شیعی، میگوید در منابع اهل سنت همچون "مناقب" ابن جوزی، "العقد الفرید" ابن عبدربّه[۲] و در آثار ابو علی جبائی و ابن خشّاب و در "المواعظ و الزواجر" حسن بن عبد اللّه هم آمده است.[۳] نیز علامۀ امینی در اثبات صحّت انتساب آن به امیر مؤمنان، بحثی جامع دارد.[۴].[۵]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۱ ص ۲۰۵
- ↑ همان، ج ۴ ص ۷۱ و ج ۷ ص ۸۰. دربارۀ بحث تفضیلی از سند و محتوای آن ر. ک: کیهان فرهنگی، شمارۀ ۱۷۰، ویژۀ بزرگداشت امام علی، مقالۀ کویر خاطره
- ↑ بحار الأنوار، ج ۲۹(فتن و محن) ص ۵۰۶
- ↑ الغدیر، ج ۹ ص ۳۸۰
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۲۴۴.