ایثار در جامعهشناسی اسلامی
مقدمه
ایثار به معنای برگزیدن، انتخاب و ترجیح چیزی بر غیر آن است[۱]. ایثار یکی از نمودهای ایمان راستین و روح کمال یافته است. انسان به دلیل حب ذات، معمولاً در هر چیز خود را بر دیگران مقدم داشته و در مقام بهرهگیری از امکانات در رفع نیاز، برای خویش اولویت ویژه قائل است و معکوس ساختن این معادله معرف از خودگذشتگی و وانهادن یکی از اصیلترین تمایلهای نفسانی است شهید مطهری مینویسد: ایثار یک اصل قرآنی است. ایثار یعنی گذشت، یعنی مقدم داشتن دیگران بر خود در آنچه مال خود انسان است و به آن کمال احتیاج را دارد و در عین کمال احتیاج، دیگری را بر خود مقدم میدارد. ایثار یکی از باشکوهترین مظاهر انسانیت است و قرآن، عجیب ایثار را ستوده است[۲].
تشدید احساس نوعخواهی، رفع بسیاری از مشکلات ناشی از خودخواهیها و تنگنظریها و در نهایت تحکیم پیوندهای عاطفی بخشی از جمله آثار ایثار است[۳].
آیات قرآنی مرتبط
منابع
پانویس
- ↑ طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۲۰، ص۴۴۹.
- ↑ مرتضی مطهری، تعلیم و تربیت در اسلام ص۲۸۹.
- ↑ برای آگاهی بیشتر از این آموزه متعالی، ر.ک: جمعی از نویسندگان، مجموعه مقالات ترویج فرهنگ ایثار و شهادت، ص۱۶۹-۱۸۴.
- ↑ «و (آنان را) بر خویش برمیگزینند هر چند خود نیازمند باشند» سوره حشر، آیه ۹.
- ↑ «و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر میدهند * (با خود میگویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک میدهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی» سوره انسان، آیه ۸-۹.
- ↑ شرفالدین، سید حسین، ارزشهای اجتماعی از منظر قرآن کریم، ص ۲۴۷.