تربیت دینی: تفاوت میان نسخه‌ها

بنابراین اگر در تربیت دینی به ایجاد و تقویت [[اعتقادات دینی]] اهتمام نشد، و به پرسش‌های متربیان پاسخ‌های لازم داده نشد و با آنان به سبب بیان [[پرسش‌ها]] برخوردهای ناصواب صورت گرفت، و در نتیجه فضای [[شبهه]] بر [[جامعه]] [[حاکم]] شد، باید در [[انتظار]] زوال و افول [[دینداری]] بود؛ زیرا دینداری مرهون [[معرفت]] [[ناب]] است و بی‌آن، [[معرفت حقیقی]] نیز حاصل نخواهد گشت. [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید:

{{متن حدیث|عَلَيْكَ بِلُزُومِ الْيَقِينِ وَ تَجَنُّبِ الشَّكِ فَلَيْسَ لِلْمَرْءِ شَيْ‌ءٌ أَهْلَكَ لِدِينِهِ مِنْ غَلَبَةِ الشَّكِّ عَلَى يَقِينِهِ}}<ref>آمدی، عبدالواحد، غررالحکم، شرح خوانساری، ج۴، ص۲۹۷.</ref>؛ «بر تو باد به ملازمت [[یقین]] و دوری از [[شک]]؛ زیرا هیچ چیز مانند [[غلبه]] شک بر یقین موجب [[هلاکت]] دینداری نمی‌شود».<ref>[[محمد علی حاجی‌ ده‌آبادی|حاجی‌ ده‌آبادی، محمد علی]]، [[آسیب‌شناسی تربیت دینی (مقاله)| مقاله «آسیب‌شناسی تربیت دینی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۴۵۳.</ref>

== منابع ==