دوست داشتن امام علی

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام علی(ع) است. "امام علی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

امام علی در قرآن - امام علی در حدیث - امام علی در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام علی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

پیامبر خدا(ص): خداوند عز و جل درباره علی به من سفارش کرد. گفتم: پروردگارا! آن سفارش را برایم روشن ساز. فرمود: "بشنو". گفتم: می‌شنوم. آن گاه فرمود: "به درستی که علی، پرچم هدایت، پیشوای اولیای من، و روشنگر راه فرمان‌بُرداران من است و او کلمه‌ای است که پرهیزگاران را به پیروی و همراهی آن، فرمان داده‌ام. هر کس او را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هر کس او را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است. علی را به این سخنان، بشارت بده"^[۱].
پیامبر خدا(ص): هر کس علی را دوست بدارد، به یقین مرا دوست داشته است و هر کس علی را دشمن بدارد، به یقین مرا دشمن داشته است^[۲].
پیامبر خدا(ص): ای علی! کسی که گمان می‌کند مرا دوست دارد، و [لی‌] با تو دشمنی‌ می‌ورزد، دروغ می‌گوید^[۳].
پیامبر خدا(ص): جبرئیل(ع)، نزد من آمد و گفت: "خداوند به تو فرمان می‌دهد که علی را دوست بداری و به محبت و ولایت او امر نمایی. به درستی که به دوستداران علی، فقط به خاطر محبتشان به او، بهشت جاودانه می‌بخشم و دشمنان او و روی‌گردانان از ولایتش را فقط به خاطر دشمنی با او و ترک ولایت او، داخل جهنم می‌گردانم"^[۴].
پیامبر خدا(ص): ولایت علی بن ابی طالب، ولایت خداست و دوست داشتنش عبادت خدا^[۵].
پیامبر خدا(ص): کسی که دوست دارد به ریسمان محکم الهی در آویزد، به دوستی علی و خاندان من چنگ زند^[۶].
پیامبر خدا(ص): سرلوحه اعمال مؤمن، دوست داشتن علی بن ابی طالب است^[۷]^[۸].

پرسش‌های وابسته

منابع

محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ «رسول الله(ص): إن اللهَ تَعالی‌ عَهِدَ إلَی عَهداً فی عَلِی، فَقُلتُ: یا رَب بینهُ لی، فَقالَ: اسمَع، فَقُلتُ: سَمِعتُ، فَقالَ: إن عَلِیاً رایةُ الهُدی‌، وإمامُ أولِیائی، ونورُ مَن أطاعَنی، وهُوَ الکلِمَةُ التی ألزَمتُهَا المُتقینَ، مَن أحَبهُ أحَبنی ومَن أبغَضَهُ أبغَضَنی، فَبَشرهُ بِذلِک» (حلیة الأولیاء، ج ۱، ص ۶۶).
↑ «عنه(ص): مَن أحَب عَلِیاً فَقَد أحَبنی، ومَن أبغَضَ عَلِیاً فَقَد أبغَضَنی» (المستدرک علی الصحیحین، ج ۳، ص ۱۴۱، ح ۴۶۴۸).
↑ «الإمام علی(ص): یا عَلِی، کذَبَ مَن زَعَمَ أنهُ یحِبنی ویبغِضُک» (تاریخ دمشق، ج ۴۲، ص ۲۶۸، ح ۸۷۹۶).
↑ «عنه(ص): أتانی جُبرَئیلُ فَقالَ: إن اللهَ یأمُرُک أن تُحِب عَلِیاً وأن تَأمُرَ بِحُبهِ ووَلایتِهِ، فَإِنی مُعطٍ أحِباءَ عَلِی الجَنةَ خُلداً بِحُبهِم إیاهُ، ومُدخِلٌ أعداءَهُ والتارِکینَ وَلایتَهُ النارَ جَزاءً بِعَداوَتِهِم إیاهُ وتَرکهِم وَلایتَهُ» (الاصول الستة عشر، ص ۶۲).
↑ «عنه(ص): وَلایةُ عَلِی بنِ أبی طالِبٍ(ع) وَلایةُ اللهِ، وحُبهُ عِبادَةُ اللهِ» (بشارة المصطفی، ص ۱۶).
↑ «عنه(ص): مَن أحَب أن یتَمَسک بِالعُروَةِ الوُثقی‌ فَلیتَمَسک بِحُب عَلِی وأهلِ بَیتی» (عیون أخبار الرضا(ع)، ج ۲، ص ۵۸، ح ۲۱۶).
↑ «عنه(ص): عُنوانُ صَحیفَةِ المُؤمِنِ حُب عَلِی بنِ أبی طالِبٍ» (بشارة المصطفی، ص ۱۵۴).
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین، ص ۷۶۸.

[1] «رسول الله(ص): إن اللهَ تَعالی‌ عَهِدَ إلَی عَهداً فی عَلِی، فَقُلتُ: یا رَب بینهُ لی، فَقالَ: اسمَع، فَقُلتُ: سَمِعتُ، فَقالَ: إن عَلِیاً رایةُ الهُدی‌، وإمامُ أولِیائی، ونورُ مَن أطاعَنی، وهُوَ الکلِمَةُ التی ألزَمتُهَا المُتقینَ، مَن أحَبهُ أحَبنی ومَن أبغَضَهُ أبغَضَنی، فَبَشرهُ بِذلِک» (حلیة الأولیاء، ج ۱، ص ۶۶).

[2] «عنه(ص): مَن أحَب عَلِیاً فَقَد أحَبنی، ومَن أبغَضَ عَلِیاً فَقَد أبغَضَنی» (المستدرک علی الصحیحین، ج ۳، ص ۱۴۱، ح ۴۶۴۸).

[3] «الإمام علی(ص): یا عَلِی، کذَبَ مَن زَعَمَ أنهُ یحِبنی ویبغِضُک» (تاریخ دمشق، ج ۴۲، ص ۲۶۸، ح ۸۷۹۶).

[4] «عنه(ص): أتانی جُبرَئیلُ فَقالَ: إن اللهَ یأمُرُک أن تُحِب عَلِیاً وأن تَأمُرَ بِحُبهِ ووَلایتِهِ، فَإِنی مُعطٍ أحِباءَ عَلِی الجَنةَ خُلداً بِحُبهِم إیاهُ، ومُدخِلٌ أعداءَهُ والتارِکینَ وَلایتَهُ النارَ جَزاءً بِعَداوَتِهِم إیاهُ وتَرکهِم وَلایتَهُ» (الاصول الستة عشر، ص ۶۲).

[5] «عنه(ص): وَلایةُ عَلِی بنِ أبی طالِبٍ(ع) وَلایةُ اللهِ، وحُبهُ عِبادَةُ اللهِ» (بشارة المصطفی، ص ۱۶).

[6] «عنه(ص): مَن أحَب أن یتَمَسک بِالعُروَةِ الوُثقی‌ فَلیتَمَسک بِحُب عَلِی وأهلِ بَیتی» (عیون أخبار الرضا(ع)، ج ۲، ص ۵۸، ح ۲۱۶).

[7] «عنه(ص): عُنوانُ صَحیفَةِ المُؤمِنِ حُب عَلِی بنِ أبی طالِبٍ» (بشارة المصطفی، ص ۱۵۴).

[8] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین، ص ۷۶۸.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]