اصبغ بن نباته در نهج البلاغه
این مدخل زیرشاخهٔ بحث اصبغ بن نباته است. اصبغ بن نباته از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: اصبغ بن نباته در حدیث - اصبغ بن نباته در تراجم و رجال - اصبغ بن نباته در تاریخ اسلامی - اصبغ بن نباته در نهج البلاغه - پرسش مرتبط نداردمقدمه
اصبغ بن نباته، از قبیله بنی حنظله و از تیره مجاشع بن دارم، از یاران نامور و استوار امام علی(ع) که نزد ایشان از مقام و منزلتی والایی برخوردار بود. او پیرمردی زاهد و عابد و در زمره جنگاوران و سرداران امام(ع) بوده است. اصبغ بن نباته را یکی از افراد "شرطة الخمیس" در جنگ صفین یاد کردهاند. او با امام علی(ع) پیمان بسته بود تا پای جان در راه او فداکاری کند. اصبغ بن نباته از راویان موثق در علوم حدیث و از ثقات برجسته است. بیشتر روایتهای او بیشتر جنبه تاریخی، فقهی و اخلاقی دارند. مشهورترین روایت اصبغ از امام علی(ع) فرمان ایشان به مالک اشتر و نیز وصیت امام(ع) به فرزندش، محمد حنفیه است[۱].
اصبغ در جنگهای جمل و صِفین، همراه مولا(ع) بود و از یاران باوفای علی(ع) به شمار میرفت. پس از ضربت خوردن علی(ع)، وی از معدود افرادی است که اجازه حضور بر بالین ایشان را یافت. اصبغ را از یاران امام حسن(ع) نیز شمردهاند[۲].
