بدون خلاصۀ ویرایش
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
اما در [[خراسان]] کار دعوت به عهده گروهی از داعیان بود که [[عکرمه]] سراج (مولای [[ابن عباس]]) [[محمد بن خنیس]]، [[حیان عطار]]، [[کثیر کوفی]]، [[خداش بلخی]] و [[نقیب النقباء]]، [[سلیمان بن کثیر خزاعی]] مشهورترین آنان بودند. | اما در [[خراسان]] کار دعوت به عهده گروهی از داعیان بود که [[عکرمه]] سراج (مولای [[ابن عباس]]) [[محمد بن خنیس]]، [[حیان عطار]]، [[کثیر کوفی]]، [[خداش بلخی]] و [[نقیب النقباء]]، [[سلیمان بن کثیر خزاعی]] مشهورترین آنان بودند. | ||
قدرتهای [[حاکم]] با [[آگاهی]] از دعوت، داعیان را تعقیب کرده برخی را کشتند، همانگونه که برخی نیز مانند | قدرتهای [[حاکم]] با [[آگاهی]] از دعوت، داعیان را تعقیب کرده برخی را کشتند، همانگونه که برخی نیز مانند [[خداش بلخی]] [[قربانی]] [[تندروی]] خویش شدند. [[محمد بن علی عباسی]] هنگامی که [[دعوت]] منحصر به او شد، [[تغییر]] راهبردی مهمی در محتوای دعوت ایجاد و داعیانش را از آن [[آگاه]] کرد؛ مشروط به اینکه سایر [[مردم]] از آن آگاه نشوند. | ||
[[امام]] محمد در [[سال ۱۲۵ ق]]. / ۷۴۳ م. بعد از اینکه دعوت گام مهمی برداشت، درگذشت. وی [[وصیت]] کرد بعد از او پسرش ابراهیم، امام شود<ref>تاریخ ابنکثیر، ج۱۰، ص۵.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت عباسیان (کتاب)|دولت عباسیان]]، ص ۱۷.</ref> | [[امام]] محمد در [[سال ۱۲۵ ق]]. / ۷۴۳ م. بعد از اینکه دعوت گام مهمی برداشت، درگذشت. وی [[وصیت]] کرد بعد از او پسرش ابراهیم، امام شود<ref>تاریخ ابنکثیر، ج۱۰، ص۵.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت عباسیان (کتاب)|دولت عباسیان]]، ص ۱۷.</ref> | ||