عمره: تفاوت میان نسخه‌ها

عمره عبادتی مستحبّی است و روش خاص خود را دارد. بدین صورت که شخص از [[میقات]] [[احرام]] می‌بندد و وارد [[مکه]] می‌شود و نخست هفت بار [[کعبه]] را [[طواف]] می‌کند و در [[مقام ابراهیم]] [[نماز]] طواف می‌گذارد، سپس میان [[صفا و مروه]] هفت بار [[سعی]] (رفت و آمد می‌کند و سرانجام با کوتاه کردن قسمتی از موی سر و ناخن ([[تقصیر]]) عمل را به پایان می‌رساند. [[زمان]] [[حج]] در ماه ذی‌الحجه است ولی عمره در همه ایام سال ممکن است، البته [[فضیلت]] بیشتر آن در [[رجب]] و [[رمضان]] است.

طبق برخی [[روایات]]، [[رسول اکرم]] {{صل}} سه عمره به جا آورد: عمره [[حدیبیه]]، عمره [[قضا]] و عمره‌ای که پس از بازگشت از [[جنگ حنین]] و [[طائف]] در جعرانه احرام بسته بود<ref>بیهقی، السنن الکبری، ج ۵، ص ۱۲؛ ابن کثیر، السیرة النبویه، ج ۴، ص ۲۱۳؛ الکافی، ج ۴، ص ۲۵۱ و من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص ۴۵۰ - ۴۵۱.</ref>. در [[روایات]] دیگری، تعداد آنها چهار مورد دانسته شده است؛ عمره چهارم، عمره‌ای بود که آن حضرت، همراه با [[حج]] خود ([[حجة الوداع]]) به جا آورد<ref>مسند احمد، ج ۳، ص ۱۳۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص ۲۱۳؛ صحیح مسلم، ج ۴، ص ۶۰ و المناقب، ج ۱، ص ۱۷۶.</ref>. همه عمره‌های جداگانه [[پیامبر]] {{صل}} در ماه ذی القعده بود<ref>السنن الکبری، ج ۵، ص ۱۲؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص ۲۱۳؛ الکافی، ج ۴، ص ۲۵۱ و من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۴۵۰ - ۴۵۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۵۲۵ ـ ۵۲۶.</ref>

 

# [[عمره تمتع]]؛

# [[عمره مفرده]].

 

# [[احرام]] در یکی از میقات‌های پنج‌گانه؛

# [[طواف]] [[خانه خدا]]؛

# خواندن دو رکعت [[نماز]] نزد [[مقام ابراهیم]]{{ع}}؛

# سعی بین [[صفا و مروه]]؛

# تقصیر.

 

# طواف [[نساء]]؛

# نماز طواف نساء که از جهت کیفیت عمل، مانند طواف اول و نماز آن است.

 

# عمره تمتع، طواف نساء و نماز طواف نساء ندارد، ولی عمره مفرده دارد.  

# در عمره تمتع [[وظیفه]]،فرد، تقصیر کردن است و نمی‌توان حلق نمود، در حالی که در عمره مفرده، حلق و یا تقصیر هر دو اختیاری است.  

# میقات عمره تمتع از مواقیت پنج‌گانه است، ولی میقات عمره مفرده «اَدنی الحِلّ» است.  

# عمره تمتع فقط در ماه‌های حج صحیح است، ولی عمره مفرده در تمام ایام سال بلامانع است.  

# هر یک از عمره مفرده و حج اِفراد را می‌توان در یک سال جداگانه انجام داد، ولی عمره تمتع با [[حج تمتع]] باید در یک سال انجام شود.  

# عمره تمتع در هر سال فقط یک بار جایز است، ولی عمره مفرده به [[طور]] مکرر و حداقل هر ماه یک بار [[مستحب]] است.  

# پس از عمره تمتع و قبل از [[حج]] در شرایط عادی نمی‌توان از [[مکه]] خارج شد، در حالی که پس از عمره مفرده و قبل از حج اِفراد مانعی ندارد.  

# عمره تمتع باید قبل از حج تمتع انجام گیرد، ولی عمره مفرده را می‌توان قبل از حج افراد و یا بعد از آن به عمل آورد.  

# عمره مفرده بنا بر فتوای بعضی از [[مراجع]] به تنهایی در صورت وجود شرایط [[استطاعت]]، [[واجب]] است، ولی عمره تمتع به تنهایی واجب نیست<ref>تحلیلی بر مناسک حج، ص۹۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۶۹۴.</ref>

== اقسام عمره ==

=== عُمره استحبابی ===

عمره مفرده است که [[مستحب]] است برای همه [[مسلمانان]] [[جهان]]، چه [[اهل مکه]] و چه [[اهل]] آفاق و در [[ماه رجب]] این [[استحباب]] تأکید دارد<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۶۹۵.</ref>.

=== عُمره اَکمَه ===

اهل مکه به عمره بیست و هفتم ماه رجب می‌گویند. ریشه عمره اکمی نزد مکیان آن است که چون [[عبدالله بن زبیر]] از ساختمان [[کعبه مقدس]] فارغ شد، عمره‌ای انجام داد و اهل مکه همراه او بودند تا به محل «اکمه» رسید و از آنجا [[احرام]] بست و این واقعه [[روز]] بیست و هفتم ماه رجب بود<ref>سفرنامه ابن جبیر، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۶۹۵.</ref>

=== عُمره بتلا ===

=== [[عمره تمتع]] ===

# تلبیه (لبیک گفتن)  

# دو رکعت [[نماز]] طواف در [[مقام ابراهیم]]  

 

عمره تمتع [[زمان]] خاصی دارد و باید در فاصله زمانی اول [[شوال]] تا ظهر [[روز نهم ذی‌الحجه]] انجام شود و اگر این زمان بگذرد، وقت عمره تمتع تمام شده و [[وظیفه]] [[حاجی]] هم عوض می‌شود، اما عمره مفرده زمان مخصوص ندارد.

 

درباره گزارش حج [[پیامبر خدا]]{{صل}} در حجة ‌الوداع و [[تشریع]] عمره تمتع در خصوص چگونگی حج آن حضرت در [[حجة الوداع]]، [[روایات]] متعدد و گاهی مفصلی در جوامع حدیثی [[فریقین]] وارد شده است. از جمله [[عبدالله بن سنان]] در [[حدیثی]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[سفر]] پیامبر خدا{{صل}} در حجة الوداع را چنین گزارش کرده است: «پیامبر خدا{{صل}} اعلام کرد که من عازم حج [[خانه]] خدایم و نامه‌ای نوشت تا به [[مسلمانان]] [[ابلاغ]] شود که هر کس می‌تواند عازم حج شود. مسلمانان از اطراف [[مدینه]] گرد آمدند. [[پیامبر]] از مدینه خارج شد و موقعی که در کنار ([[مسجد]]) [[شجره]] فرود آمد فرمود تا همگان موهای زاید بدن را بزدایند و [[غسل]] کنند و لباسی بر تن نکنند، جز یک قواره پارچه که بر کمر ببندند و یک قواره دیگر که بر دوش پیچند و اگر ندارند، [[عمامه]] خود را بر دوش بگیرند. [[ابوعبدالله]] گفت: پیامبر خدا{{صل}} به این صورت لبیک می‌گفت: {{متن حدیث|لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ، إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَةَ لَكَ وَ الْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ}}؛ «آمدم، بار خدایا! آمدم و تو را انبازی نیست. [[ستایش]] و [[نعمت]] هر دو از آن توست، همراه با [[پادشاهی]] و تو را انبازی نیست».

 

هنگام ورود به [[مکه]] از گردنه بالای مکه وارد شد و [[زمان]] بازگشت به مدینه از دره پایین مکه؛ یعنی «[[ذی طوی]]» بیرون آمد. پیامبر خدا{{صل}} هنگام ورود به مسجد متوقف شد و رو به [[کعبه]] ایستاد و [[خدا]] را [[سپاس]] و ثنا گفت و بر پدرش [[ابراهیم خلیل]] [[درود]] فرستاد و بعد از ورود به [[مسجد]] به سوی [[حجرالاسود]] رفت و آن را بوسید. سپس مشغول [[طواف]] شد و بعد از طواف در پشت [[مقام ابراهیم]]، دو رکعت [[نماز]] خواند. بعد از نماز بر سر [[چاه زمزم]] آمد و از آن نوشید و گفت: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ عِلْماً نَافِعاً وَ رِزْقاً وَاسِعاً وَ شِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ}}. و این [[دعا]] را رو به [[قبله]] تکرار کرد. سپس به [[اصحاب]] خود فرمود: دیدار از [[کعبه]]، باید با استلام حجر پایان پذیرد. بار دیگر حجرالاسود را بوسید و راهی صفا شد و با صدای بلند گفت: «از آنجا آغاز می‌کنم که [[خداوند]] آغاز کرده است»؛ لذا بر [[کوه صفا]] بالا رفت تا سعی [[صفا و مروه]] را آغاز کند و چندان بر روی آن توقف کرد که [[انسان]] می‌تواند [[سوره بقره]] را [[تلاوت]] کند<ref>الکافی، ج۴، ص۲۴۹.</ref>.

 

 

پس از سخنان پیامبر{{صل}}، گرچه [[حکم شرعی]] جدید برای بعضی از [[صحابه]] سنگین و غیر قابل قبول می‌نمود، لکن به هر جهت [[اصحاب]] و همراهان پیامبر{{صل}} به دو گروه تقسیم شدند؛ الف: کسانی که همانند پیامبر{{صل}} از [[مدینه]] با خود [[قربانی]] آورده بودند که از جمله آنها [[ابوبکر]]، [[طلحه]]، [[زبیر]] و گروه دیگر بودند؛ لذا همانند پیامبر بر حال [[احرام]] باقی ماندند و نتوانستند از رخصت تمتع استفاده کنند. ب: آن دسته از همراهان حضرت، که [[اکثریت]] را تشکیل می‌دادند قربانی به همراه نیاورده بودند از جمله آنها [[همسران پیامبر]]{{صل}} و [[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} از [[لباس]] احرام به در آمده و عمل خود را عمره قرار دادند.

 

طبق روایتی علی{{ع}} که در این ایام از ناحیه [[یمن]] به [[مکه]] وارد شد پس از مشاهده [[حضرت فاطمه]]{{س}} که از احرام خارج شده و لباسی رنگین به تن کرده بود، ابتدا [[تعجب]] کرد، اما پس از توضیحات همسرش، در جریان [[تشریع]] عمره تمتع قرار گرفت و متقاعد شد.

# همان راوی از ابوذر [[روایات]] می‌کند که گفت: استفاده از دو متعه برای کسی جز ما – به [[طور]] ویژه - جایز نیست؛ متعه [[زنان]] و [[متعه حج]].

# [[عبدالرحمن ابن ابی شعثاء]] می‌گوید: نزد [[ابراهیم نخعی]] و ابراهیم تیمی آمده و به آن دو گفتم: من تصمیم دارم که امسال میان عمره و حج جمع کنم. ابراهیم نخعی گفت: اما پدر تو میان این دو جمع نمی‌کرد. ابراهیم تیمی از پدر خود نقل کرد که وی در این خصوص در [[ربذه]] نظر ابوذر را جویا شد و او گفت: رخصت عمره تمتع تنها برای ما صادر شد و ارتباطی با شما ندارد.

 

و اما در [[مقام]] جمع‌بندی روایات موافق، و نقد روایات مخالف با جواز عُمره تمتع باید گفت: روایاتی که حکایت از اجتناب [[پیامبر]]{{صل}} و برخی از [[صحابه]] از انجام عمره تمتع در [[حجة الوداع]] دارد، روایاتی قابل قبول بوده که دلیل آن صرفاً [[قربانی]] به همراه داشتن پیامبر{{صل}} و دسته‌ای از [[اصحاب]] ایشان دارد. [[سال دهم هجری]] بیشتر همراهان پیامبر{{صل}}؛ از جمله [[همسران]] آن حضرت و نیز [[فاطمه زهرا]]{{س}} موظف به انجام عمره تمتع شدند و تنها در [[روز ترویه]] به قصد حج لبیک گفتند. روایاتی که رخصت عمره تمتع را ویژه اصحاب پیامبر{{صل}} اعلام می‌کند، روایاتی غیرقابل قبول بوده و قطعاً بر پایه جعل یا توهم وارد شده است. دلیل آن اولاً: روایاتی است که تشریع عمره تمتع و نیز توأمان بودن عمره و حج در ماه‌های حج را به عنوان حکم [[ابدی]] اعلام می‌کند - از جمله سؤال [[سراقة بن مالک جعشم]] از [[پیامبر خدا]]{{صل}} که در پاسخ او به [[ابدی]] بودن [[حکم]] [[تشریع]] عمره اشاره گردید. ثانیاً [[روایات]] متعددی در منابع اهل سنت وارد شده که از [[نهی]] و [[تحریم]] عمره تمتع در ماه‌های [[حج]] به عنوان بدعتی از سوی [[عمر]] حکایت دارد و ظاهراً تا وقتی عمر زنده بود، [[مردم]] را از انجام عمره تمتع نهی کرد و نهی او مورد [[تبعیت]] قرار داشت. اما چون از [[دنیا]] رفت، مجدداً میان [[اصحاب پیامبر]]{{صل}} در خصوص جواز یا عدم جواز آن [[اختلاف]] نظر به وجود آمد و اکثر اصحاب پیامبر{{صل}} به این دلیل که در [[نسخ]] عمره تمتع [[آیه]] و سنتی وجود ندارد و تنها بر پایه [[رأی]] و نظر شخصی (عمر) نهی از عمره تمتع وارد شده، مجدداً متمایل به انجام آن شدند.

 

# یکی از اهالی شام، از [[عبدالله بن عمر]] در خصوص عمره تمتع سوال کرد. وی گفت: کاری [[حلال]] و جایز است. سوال کننده گفت: اما پدر تو از آن نهی کرده است. عبدالله بن عمر گفت: نظر تو در این باره چیست که اگر پدر من از عمره تمتع نهی کرده و در همان حال پیامبر خدا{{صل}} بدان [[فرمان]] داده باشد، فرمان پدرم قابل تبعیت است یا حکم رسول خدا{{صل}}. مرد شامی گفت: البته امر و فرمان پیامبر خدا{{صل}}. عبدالله بن عمر گفت: پس بدان که [[پیامبر خدا]]{{صل}} چنین فرمانی داده است.

 

از مباحث پیشین، اجمالاً به دست آمد که عمره تمتع در سال [[حجة الوداع]] [[تشریع]] گردید و به فاصله کوتاهی، پس از آن، پیامبر خدا{{صل}} از [[دنیا]] رفت و در نتیجه این [[حکم شرعی]] به عنوان [[سنت]] و یادگار آن [[بزرگوار]] باقی ماند که تا به امروز نیز به قوت و اعتبار خود باقی ست؛ زیرا [[مخالفت]] عده معدودی از [[صحابه]]؛ از جمله [[عمر]] و [[عثمان]] نتوانست حتی در میان [[اهل سنت]] اصالت [[حکم]] یاد شده را با خطر جدید همراه سازد. اما دلیل این تشریع چه بود؟ جهت روشن شدن مطلب باید گفت: از [[روایات]] [[تاریخی]] چنین به دست می‌آید که در [[دوران جاهلیت]]، [[مردم]] در ماه‌های [[حج]] تنها به قصد حج [[خالص]] مُحرِم شده و تا [[روز عید قربان]] ـ که [[قربانی]] و حلق یا تقصیر صورت می‌گرفت ـ در حالت [[احرام]] باقی می‌ماندند. نیز برای انجام [[مناسک]] عمره در ماه‌های دیگر به خصوص [[ماه رجب]]، عازم [[زیارت]] [[خانه خدا]] می‌شدند و به عنوان یک رسم [[معتقد]] بودند که وقتی زخم پشت مرکب سواری حج بهبود یافت و بر آن کُرک رویید و ماه صفر فرا رسید، انجام عمره جایز می‌گردد. اما این گونه انجام مناسک عمره در عمل از دو ناحیه مشکلاتی برای [[زائران]] خانه خدا به وجود می‌آورد که عبارت‌اند از:

# تعدد سفرهای زیارتی به [[مکه]]؛ به این معنی که طالبان حج و عمره، برای انجام این [[عبادات]]، سفرهای متعددی داشته باشند؛ از جمله در ماه‌های حج، به قصد «حج» و در ماه‌های دیگر به خصوص ماه رجب، به قصد «عمره» بار [[سفر]] به سوی مکه ببندند و طبعاً این کار چه از جهت صرف [[هزینه]] و چه از جهت دوری و ناامنی راه‌ها، برای بسیاری از زائران مشقاتی در برداشت. [[توسعه]] تدریجی [[سرزمین‌های اسلامی]] و زیاد شدن [[روز]] به روز تعداد [[مسلمانان]]، به حجم [[مشکلات]] اضافه می‌کرد و در نتیجه ممکن بود به تعطیل شدن عمره بینجامد، حال آنکه از برخی [[روایات]] به دست می‌آید انجام [[حج]] و عمره هر دو مد نظر [[خدای تبارک و تعالی]] بوده و در نتیجه بر [[مسلمانان]] [[واجب]] شده است.

# باقی ماندن ایام طولانی در حال [[احرام]]؛ می‌دانیم که پس از حضور حج‌گزار در یکی از [[میقات]] و [[پوشیدن لباس]] احرام و گفتن لبیک (به ویژه به قصد حج [[خالص]]) ۲۴ چیز بر او [[حرام]] می‌گردد. از این [[زمان]] بر [[حاجی]] است که [[محرمات]] احرام را رعایت کند تا [[روز عید قربان]]، که پس از [[قربانی]] و حلق یا تقصیر، جواز خروج از احرام پیدا کند. یقیناً [[حفظ]] وضعیت احرام در ایامی طولانی، [[مشکلات]] فراوانی برای حج‌گزار به وجود می‌آورد که تحمل آن دشوار و چه بسا در شرایطی موجب [[فساد]] حج یا توأم با کفارات سنگین می‌گردد. اما با [[تشریع]] عمره تمتع و خروج از [[لباس]] احرام تا [[روز ترویه]]، این مشکلات به کمترین حد خود می‌رسد و حاجی با [[آسایش]] بهتر آماده برگزاری [[مناسک حج]] می‌شود، ضمن آنکه طی یک [[سفر]] از [[ثواب]] و [[فضیلت]] دو [[عبادت]] [[شرعی]]؛ یعنی «حج» و «عمره» بهره‌مند می‌گردد و این مهم‌ترین [[فلسفه]] تشریع «عمره تمتع» به شمار می‌رود.

 

[[امام رضا]]{{ع}} در همین خصوص می‌فرماید: «[[مردم]] به انجام عمره تمتع [[مأمور]] شدند تا [[تخفیف]] و رخصتی از جانب پروردگارشان باشد و نیز [[مناسک]] مردم در زمان احرام آنان سالم مانده و با طولانی شدن زمان احرام، این مناسک [[باطل]] و [[فاسد]] نگردد و چون حج و عمره هر دو واجب هستند (با فاصله، هر دو را در یک سفر انجام دهند) مبادا که مناسک عمره ضایع و تعطیل شود و حج به تنهایی و جدا از عمره برگزار گردد...»<ref>فصلنامه میقات حج، ش۵۶، ص۲۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۶۹۶.</ref>

=== عُمره رجبیّه ===

 

=== عُمره رمضان ===

 

=== عُمره مَبتوله ===

امام صادق{{ع}} فرمودند: عمره مبتوله (بریده) آن است که شخص [[خانه خدا]] را [[طواف]] کند و سعی [[صفا و مروه]] انجام دهد و از احرام بیرون آید. آن‌گاه اگر خواست همان [[ساعت]] برگردد، بر می‌گردد و کوچ می‌کند<ref>حج و عمره در قرآن و حدیث، محمدی ری شهری، ص۴۶۷.</ref>. به عمره افراد، عمره مفرده و عمره [[قرآن]] هم می‌گویند<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۱۲۱.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۰۱.</ref>

 

 

عمره مفرده با عمره تمتع اشتراکات و تفاوت‌هایی دارد که در بخش «عمره» توضیحات آن آمده است. در [[روایات]] از عمره به عنوان حج اصغر یاد شده است<ref>کافی، ج۴، ص۲۹۰.</ref>. [[برترین]] اوقات عمره مفرده [[ماه رجب]] و [[ماه رمضان]] است.

# [[اهل]] مکه‌اند؛

# در [[حکم]] اهل مکه‌اند و [[منزل]] آنها تا مکه کمتر از ۱۶ فرسخ [[شرعی]] باشد؛

# در قید [[عهد]] و [[نذر]] و [[یمین]] و شرط ضمن [[عقد]] هستند و یا حج را [[فاسد]] کرده‌اند و یا حج از آنها فوت شده است<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۰۲.</ref>.

 

[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[پیامبر خدا]]{{صل}} سه عمره جدا جدا انجام داد. یکی عمره‌ای در [[ذی‌القعده]] که از عُسفان احرام بست که عمره [[حدیبیه]] است، یکی عمره‌ای که از [[جُحفه]] مُحرم شد که [[عمره قضا]] بود. یکی هم عمره‌ای که پس از بازگشت از [[جنگ حنین]] و [[طائف]]، از [[جعرانه]] احرام بست.

 

=== عُمره حُدیبیه ===

=== عمره [[واجب]] ===

همان عمرة الاسلام و عمره مفرده‌ای است که بواسطه [[نذر]] و قسم، [[عهد]] و شرط ضمن [[عقد]] و [[اجاره]] بر [[انسان]] واجب می‌شود. همچنین عمره مفرده‌ای را گویند که باید کسی که [[حج]] او بدل به حج افراد شده، بعد از حج بجا آورد. در مقابل عمره [[مستحب]]<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۰۴.</ref>.

=== [[عمرة القضاء]] ===

رسول خدا{{صل}} در [[روز]] دوشنبه، ششم [[ذی القعده]] سال هفتم، به جای عمره‌ای که در سال گذشته از وی فوت شد، با همان عده از [[اصحاب]] که در [[حدیبیه]] شرکت داشتند (جز چند نفری که در [[خیبر]] به [[شهادت]] رسیدند و یا [[وفات]] کردند) به عنوان عمره رهسپار مکه شد و ابورُهم غِفاری (یا عُوَیف بن اَضبَط دَیلی یا سِباع بن عُرفُطَه) را در [[مدینه]] [[جانشین]] گذاشت.

 

رسول خدا{{صل}} شصت شتر [[قربانی]] همراه برد و [[ناجیة بن جندب اسلمی]] را به [[سرپرستی]] آنها معین فرمود و نیز مقداری [[اسلحه]] شامل خُود، زره نیزه و صد اسب همراه برد و چون به [[ذوالحلیفه]] رسید، اسب‌ها را جلو فرستاد و محمد بن مَسلَمه را بر آنها گماشت و نیز اسلحه حمل شده را پیش فرستاد و [[بشیر بن سعد]] را بر آن گماشت و چون نزدیک [[مکه]] رسیدند آن را در بطن [[یاجج]] به جای گذاشت و [[اوس بن خولی]] را به محافظت آن [[مأمور]] ساخت.

 

[[اهل مکه]] با شنیدن رسیدن [[رسول خدا]] مکه را خالی گذاشتند و رسول خدا{{صل}} در حالی که بر شتر قَصواء خود سوار بود و [[مسلمانان]] [[شمشیر]] بسته پیرامون وی را گرفته بودند و لبیک می‌گفتند و [[عبدالله بن رواحه]] مهار شتر او را گرفته بود وارد مکه شد و سواره [[طواف]] کرد و [[حجر الاسود]] را با چوب دستی خود استلام کرد و چون داخل [[مسجد الحرام]] شد، بازوی راست خود را از زیر [[جامه]] [[احرام]] در آورد و گفت: [[خدا]] [[رحمت]] کند کسی را که امروز نیرومندی خویش را به اینان نشان دهد.

# عمرة الصلح، چون بر اساس [[صلح حدیبیه]] انجام شد.

# [[عمرة القضا]]، چون در [[سال ششم هجری]] [[مشرکان]] مانع از ورود [[حضرت رسول]]{{صل}} برای ادای عمره شدند و اجرای آن به سال دیگر موکول شد. گویی عمره سال هفتم قضای عمره سال ششم است و نیز [[قضا]] به معنی حکم است و در سال ششم در [[حدیبیه]] حکم بر آن قرار گرفت که عمره در سال هفتم انجام گیرد<ref>حجة التفاسیر، بلاغی، ص۱۷۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۰۴.</ref>

== [[فضیلت]] عمره ==

# [[خداوند]]، حج را با عمره کامل کرد<ref>حج و عمره در قرآن و حدیث، محمدی ری شهری، ص۴۵۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۳۸.</ref>