مفاسد آخر الزمان

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • مفاسدی که در آستانه انقلاب حضرت مهدی (ع) فراگیر می‌شود، بسیار است. امام صادق (ع) در روایتی، نوع مفاسدی که در آخر الزمان رایج می‌شود و بعضی از آن‌ها جنبه اجتماعی و سیاسی، و بعضی جنبه اخلاقی دارد را پیش‌بینی کرده است. حضرت می‌فرماید:
  1. آن‌گاه که دیدی حق مرده و اهل حق از میان رفتند.
  2. ستم همه‌جا را فراگرفته است.
  3. قرآن فرسوده شده، و بدعت‌هایی از روی هوا و هوس در مفاهیم آن آمده است.
  4. دین بی‌محتوا شده، همانند ظرفی که آن را واژگون می‌سازند.
  5. اهل باطل بر اهل حق بزرگی می‌جویند.
  6. و دیدی که شر آشکار است و از آن نهی نمی‌شود، و هرکه کار زشت انجام دهد، معذورش می‌دارند.
  7. فسق آشکار گردیده و مردان به مردان و زنان به زنان اکتفاء می‌کنند.
  8. شخص مؤمن، سکوت اختیار کرده و سخنش را نمی‌پذیرند.
  9. شخص فاسق دروغ می‌گوید، و کسی دروغ و افترایش را بر او باز نمی‌گرداند.
  10. بچه کوچک، مرد بزرگ را خوار می‌شمارد.
  11. پیوند خویشاوندی بریده می‌شود.
  12. هرکه را به کار بد بستایند، خوشحال می‌گردد.
  13. پسربچه همان می‌کند که زن می‌کند.
  14. زنان با زنان تزویج می‌نمایند.
  15. مداحی و چاپلوسی فراوان شده است.
  16. مرد، مال خود را در غیر راه طاعت خدا خرج می‌کند و کسی از او جلوگیری نکند.
  17. چون شخص مؤمنی را ببیند از کوشش و تلاش او به خدا پناه برد.
  18. همسایه، همسایه خود را اذیت می‌کند و مانعی برای او در این کار نباشد.
  19. کافر خوشحال است، از آن‌چه در مؤمن می‌بیند و شاد است از این‌که در روی زمین فساد و تباهی بیند.
  20. آشکارا شراب بنوشند، و برای نوشیدنش گرد هم آیند، کسانی که از خدای عز و جل نمی‌ترسند.
  21. امر به معروف‌کننده خوار است.
  22. فاسق در آن‌چه خدا دوست ندارد، نیرومند و ستوده است.
  23. اهل قرآن و هرکه آنان را دوست دارد، خوار است.
  24. راه خیر بسته شده و راه شر مورد توجه قرار گرفته است.
  25. خانه کعبه تعطیل شده و دستور به ترک آن داده می‌شود.
  26. مرد به زبان می‌گوید، آن‌چه را که عمل به آن نمی‌کند.
  27. مردان خود را برای استفاده مردان فربه می‌کنند و زنان برای زنان.
  28. زندگی مرد از پس او اداره می‌گردد و زندگی زن از فرج او.
  29. زنان مانند مردان برای خود انجمن‌ها ترتیب می‌دهند.
  30. در میان فرزندان عباس کارهای زنانگی آشکار گشته (و خود را مانند زنان زینت می‌کنند، همان‌طور که زن برای جلب‌نظر شوهرش خود را آرایش می‌کند).
  31. به مردها پول می‌دهند که با آن‌ها یا زنانشان عمل نامشروع انجام دهند.
  32. شخص متمول از شخص باایمان عزیزتر است.
  33. رباخواری آشکار است و رباخوار مورد ملامت قرار نمی‌گیرد.
  34. زن‌ها به عمل زنا افتخار می‌کنند.
  35. زن برای نکاح مردان با شوهر خود همکاری می‌کند.
  36. بیشتر مردم و بهترین خانه‌ها آن باشد که به زنان در هرزگی‌شان کمک می‌کنند.
  37. مؤمن به خاطر ایمانش غمناک و پست و خوار می‌گردد.
  38. بدعت و زنا آشکار می‌گردد.
  39. مردم به شهادت ناحق اعتماد می‌کنند.
  40. دستورات دینی طبق تمایلات اشخاص تفسیر می‌گردد.
  41. حلال تحریم شود و حرام مجاز.
  42. مردم چنان در ارتکاب گناه جری شده‌اند که منتظر رسیدن شب نیستند.
  43. مؤمن نمی‌تواند کار بد را نکوهش کند، جز با قلب.
  44. مال کلان در راه غضب الهی خرج می‌شود.
  45. زمامداران به کافران نزدیک می‌شوند و از نیکان دوری می‌گزینند.
  46. والیان در داوری رشوه می‌گیرند.
  47. پست‌های حساس دولتی به مزایده گذارده می‌شود.
  48. مردم با محارم خود نزدیکی می‌کنند.
  49. به تهمت و سوءظن مرد به قتل می‌رسد.
  50. مرد به مرد پیشنهاد عمل زشت می‌کند و خود و اموالش را در اختیار او می‌گذارد.
  51. مرد به خاطر آمیزش با زنان مورد سرزنش قرار می‌گیرد (که چرا با مردان آمیزش نمی‌کند).
  52. مرد از کسب زنش از هرزگی نان می‌خورد و آن را می‌داند و به آن تن می‌دهد.
  53. زن بر مرد خود مسلط‍‌ می‌شود، و کاری را که مرد نمی‌خواهد انجام می‌دهد، و به شوهر خود خرجی می‌دهد.
  54. مرد، زن و کنیزش را (برای زنا) کرایه می‌دهد و به خوراک و نوشیدنی پستی تن در می‌دهد.
  55. سوگندهای به ناحق به نام خدا بسیار می‌گردد.
  56. قمار آشکار می‌گردد.
  57. شراب را بدون مانع علنا می‌فروشند.
  58. زنان مسلمان خود را در اختیار کافران می‌گذارند.
  59. لهو و لعب آشکار می‌گردد و کسی که از کنار آن عبور می‌کند از آن جلوگیری نمی‌کند (و کسی جرأت جلوگیری را ندارد).
  60. مردم شریف را خوار می‌کند، کسی که مردم از تسلط‍‌ و قدرتش ترس دارند.
  61. نزدیک‌ترین مردم به فرمانروایان کسی است که به دشنام‌گویی ما خانواده ستایش شود.
  62. هرکس ما را دوست دارد، دروغ‌گویش می‌دانند و شهادت او را نمی‌پذیرند.
  63. بر گفتن حرف زور و ناحق مردم با همدیگر رقابت می‌کنند.
  64. شنیدن قرآن بر مردم سنگین و گران می‌آید و در عوض، شنیدن سخنان باطل بر مردم آسان است.
  65. همسایه، همسایه را گرامی می‌دارد از ترس زبانش.
  66. حدود خدا تعطیل شده و در آن طبق دلخواه خود عمل می‌کنند.
  67. مساجد طلاکاری می‌شود.
  68. راستگوترین مردم پیش آن‌ها، مفتریان دروغگو می‌باشند.
  69. شر و سخن‌چینی آشکار می‌گردد.
  70. ستمکاری شیوع یافته.
  71. غیبت را سخن نمکین می‌شمارند و مردم همدیگر را بدان مژده می‌دهند.
  72. برای غیر خدا به حج و جهاد می‌روند.
  73. سلطان به خاطر کافر، مؤمن را خوار می‌کند.
  74. خرابی و ویرانی بیش از عمرانی و آبادی است.
  75. زندگی مرد از کم‌فروشی اداره می‌شود.
  76. خونریزی را آسان می‌شمارند.
  77. مرد برای غرض دنیایی ریاست می‌طلبد و خود را به بدزبانی مشهور می‌سازد تا از او بترسند و کارها را به او واگذار کنند.
  78. نماز را سبک می‌شمارند.
  79. مرد مال بسیار دارد، ولی از وقتی که آن را پیدا کرده زکات آن را نپرداخته است.
  80. قبر مرده‌ها را می‌شکافند و آن‌ها را می‌آزارند و کفن‌های‌شان را می‌فروشند.
  81. آشوب بسیار می‌شود.
  82. مرد روز خود را به نشئه (شراب) به شب می‌برد و شب را به مستی صبح می‌کند.
  83. با حیوانات عمل زشت انجام می‌دهند.
  84. حیوانات همدیگر را می‌درند.
  85. مرد به مصلی می‌رود، ولی چون برمی‌گردد جامه در تن ندارد.
  86. دل مردم سخت و چشمان‌شان خشک شده و یاد خدا بر آنان سنگین می‌آید.
  87. کسب‌های حرام شیوع یافته و بر سر آن رقابت می‌کنند.
  88. نمازخوان برای ریا و خودنمایی نماز می‌خواند.
  89. فقیه برای غیردین فقه می‌آموزد و دنیا و ریاست‌طلب می‌کند.
  90. مردم دور کسی را گرفته‌اند که قدرت دارد.
  91. هرکس روزی حلال می‌جوید، مورد سرزنش قرار می‌گیرد و جوینده حرام، مورد ستایش و تعظیم است.
  92. در مکه و مدینه کارهایی می‌کنند که خداوند دوست ندارد و کسی هم نیست که مانع شود و هیچ‌کس آن‌ها را از این اعمال زشت باز نمی‌دارد.
  93. آلات لهوولعب (حتی) در مکه و مدینه آشکار می‌گردد.
  94. مرد سخن حق می‌گوید و امر به معروف و نهی از منکر می‌کند؛ دیگران او را نصیحت می‌کنند و می‌گویند: این کار بر تو لازم نیست.
  95. مردم به همدیگر نگاه می‌کنند و به مردم بدکار اقتداء می‌نمایند.
  96. راه خیر به کلی خالی است و کسی از آن راه نمی‌رود.

۹۷. مرده را به مسخره می‌گیرند و کسی برای مرگ او غمگین نمی‌شود.

  1. هرسال بدعت و شرارت بیشتر می‌شود.
  2. مردم و انجمن‌ها پیروی نمی‌کنند مگر از توانگران.
  3. به فقیر چیزی می‌دهند، در حالی که به او می‌خندند و برای غیر خدا به او ترحم می‌نمایند.
  4. نشانه‌های آسمانی پدید می‌آید، ولی کسی از آن هراس ندارد.
  5. مردم در حضور جمع، همانند بهائم مرتکب اعمال جنسی می‌شوند و هیچ‌کس از ترس، کار زشت را انکار نمی‌کند.
  6. مرد در غیر اطاعت خدا زیاد خرج می‌کند، ولی در مورد اطاعت خدا از کم هم دریغ می‌ورزد.
  7. آزار به پدر و مادر آشکار می‌گردد و مقام آن‌ها را سبک می‌شمارند و حال آن‌ها در پیش فرزند از همه بدتر باشد، و از این‌که به آن‌ها افترا زده شود، خوشحال می‌شوند.
  8. زن‌ها بر حکومت غالب گشته و پست‌های حساس را قبضه می‌کنند، و کاری پیش نمی‌رود، جز آن‌چه طبق دلخواه آنان باشد.
  9. پسر به پدر خود افتراء می‌زند و به پدر و مادر خود نفرین می‌کند و از مرگ‌شان خوشحال می‌شود.
  10. اگر روزی بر مردی بگذرد که در آن روز گناهی بزرگ مرتکب نشده باشد، مانند هرزگی یا کم‌فروشی یا انجام کار حرام یا میخوارگی، آن روز غمگین است و خیال می‌کند که روزش به هدر رفته و عمرش در آن روز بی‌خود تلف شده است.
  11. سلطان مواد غذایی را احتکار می‌کند.
  12. حق خویشاوندان پیامبر (خمس) به ناحق تقسیم می‌شود و بدان قماربازی می‌کنند و میخوارگی می‌نمایند.
  13. با شراب مداوا می‌کنند و بدان بهبودی می‌جویند.
  14. مردم در مورد ترک امر به معروف و نهی از منکر و بی‌عقیدگی یکسان می‌شوند.
  15. منافقان و اهل نفاق سروصدایی دارند و اهل حق بی‌سروصدا و خاموشند.
  16. برای اذان گفتن و نماز خواندن مزد می‌گیرند.
  17. مسجدها پر است از کسانی که ترس از خدا ندارند و برای غیبت و خوردن گوشت اهل حق به مسجد می‌آیند و در مساجد، از شراب مست‌کننده توصیف می‌کنند.
  18. شخص مست که از خرد تهی گشته بر مردم پیشنمازی می‌کند و به مستی او ایراد نمی‌گیرند و چون مست گردد، گرامیش می‌دارند.
  19. هرکه مال یتیمان را بخورد، شایستگی او را می‌ستایند.
  20. قضات به خلاف دستور خدا داوری می‌کنند.
  21. زمامداران از روی طمع خیانتکاران را امین خود می‌سازند.
  22. میراث (یتیمان) را فرمانروایان به دست افراد بدکار و بی‌باک نسبت به خدا داده‌اند، از آن‌ها حق و حساب می‌گیرند و جلوی آن‌ها را رها می‌سازند تا هرچه می‌خواهند انجام دهند.
  23. بر فراز منبرها مردم را به پرهیزکاری دستور می‌دهند، ولی خود گوینده به آن دستور عمل نمی‌کند.
  24. وقت نمازها را سبک می‌شمارند.
  25. صدقه به وساطت دیگران به اهل آن می‌دهند و به خاطر رضای خدا نمی‌دهند، بلکه از روی درخواست مردم و اصرار آن‌ها می‌پردازند.
  26. تمام همّ‌ و غمّ‌ مردم شکم و عورت‌شان است. باکی ندارند که چه بخورند و با چه آمیزش کنند.
  27. دنیا به آن‌ها روی آورده است.
  28. نشانه‌های حق مندرس گشته است.
  • امام صادق (ع) پس از پیش‌بینی این حوادث خطاب به راوی فرمود: در چنین موقعی مواظب خود باش. نجات خود را از خداوند بخواه (فرج نزدیک است) و بدان که مردم با این نافرمانی‌ها مستحق عذابند. اگر عذاب بر آن‌ها فرود آمد و تو در میان آن‌ها بودی، باید به سوی رحمت حق بشتابی تا از کیفری که آن‌ها به واسطه سرپیچی از فرمان خدا می‌بینند، بیرون بیایی. بدان که خداوند پاداش نیکوکاران را ضایع نمی‌گرداند "وَ أَنَّ رَحْمَةَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِين‏"[۱][۲].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. روضه کافی، حدیث ۷، ص ۳۶ و ۴۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۵۴-۲۶۰.
  2. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص:۶۷۹--۶۸۴.