کارکردهای امامت: تفاوت میان نسخه‌ها

*#به [[برکت]] حضور [[امامان]]، [[مکتب فکری]] و [[سیاسی]] [[شیعه]] شکل گرفته، شکوفا شد. در دوران [[امام باقر]]{{ع}} و [[امام صادق]]{{ع}} در [[جامعه]] [[شیعی]] برای [[سازماندهی]] امور [[شیعیان]]، [[وکیلان]] و سفیرانی [[تعیین]] شد که [[دستورات]] [[اجتماعی]] را هم به [[مردم]] می‌رساندند. البته [[امام]] بر مبنای "[[تقیه]]" بیشتر در پی [[حفظ]] این گروه و تقویت بنیان‌های [[فکری]] این [[مکتب]] بودند. وجود تشکیلاتی که در این دوران میان [[امام]] و [[امت]] نقش [[نایبان]] را ایفا می‎نمود، [[حکومت]] وقت را نگران می‌کرد. بعد از [[امام رضا|امام هشتم]]، "[[امامت]] در سن [[کودکی]]" به عنوان [[امتحان]] [[سختی]] مطرح می‌گردد و [[ارتباط]] ظاهری [[امام]] با [[مردم]] کمتر می‌شود و [[مردم]] فقط با [[نایبان]] مورد [[اعتماد]] ایشان [[ارتباط]] داشتند<ref>ر.ک. [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]؛ [[امیر دیوانی|دیوانی، امیر]]، [[معارف اسلامی ج۲ (کتاب)|معارف اسلامی]]، ج۲، ص۱۲۳ - ۱۲۶.</ref>.

== جستارهای وابسته ==