←جستارهای وابسته
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱۲۴: | خط ۱۲۴: | ||
و چون وارد [[مدینه]] شدند، در [[ماه رمضان]] ۱۳۴۴ ه ق شیخ عبدالله بلیهد [[قاضی]] القضاتشان را از [[مکه]] به مدینه اعزام کردند تا موضوع تخریب مزارات و مقابر موجود در مدینه را با [[علما]] و سران این شهر مطرح و موافقت آنها را ولو به صورت ظاهر جلب کند و بدین منظور جلسهای تشکیل گردید. شیخ عبدالله از حاضران پرسید درباره تخریب این گنبد و بارگاهها چه میگویید؟ بسیاری از آنها از [[ترس]] جانشان جواب ندادند و بعضی دیگر هم اظهار موافقت کردند. | و چون وارد [[مدینه]] شدند، در [[ماه رمضان]] ۱۳۴۴ ه ق شیخ عبدالله بلیهد [[قاضی]] القضاتشان را از [[مکه]] به مدینه اعزام کردند تا موضوع تخریب مزارات و مقابر موجود در مدینه را با [[علما]] و سران این شهر مطرح و موافقت آنها را ولو به صورت ظاهر جلب کند و بدین منظور جلسهای تشکیل گردید. شیخ عبدالله از حاضران پرسید درباره تخریب این گنبد و بارگاهها چه میگویید؟ بسیاری از آنها از [[ترس]] جانشان جواب ندادند و بعضی دیگر هم اظهار موافقت کردند. | ||
پس از این سؤال و جواب، آن چه گنبد و [[ضریح]] در مدینه و بیرون آن بود ویران کردند؛ از جمله آنها گنبد و بارگاه [[ائمه]]{{عم}} در داخل [[بقیع]] بود که حتی دیوارها و صندوق و ضریحی که روی این [[قبور]] [[شریف]] بود به کلی منهدم گردید و از این [[حرم]] و قبور، به جز ف قطعه سنگهایی که در اطراف قبور [[نصب]] کردند، اثر و علامتی باقی نماند و این اقدام دقیقاً در هشتم [[شوال]] ۱۳۴۴ ه ق انجام گرفت و به کارگرانی که این عمل ننگین را انجام دادند، مبلغ هزار ریال مجیدی دستمزد پرداخت شد. سپس گنبدهای متعلق به عبدالله و [[آمنه]] [[والدین]] [[رسول خدا]]{{صل}} و حرم [[همسران]] و [[دختران]] آن حضرت و حرم جناب [[ابراهیم فرزند پیامبر]]{{صل}} و گنبد متعلق به عثمان عفان بن اسماعیل فرزند امام صادق]]{{ع}} و گنبد [[امام]] مالک و سایر مقابر در بقیع و بیرون آن را منهدم و با خاک یکسان کردند. تنها [[حرم مطهر]] [[پیامبر]]{{صل}} آن هم در اثر ترس از [[قیام]] [[مسلمانان]] [[جهان]] از تعرض و تخریب مصون ماند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۴۷.</ref> | پس از این سؤال و جواب، آن چه گنبد و [[ضریح]] در مدینه و بیرون آن بود ویران کردند؛ از جمله آنها گنبد و بارگاه [[ائمه]]{{عم}} در داخل [[بقیع]] بود که حتی دیوارها و صندوق و ضریحی که روی این [[قبور]] [[شریف]] بود به کلی منهدم گردید و از این [[حرم]] و قبور، به جز ف قطعه سنگهایی که در اطراف قبور [[نصب]] کردند، اثر و علامتی باقی نماند و این اقدام دقیقاً در هشتم [[شوال]] ۱۳۴۴ ه ق انجام گرفت و به کارگرانی که این عمل ننگین را انجام دادند، مبلغ هزار ریال مجیدی دستمزد پرداخت شد. سپس گنبدهای متعلق به عبدالله و [[آمنه]] [[والدین]] [[رسول خدا]]{{صل}} و حرم [[همسران]] و [[دختران]] آن حضرت و حرم جناب [[ابراهیم فرزند پیامبر]]{{صل}} و گنبد متعلق به عثمان عفان بن اسماعیل فرزند امام صادق]]{{ع}} و گنبد [[امام]] مالک و سایر مقابر در بقیع و بیرون آن را منهدم و با خاک یکسان کردند. تنها [[حرم مطهر]] [[پیامبر]]{{صل}} آن هم در اثر ترس از [[قیام]] [[مسلمانان]] [[جهان]] از تعرض و تخریب مصون ماند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۴۷.</ref> | ||
==[[فضیلت]] [[بقیع]]== | |||
[[قبرستان بقیع]]، [[آرامگاه]] چهار [[امام]] [[معصوم]] [[شیعه]] و بسیاری از [[صحابه]] [[بزرگوار]]، [[یاران]] [[ائمه اطهار]]{{عم}} و شهدای گرانقدر [[صدر اسلام]] است. در این [[قبرستان]] بیش از یک هزار یا به روایتی ده هزار نفر از صحابه گرامی [[رسول خدا]]{{صل}}، [[تابعین]]، قُرّاء [[سادات]]، سادات [[بنی هاشم]] و... مدفونند. بیشتر [[قبور]] آنان جز چند تن معدود، گمنام و نامعلوم است. | |||
از امّقیس نقل شده است که همراه [[پیامبر]]{{صل}} به بقیع آمدم، فرمود: امّالقیس، از این قبرستان در [[آخرت]]، هفتاد هزار نفر برانگیخته شده و بدون [[حساب]] به [[بهشت]] میروند، در حالی که صورتهای آنان مانند ماه شب [[بدر]] میدرخشد<ref>صحیح مسلم، ج۴، ص۴۰؛ سنن نسائی، ج۴، ص۹۱؛ سنن ابن ماجه، ج۱، ص۴۹۳؛ تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۲.</ref>. | |||
همچنین از [[رسول گرامی اسلام]] [[روایت]] شده است که از این مکان در [[روز قیامت]] نوری بلند میشود که [[آسمانها]] بین و [[زمین]] را روشن میکند. روایت دیگری است که آن حضرت در بقیع ایستاد و فرمود: {{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكُمْ يَا أَهْلَ الْقُبُورِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُسْلِمِينَ}}<ref>جمع الفواد من جامع الاصول و مجمع الزوائد؛ محمد بن سلیمان، ج۱، ص۵۶۶؛ مرحوم کلینی، متن کامل زیارت بقیع را ثبت کرده است. (فروع کافی، ج۴، ص۵۵۹).</ref>. | |||
«مُوَیهِبه» [[غلام رسول خدا]]{{صل}} گوید: | |||
رسول خدا{{صل}} مرا در [[دل]] شب از [[خواب]] [[بیدار]] کرد و فرمود: مأمورم تا برای [[اهل بقیع]] [[استغفار]] کنم، پس همراه من بیا، همراه ایشان رفتم، وقتی رو به روی [[قبر]] بقیع ایستاد فرمود: | |||
{{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكُمْ يَا أَهْلَ الْقُبُورِ لِيَهْنِئْكُمْ مَا أَصْبَحْتُمْ فِيهِ مِمَّا فِيهِ النَّاسُ أَقْبَلَتِ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ يَتْبَعُ آخِرُهَا أَوَّلَهَا الْآخِرَةُ شَرٌّ مِنَ الْأُولَى}}. | |||
پس مدتی طولانی برای آنان به استغفار پرداخت. | |||
یکی از [[همسران پیامبر]]{{صل}} نیز نقل کرده است که آن حضرت هر شب به [[زیارت قبور]] بقیع میرفتهاند<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۰؛ طبقات الکبری، ابن سعد، ج۲، ص۲۰۳.</ref>. | |||
[[عایشه]] میگوید: پیامبر{{صل}} شبها از [[منزل]] بیرون میرفتند، من [[گمان]] میبردم که به منزل [[همسران]] دیگران میرود؛ لذا حساس شده و ایشان را سایهوار تعقیب کردم تا دیدم به [[زیارت]] [[اهل بقیع]] رفتهاند. هنگامی که از تعقیب من [[آگاه]] شدند فرمودند: تو [[گمان]] میکنی به تو [[ظلم]] خواهم کرد. خیر، من از سوی [[خدا]] [[مأمور]] شدهام که برای اهل بقیع [[استغفار]] کنم<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۰.</ref>. | |||
در کتب [[زیارات]] و [[ادعیه]] آمده است که هنگام زیارت [[بقیع]] به سبب [[قداست]] آن مکانی که روزی قدمهای [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} بر آن نهاده شده و بهترین [[اولیای خدا]] در آن مدفونند، با پاهای برهنه وارد شوید. [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودهاند: کسی که در [[مقبره]] ما (بقیع) مدفون گردد، از [[شفاعت]] من برخوردار خواهد شد<ref>وفاء الوفاء، سمهودی، ج۳، ص۸۸۹.</ref>؛ لذا شایسته است بر کسانی که مورد شفاعت رسول خدا{{صل}} قرار خواهند گرفت، کمال [[احترام]] و [[خضوع]] را رعایت کرد.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۳۱.</ref>. | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||