بغی

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

بغی در لغت - بغی در قرآن - بغی در حدیث - بغی در فقه سیاسی - بغی در جامعه‌شناسی اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل بغی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

• بغی، طلب توأم با تجاوز از حد.
• ﴿إِنَّ قَارُونَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوسَى فَبَغَى عَلَيْهِمْ﴾.
• بغی در دو معنا به کار رفته است:

1. طلب، درخواست. از این ماده "بُغیه" به معنای حاجت و "ابتغاء" به معنای طلب‌ کردن استعمال شده است.
2. تجاوز، تعدی، عصیان و سرکشی. مشتق از این ماده "باغی" و "فرقه باغیه" به معنای شورشگری و قیام علیه امام حقّ است و بَغی به عنوان صفت زن فاجر و فاسق استعمال می‌شود.

• بغی در چارچوب یک نظام سیاسی، قیام و طغیان ضد یک گروه یا حکومت است که به حدّ جنگ منظم نرسیده و به عنوان جنگ داخلی شناخته شده است.
• در فقه سیاسی اسلام باغی و اهل بغی این‌گونه تعریف شده است: هر کسی که بر امام و پیشوای عادل خروج کند و مسلحانه بشورد، باغی است. جهاد علیه این فرقه با دعوت و درخواست امام یا کسی که امام او را تعیین و منصوب کرده باشد، بر مسلمانان واجب کفایی است؛ مگر آنکه توبه نمایند. از نمونه‌های تاریخی جنگ با اهل بغی، جنگ جمل، نهروان و صفین است.

منابع

1. نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم
2. فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی
3. ورعی، سید جواد، درسنامه فقه سیاسی
4. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر
5. موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی
6. شکوری، ابوالفضل، فقه سیاسی اسلام
7. مهدوی، اصغرآقا و کاظمی، سید محمد صادق، کلیات فقه سیاسی
8. صادقی فدکی، سید جعفر، مقاله «بغی»، دائرة المعارف قرآن کریم ج۵

پرسش مستقیم

• بغی در لغت و اصطلاح به چه معناست؟ (پرسش)

جستارهای وابسته

• شورش
• اهل بغی
• جهاد با اهل بغی
• دارالبغی
• خروج
• خارجی
• خوارج
• مارقین
• فتنه
• تجاوز

پانویس

{