ملی‌گرایی: تفاوت میان نسخه‌ها

ملی‌گرایی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۳۱ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۹

۵٬۴۷۷ بایت اضافه‌شده ، ‏۳۱ مارس ۲۰۲۳

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۲۹

ویرایش

@@ خط ۱۲۱: / خط ۱۲۱: @@
 #[[عبادات]] و فرایضی چون [[نماز]]، باید به [[زبان عربی]] بجا آورده شوند؛
 #[[اسلام]] بزرگ‌ترین [[عامل وحدت]] [[عرب]] و پیوند ملی همه [[امت عرب]] به‌شمار می‌آید<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۷۳ - ۷۲.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۰.</ref>
+==[[ناسیونالیزم عربی]] و تحلیل [[سیاسی]] آن==
+بسیاری از منتقدان ناسیونالیزم عربی برآنند که پدیده [[فکری]] [[ناسیونالیزم]] در [[جهان عرب]]، نوعی فرار از واقعیت‌های عینی معاصر و در نتیجه فرار از [[مسئولیت‌ها]] را همراه دارد. امروزه تنها مشکل [[فلسطین]] نیست که [[عربی]] کردن آن بر [[دشواری]] این معضل سیاسی [[جهان اسلام]] افزوده است، اصولاً هیچ‌کدام از گره‌ها، [[مشکلات]] و بحران‌های [[اقتصادی]]، سیاسی و [[فرهنگی]] جهان اسلام و حتی جهان عرب با [[اندیشه]] و راه‌حل‌های ناسیونالیستی مفتوح نشده است و گاه بر معضلات هم افزوده است.
+تجرید [[زبان عربی]] از [[اسلام]] موجب خواهد شد که همان بر سر [[زبان عرب]] فرود آید که بر زبان لاتین آمد و چون [[نگهبان]] [[ایدئولوژیک]] و عمیق نداشت، دچار [[تفرقه]] و انشعاب شد. در میان [[ملل]] [[عرب]] زبان نیز منادیان تفرقه زبانی، اندک نیستند که بازگشت به گویش‌های عربی و یا [[تغییر]] خط عربی را خواستارند.
+[[جنبش]] ناسیونالیزم عربی مانند [[جنبش اسلامی]] نمی‌تواند هر بخش از [[سرزمین]] پهناور خود را که پیشرفته‌تر است، به عنوان ام‌القرای و الگوی برجسته معرفی کند. اگر امتیاز [[هویت]] عربی به عنوان یک اصل پذیرفته شود، این [[حجاز]] یا [[جزیرة العرب]] است که بیش از دیگر کشورهای عربی باید قافله‌سالار این حرکت و الگوی آنچه که تحت عنوان هویت، [[فرهنگ]] و [[تمدن]] عربی ارائه می‌شود، باشد. این نتیجه‌گیری از نظر سیاسی نه به [[مصلحت]] جهان عرب و نه بازگوی [[اهداف]] ناسیونالیزم عربی است.
+در یک تحلیل سیاسی دقیق، ناسیونالیزم عربی ریشه در ناسیونالیزم [[قریش]] دارد که شاخه‌ای ممتاز از نژاد عرب به‌شمار می‌آید، چنان‌که در میان قرائت‌های مختلف عربی دوران [[جاهلی]] زبان گویشی و [[ادبیات]] قریش دارای امتیاز و شیوه خاصی بوده که [[قرآن]] بر اساس آن نازل شده است<ref>القومیة العربیة و الاسلام، ص۱۱۱.</ref>.
+ادعای ناسیونالیزم عربی به اتکای [[تمدن اسلامی]] نه‌تنها تعرضی به [[حق]] انکارناپذیر [[تاریخی]] اسلام است بلکه خود نوعی [[تعدی]] به [[حقوق]] ملت‌های غیرعربی است که در ساماندهی این تمدن باشکوه همواره تشریک مساعی داشته و از خود [[فداکاری]] نشان داده‌اند.
+با نگاهی دیگر مسئله [[ناسیونالیزم عربی]] را چنین می‌توان مورد تجزیه و تحلیل [[سیاسی]] کرد که [[ساختار قدرت]] می‌تواند تعیین‌کننده سمت‌وسوی عقربه حرکت باشد<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۹۰-۹۲.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۰.</ref>
+==[[ناسیونالیزم]] و خط [[عربی]]==
+نقش خط در ایجاد، شکل‌گیری، انتقال و [[تکامل]] [[فرهنگ]] ملی فراتر از یک نظریه دارای مستند [[تاریخی]] است و این نقش در مورد خط عربی به شکل بارزی در [[تاریخ]] [[تمدن اسلامی]] متجلی شده است.
+همانطور که با [[توسعه]] و انتشار [[اسلام]]، [[ملت]] کوچک [[عرب]] به [[امت]] بزرگ «مستعرب» تبدیل شد. در بطن همین جریان تاریخی امت بزرگ‌تری که خط عربی را به عنوان شاخص [[فرهنگی]] زبان و فرهنگ خود [[انتخاب]] کردند به وجود آمد و ملت‌هایی [[مسلمان]] که [[زبان عربی]] را پذیرا نشده بودند، در برابر خط عربی [[خضوع]] کرده و با [[حفظ زبان]] بومی خود آن را با خط عربی [[حفظ]] کردند و در تکامل آن تلاش بسیار از خود نشان دادند، به‌طوری‌که [[ایرانیان]] با حفظ [[زبان فارسی]]، خط اصلی و میخی زبان خود را رها کرده و یکپارچه به خط عربی روی آوردند و مسلمان شبه جزیره [[هند]] دو زبان بومی [[اردو]] و [[فارسی]] را با خط عربی تحریر کردند<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۹۴-۹۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۱.</ref>
 == منابع ==