آیه ابتلا: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۴: خط ۱۴:
#اینکه [[مقام امامت]] غیر از [[مقام]] [[نبوّت]] است.  
#اینکه [[مقام امامت]] غیر از [[مقام]] [[نبوّت]] است.  
#اینکه [[مقام امامت]] [[برتر]] از [[مقام]] [[نبوّت]] است. زیرا [[ابراهیم]]{{ع}} قبل از اینکه به [[امامت]] [[منصوب]] شود مقام‌های [[عبودیّت]]، [[نبوّت]]، [[رسالت]] و خلّت را به دست آورده بود<ref>اصول کافی، ج۱، ص۲۴۶، باب طبقات انبیاء و ائمه، حدیث ۲ و ۴.</ref>.
#اینکه [[مقام امامت]] [[برتر]] از [[مقام]] [[نبوّت]] است. زیرا [[ابراهیم]]{{ع}} قبل از اینکه به [[امامت]] [[منصوب]] شود مقام‌های [[عبودیّت]]، [[نبوّت]]، [[رسالت]] و خلّت را به دست آورده بود<ref>اصول کافی، ج۱، ص۲۴۶، باب طبقات انبیاء و ائمه، حدیث ۲ و ۴.</ref>.
#اینکه [[امامت]] [[عهد الهی]] است و تنها دست خود او است و [[مردم]] در آن دخالتی ندارند. پس [[امامت]] [[انتصابی]] است، نه انتخابی.  
#[[امامت]] [[انتصابی]] و به [[وسیله]] [[جعل]] [[الهی]] است و [[مردم]] در [[تعیین]] و [[نصب امام]] نقشی ندارند؛ چون [[خداوند]] می‌فرماید: "من تو را [[امام]] قرار دادم {{متن قرآن|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}} و [[عهد]] من به ظالمین نمی‌رسد {{متن قرآن|لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}".
#[[امام]] باید در تمام دوران [[عمر]] [[معصوم]] باشد؛ زیرا [[گناهکار]] به قول [[قرآن]] [[ظالم]] است و [[عهد الهی]] ([[امامت]]) به [[ظالم]] نمی‌رسد؛ چنان که [[امام]] نباید هیچ‌گاه در [[طول عمر]] [[شرک]] ورزیده باشد؛ زیرا [[شرک]] [[ظلم]] بسی بزرگ است.  
#[[امام]] باید در تمام دوران [[عمر]] [[معصوم]] باشد؛ زیرا [[گناهکار]] به قول [[قرآن]] [[ظالم]] است و [[عهد الهی]] ([[امامت]]) به [[ظالم]] نمی‌رسد؛ چنان که [[امام]] نباید هیچ‌گاه در [[طول عمر]] [[شرک]] ورزیده باشد؛ زیرا [[شرک]] [[ظلم]] بسی بزرگ است.  
#اینکه این [[آیه]]، [[امامت]] [[ابراهیم]]{{ع}} و بعضی فرزندانش را [[اثبات]] می‌کند و بر حسب [[روایات]]، [[پیامبر اسلام]]{{صل}} از ابتدای [[رسالت]]، [[امام]] بود.  
#اینکه این [[آیه]]، [[امامت]] [[ابراهیم]]{{ع}} و بعضی فرزندانش را [[اثبات]] می‌کند و بر حسب [[روایات]]، [[پیامبر اسلام]]{{صل}} از ابتدای [[رسالت]]، [[امام]] بود.  
#[[امام]] برای [[مردم]] است؛ یعنی [[مردم]] همواره [[نیازمند]] امام‌اند<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۲۰-۲۱.</ref>.
#[[مردم]] [[نیازمند]] [[امام]] هستند و این از مهم‌ترین نیازهای [[مردم]] محسوب می‌شود؛ چون اگر [[مردم]] چنین نیازی نداشتند [[جعل]] [[امام]] از سوی [[خداوند]] لغو و [[عبث]] بود و [[خدای حکیم]] محال است کار [[عبث]] کند<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۲۰-۲۱.</ref>.


==منابع==
==منابع==

نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۷

متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
این مدخل از زیرشاخه‌های بحث آیات امامت امام علی و آیات فضائل امام علی است. "آیه امامت" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل آیه امامت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
  • متن آیه: ﴿وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ [۱]
  • از این آیه چند نکته به دست می‌آید:
  1. اینکه مقام امامت غیر از مقام نبوّت است.
  2. اینکه مقام امامت برتر از مقام نبوّت است. زیرا ابراهیم(ع) قبل از اینکه به امامت منصوب شود مقام‌های عبودیّت، نبوّت، رسالت و خلّت را به دست آورده بود[۲].
  3. امامت انتصابی و به وسیله جعل الهی است و مردم در تعیین و نصب امام نقشی ندارند؛ چون خداوند می‌فرماید: "من تو را امام قرار دادم ﴿إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا و عهد من به ظالمین نمی‌رسد ﴿لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ".
  4. امام باید در تمام دوران عمر معصوم باشد؛ زیرا گناهکار به قول قرآن ظالم است و عهد الهی (امامت) به ظالم نمی‌رسد؛ چنان که امام نباید هیچ‌گاه در طول عمر شرک ورزیده باشد؛ زیرا شرک ظلم بسی بزرگ است.
  5. اینکه این آیه، امامت ابراهیم(ع) و بعضی فرزندانش را اثبات می‌کند و بر حسب روایات، پیامبر اسلام(ص) از ابتدای رسالت، امام بود.
  6. مردم نیازمند امام هستند و این از مهم‌ترین نیازهای مردم محسوب می‌شود؛ چون اگر مردم چنین نیازی نداشتند جعل امام از سوی خداوند لغو و عبث بود و خدای حکیم محال است کار عبث کند[۳].

منابع

پانویس

  1. و (یاد کن) آنگاه را که پروردگار ابراهیم، او را با کلماتی آزمود و او آنها را به انجام رسانید؛ فرمود: من تو را پیشوای مردم می‌گمارم. (ابراهیم) گفت: و از فرزندانم (چه کس را)؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۴.
  2. اصول کافی، ج۱، ص۲۴۶، باب طبقات انبیاء و ائمه، حدیث ۲ و ۴.
  3. محمدی، رضا، امام‌شناسی، ص:۲۰-۲۱.